آنکه بیباده كند جان مرا مست، کجاست؟
چکیده :اي كاش با تو مهربان بودند؛ و اي كاش اين حس ميهن دوستي پاسخش زندان و به بند كشيدن نبود! ولي اشكالي ندارد بگذار مسببان اين دوري، بر بي تدبيري هاي خود غرّه باشند. ما كه صبرمان زياد است. و به پايان شيرين اين روزهاي تلخ ايمان داريم....
فاطمه موسوی، همسر سراج الدین میردامادی زندانی سیاسی، در یادداشتی نوشته است:
آنكه بي باده كند جان مرا مست كجاست؟
سراج عزيزم،
دومين ماه رمضان را آزادانه در بند هستي. و نيك ميداني كه اين ماه ضيافت الهي علاوه بر معنويت بي انتهايش ، براي ما، من و تو، رنگ و بويي ديگر نيز دارد. ما در نيمه اين ماه به هم رسيديم و عهد و پيمان بستيم براي يكي شدن و يكي ماندن تا اوج بودن.
دومين سال است كه در چنين روزي از ديدار رويت بي نصيبم. در عين حال تصميمت براي بازگشت به ايران را همچنان تصميم درستي مي دانم با تمام دلتنگيهايي كه براي من و متين به همراه دارد ولي به خودم اجازه ندادم جلوي اين حق طبيعي را بگيرم. چرا كه تو را همچون ماهي مي ديدم كه از دريا دور افتاده است و در ُتنگي كوچك جا گرفته ! ديدن دلتنگي هايت و رنجي كه از دوري از سرزمين مادري مي كشيدي برايم سخت بود.
ولي اي كاش با تو مهربان بودند؛
و اي كاش اين حس ميهن دوستي پاسخش زندان و به بند كشيدن نبود!
ولي اشكالي ندارد بگذار مسببان اين دوري، بر بي تدبيري هاي خود غرّه باشند.
ما كه صبرمان زياد است. و به پايان شيرين اين روزهاي تلخ ايمان داريم. سختي ها و تلخي هاي اين دوران جان ما را سخت و ايمانمان به راه سبزمان را، راسخ تر خواهد كرد.
سر سبز و سربلند بماني همسرم.
