خانواده شهدای سبز: جنبش ما زنده است و مطالبات آن فراموششدنی نیست
چکیده :آزادی زندانیان سیاسی و رفع حصر آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد از اولویت های مطالبات ماست؛ مطالباتی که تاکنون با گذشت شش سال هنوز به آن پاسخ داده نشده است. خواسته ما به عدالت رفتار کردن قوه قضاییه است تا دیگر شاهد ظلمی در ایران نباشیم. در کنار این مطالبات همیشگی، خواهان آن هستیم که کشور به یک ثبات سیاسی برسد تا در فضای باز سیاسی، مردم نمایندگان واقعی خود را به مجلس بفرستند. ...
کلمه – مصطفی محمدی:
شش سال از انتخابات ریاست جمهوری سال 88 و تکوین جنبش سبز گذشت. جنبشی که با دو مطالبه “حق” و “آزادی” در اعتراضات مردمی تولد یافت و ایده ها و اندیشه های آن پس از فراز و نشیب ها در انتخابات سال 92 نمود پیدا کرد.
علی رغم مطالبات برجای مانده رفع حصر رهبران جنبش سبز و آزادی زندانیان سیاسی اما طی چند سال اخیر تغییراتی در روش پیگیری اهداف جنبش سبز شکل گرفته که بحث هایی بسیاری را به دنبال داشته است. برخلاف ادعای گروهی مبنی بر پایان جنبش سبز، حرکت و پویایی جنبش را می توان در بطن جامعه از طریق شبکه های اجتماعی به وضوح دید که در مقاطع سرنوشت ساز نقش آفرینی می کند.
پروین فهیمی، مادر سهراب اعرابی این تحولات دو سال اخیر را دستاورد جنبش سبز می داند و در تحلیل وضعیت فعلی جنبش سبز به خبرنگار کلمه می گوید: “اگرچه خواسته های ما هنوز برآورده نشده است اما فضای سیاسی کشور نسبت به دوره هشت ساله دولت احمدی نژاد بسیار بهتر شده است و این مهمترین دستاورد جنبش سبز است که نباید از نظر دور داشت. انتخابات سال 92 و خوانده شدن آراء واقعی مردم و رئیس جمهور شدن آقای روحانی یک پیروزی بود.
در طی این سالها مطالبات خود را از طریق جامعه مدنی مطرح کردیم چراکه به آرامش و منافع ملی باور داریم و منفعت عمومی کشورمان برایمان اهمیت دارد.
ما کاملا شرایط را درک می کنیم و می دانیم فشار بر روی دولت آقای روحانی زیاد است و اقتدارگرایان نمی توانند خواسته های مردم و فعالین مدنی را تحمل کنند. به نظر من مسیر طولانی را باید طی کنیم تا به مطالبات خود برسیم. خاطرم هست قبل از دولت آقای روحانی ما خانواده ها حتی برای بزرگذاشت عزیزان خود نمی توانستیم مراسم برگزار کنیم اما فضا تغییر کرده و از همین جهت معتقدم که به مرور آزادی را به دست خواهیم آورد.
شخصا فکر می کنم این مسیر طولانی را تا پایان باید ادامه دهیم و هیچ گریزی از آن نیست. امکان دارد در این راه هزینه هم بپردازیم و به زندان هم برویم اما باید این راه را تا پایان ادامه دهیم و هزینه ها را بپذیریم.
امیدوارم قوه قضاییه و حاکمیت به این نتیجه برسند که فعالین مدنی و سیاسی چیزی جز آزادی برای مردم نمی خواهند. آزادی حقی است که برای آن هزینه ها دادیم و فرزندانم را در این راه دادیم. آزادی حق مردم کشور ما است و کشور ما هیچ چیزی کمتر از کشورهای غربی ندارد شاید از نظر تکنولوژی کمی عقب تر باشد اما از نظر افکار سیاسی و فرهنگ مردم ایران کمتر از کشورهای دیگر نیستند و آزادی حق آنهاست.
هر سال تکرار می کنم که آزادی زندانیان سیاسی و رفع حصر آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد از اولویت های مطالبات ماست؛ مطالباتی که تاکنون با گذشت شش سال هنوز به آن پاسخ داده نشده است. در حقیقت، خواسته های ما به عدالت رفتار کردن قوه قضاییه است تا دیگر شاهد ظلمی در ایران نباشیم. متاسفانه هنوز هستند افرادی که هزینه می دهند و به زندان می روند واین واقعا شایسته کشور ما نیست. می بایستی عدالت برای همه شهروندان رعایت شود و همانگونه که افرادی که اختلاس و دزدی کرده اند را محاکمه می کنند، کسانی را هم که در حق ما ظلم کردند را معرفی و محاکمه کنند و این یکی از مطالبات ما خانواده های شهدا و آسیب دیدگان انتخابات 88 است که هیچگاه فراموش نخواهد شد.
