اینهمه سختگیری بر علیرضا رجایی؛ چرا؟

چکیده : هیچ وقت سر درنیاوردم که دلیل این حد از سخت گیری با این روزنامه نگار شریف و خانواده محترمش در دوران بعد از انتخابات ۱۳۸۸ چه می توانست باشد. روزنامه نگاری که جزو میانه رو ترین اهالی مطبوعات بود و با وجود موضع انتقادی علیه محافظه کاران، یک بار ندیدیم که حتی در گفتگویی دو نفره، سخن تندی را -ولو در مورد تندروترین مسئولان- بر زبان بیاورد....

حسین باستانی، روزنامه نگار، در صفحه ی شخصی فیس بوک خود نوشت:

مطالعه مصاحبه خانم فرشته قاضی (در نشریه روزآنلاین) با خانم لیلا لیاقت همسر علیرضا رجایی بنده را به یاد خاطره ای از آقای رجایی در اسفند ۱۳۸۲ انداخت؛ زمانی که بنده و ایشان عضو گروهی بودیم که به سفری مطبوعاتی به یک کشور اروپایی دعوت شده بودیم تا از اتحادیه صنفی، یک دانشگاه روزنامه نگاری و چند نشریه مشهور دیدار کنیم.

در روز برگشتن به تهران، قبل از ظهر از هتل خارج شدیم و عصر، بسیار دیر به فرودگاه رسیدیم و ممکن بود پرواز را از دست بدهیم. در صف مسافران برای چک کردن مدارک از سوی پلیس، این گفتگو درگرفت که نکند قبل از پرواز، نماز ظهر و عصرمان قضا شود. درست چند قدم مانده به محل پلیس، ناگهان علیرضا رجایی (که از قبل از ترک هتل وضو داشت) تصمیمش را گرفت: از صف بیرون زد و همان جا کنار محل بازرسی پلیس به نماز ایستاد.

لازم به یادآوری است که فضا، فضای بعد از ۱۱ سپتامبر (درست چند روز قبل از حمله به عراق) بود که مسلمان‌ها در فرودگاه ها به شدت در معرض سوء ظن بودند و می شد در نگاه نگران پلیس ها دید که مانده اند نماز خواندن این خارجی جلوی محل استقرار پلیس، احتمالا “علامت” اقدام خاصی است یا نه!

من هیچ وقت سر درنیاوردم که دلیل این حد از سخت گیری با این روزنامه نگار شریف و خانواده محترمش در دوران بعد از انتخابات ۱۳۸۸ چه می توانست باشد. روزنامه نگاری که جزو میانه رو ترین اهالی مطبوعات بود و با وجود موضع انتقادی علیه محافظه کاران، یک بار ندیدیم که حتی در گفتگویی دو نفره، سخن تندی را -ولو در مورد تندروترین مسئولان- بر زبان بیاورد.

بنده همواره به شوخی در مورد آقای رجایی می گفتم که اگر حرف های خصوصیش در جمع همکاران و دوستان را “شنود” کنند، به نفعش تمام می شود! اما بر مبنای چه تحلیلی این روزنامه نگار، که از قضا اهل سخنرانی یا نوشتن مکرر هم نبود و حتی در جریان انتخابات ۱۳۸۸ فعالیت سیاسی خاصی نداشت و حتی بعد از حذف شدنش از فهرست منتخبان مجلس ششم در ۱۳۷۸ کوچکترین علاقه ای به پیگیری حق خود نشان نداده بود، باید از ۶ سال پیش همچنان در زندان بماند؟ چه سوء ظنی پشت سر این رفتار ممکن است وجود داشته باشد؟ واقعا چند نفر از متهم کنندگان علیرضا رجایی به دشمنی با اسلام، ممکن بود در یک فرودگاه اروپایی و در حضور پلیس رفتاری مانند او انجام بدهند؟