عکس نوشت/ سردشت شهر شیمیایی و صلح ایران

چکیده : شاهدان واقعه می گویند از هر طرف صدای ناله و سرفه می آمد. مرگ ابهت خود را از دست داده بود. مردم شهر سردرگم دنبال عزیزان خود می گشتند تا شاید آنان را زنده در بیمارستان و درمانگاهی پیدا کنند. صبح فردا ماشین هایی را پر از جنازه در خارج از شهر پیدا کردند، کسانی که به امید نجات از شهر گریختند اما غافل از این که گازهای شیمیایی ریه ها را پر کرده بود...

غروب هفتم تیر 1366 سردشت قیامت بود. ساعت ها از بمباران شیمیایی شهر گذشته بود. مردانی که موقع بمباران خارج از شهر بودند یکی یکی به خانه برگشتند و صحنه مرگ خانواده هایشان را دیدند.

شاهدان واقعه می گویند از هر طرف صدای ناله و سرفه می آمد. مرگ ابهت خود را از دست داده بود. مردم شهر سردرگم دنبال عزیزان خود می گشتند تا شاید آنان را زنده در بیمارستان و درمانگاهی پیدا کنند. صبح فردا ماشین هایی را پر از جنازه در خارج از شهر پیدا کردند، کسانی که به امید نجات از شهر گریختند اما غافل از این که گازهای شیمیایی ریه ها را پر کرده بود.

آمارها می گویند حدود 200 نفر از اهالی شهر و غیرنظامیانی که عمدتا زن و بچه و پیر بودند در دم جان سپردند و هشت هزار تن دیگر نیز در معرض گازهای سمی قرار گرفتند و مسموم شدند. و سرفه که تا 28 سال بعد هنوز با بسیاری از آنان همراه است.