در کنار این مطالبات همیشگی خواهان آن هستیم که کشور به یک ثبات سیاسی برسد تا در فضای باز سیاسی مردم نمایندگان واقعی خود را به مجلس بفرستند. مجلس کنونی تنها به منافع خود فکر می کند و هیچگاه از منافع مردم دفاع نکردند و در واقع هیچوقت در مقابل این دزدی ها صدا نکردند. امیدوارم در انتخابات پیش روی مجلس مردم نمایندگان خود را به مجلس بفرستند.”
* * *
لادن مصطفایی، همسر شهید علی حسن پور یکی دیگر از طرفداران جنبش سبز است که اگرچه امیدی به رسیدگی پرونده همسرش ندارد، اما معتقد است تا این مطالبات هست، جنبش سبز پابرجاست.
او در گفت و گو با خبرنگار کلمه خاطرنشان می کند: “پس از شش سال پاسخی به خواسته ما داده نشد و حکایت همان مثل است که چاقو دسته خود را نمی برد است، در آخر هم به ما گفتند دیه بگیرید و سه بار هم نامه آمد که ما قبول نکردیم و گفتیم دادگاه عادلانه باید برگزار شود که هیچوقت برگزار نشد. با گذشت این چند سال هیچ تغییری در تفکرات ما ایجاد نشده و ما همچنان همان مطالبات را داریم. اگرچه تغییری هم در فضای کشور نمی بینم اما مطالبات ما همچنان پابرجاست و فراموش شدنی نیست.”
* * *
راحله فرجزاده طارانی، خواهر شهرام فرج زاده نیز در گفت و گو با خبرنگار کلمه می گوید: “در این چند سال حاکمیت در فساد خود غرق شده و آقای احمدی نژاد بخاطر این فسادها و اختلاس ها زندگی مردم را تباه کرد. هر چه زمان می گذرد بیشتر به این باور می رسم که هیچوقت به پرونده های عزیزان ما رسیدگی نمی شود زیرا تنها به منافع فردی خود فکر می کنند و مردم برایشان اهمیتی ندارند.
اما مردم مطالبات خود را فراموش نمی کنند و این مطالبات مانند آتش زیر خاکستر هست اگرچه بخاطر فضای امنیتی و خفقان به نظر می رسد که جنبش سبز خوابیده است اما خود حاکمیت از درون در حال نابودی است. حتی اگر مردم در خانه هایشان بنشینند، فساد از درون حاکمیت را از بین می برد برای همین از مطالبات نباید کوتاه آمد.
بعد از این سالها هنوز این سوال برای ما هست که مگر عزیزان ما چه می خواستند؟ برادر من جز حداقل آزادی و حق خود چه می خواست؟ داغ عزیزان ما هیچگاه فراموش نمی شود و بعد از شش سال هنوز داغدار هستیم.
هر اتفاق ناگواری که برای ایرانیان می افتد صحنه کشته شدن عزیزان ما برایمان تداعی می شود. چند وقت پیش که مریم رشیدی نخبه ایرانی که در پمپ بنزینی در کانادا کار می کرد کشته شد نمی دانید پلیس شهر در مراسم تشیع او چه احترامی می گذاشت و پرونده کشته شدن او را رسیدگی کردند این احترام به حقوق انسانها با تمام ضعف هایی است که جامعه سرمایه داری غرب دارد. اما متاسفانه در کشور ما اینطور جوانان را می کشتند و حاضر به پاسخگویی هم نیستند. خون انسانها چقدر در کشور ما بی ارزش است.
هر سال که زمان برگزاری مراسم سالگرد برادرم می رسد همیشه اضطراب داریم. جوانان فامیل می خواهند هر سال مراسم با شکوه تری بگیرند اما پدر و مادرم وحشت دارند که دوباره دختر یا پسر دیگرشان را ببرند زندان. ولی مگر داغ برادرم را می توانند فراموش کنند، مادرم هر بار که حالش را می پرسم می گوید دعا کن که زودتر بمیرم. مادرم شهرام را دیوانه وار دوست داشت به اندازه ای از مرگ شهرام درد کشید که هنوز این داغ برایش تازه است و ما می خواهیم به پرونده او رسیدگی شود و آمران و عاملان به مجازات برسند. برای ما نداها، سهراب ها، مصطفی ها، شهرام ها و … زنده هستند و این جنبش ادامه دارد.”
