چرا کارگران جهان روز اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت) را جشن می‌گیرند؟
چکیده :نزدیک به ۱۳۰ سال پیش، در روز اول ماه مه سال ۱۸۸۶ میلادی، ۴۰ هزار کارگر شهر شیکاگو (در آمریکا) دست از کار کشیدند و در حالی که لباس‌های نو بر تن کرده بودند همراه با اعضای خانواده‌های‌شان در خیابان‌ها به حرکت درآمدند. آن‌ها به خیابان آمده بودند تا اعلام کنند که همگی خواسته مشترکی دارند. کارگران خواهان کاهش ساعات کار بودند....
کلمه – گروه کارگری: نزدیک به ۱۳۰ سال پیش، در روز اول ماه مه سال ۱۸۸۶ میلادی، ۴۰ هزار کارگر شهر شیکاگو (در آمریکا) دست از کار کشیدند و در حالی که لباس‌های نو بر تن کرده بودند همراه با اعضای خانواده‌های‌شان در خیابان‌ها به حرکت درآمدند. آن‌ها به خیابان آمده بودند تا اعلام کنند که همگی خواسته مشترکی دارند. کارگران خواهان کاهش ساعات کار بودند.
قانون از منافع کارگران دفاع نمی‌کرد و کارگران مجبور بودند که در جهت تأمین منافع کارفرمایان و سرمایه‌داران روزانه بیش از ۱۲ ساعت کار بکنند.
پیش از آن، در سال ۱۸۸۴، «فدراسیون سندیکاهای سازمان یافته و اتحادیه‌های کارگری»، با هدف کاهش ساعات کار، قطعنامه‌ای را به تصویب رسانده بود. در این قطعنامه، این خواست مطرح شده بود که از روز اول ماه مه ۱۸۸۶، ساعات کار روزانه، محدود به ۸ ساعت باشد و نه بیشتر. این قطعنامه همچنین شامل یک فراخوان بود.
فراخوان سندیکاها و اتحادیه‌های کارگری از کارگران دعوت می‌کرد که برای قانونی شدن این خواست دست به اعتصاب بزنند.
طبق فراخوان قبلی، کارگران در روز اول ماه مه ۱۸۸۶ به خیابان آمدند. گسترش اعتصابات کارگری، دولت وقت را به وحشت انداخت. در روز سوم ماه مه ۱۸۸۶، پلیس به سوی کارگران اعتصابی در کارخانه « مک کورمیک ریپر» تیراندازی کرد. بسیاری از کارگران زخمی شدند و ۴ کارگر جان خود را از دست دادند.
کارگران اعتصابی تصمیم گرفتند که جهت اعتراض نسبت به برخورد خشونت‌آمیز پلیس، در فردای آن روز در محلی تجمع کنند. در آن روز نیز پلیس به تظاهرکنندگان حمله کرد و دستور پراکنده شدن آنان را داد. اما در این میان ناگهان بمبی منفجر شد. یک پلیس پس از انفجار بمب به قتل رسید و ۷۰ نفر زخمی شدند. پلیس به این بهانه به روی کارگران آتش گشود. در درگیری‌هایی که پس از آن ایجاد شد، ۷ پلیس و تعداد بیشماری از تظاهرکنندگان کشته شدند.
به‌دنبال این درگیری‌ها، جو ترور بر شهر حاکم شد. یورش به دفاتر و مراکز اتحادیه‌های کارگری، چاپخانه‌ها و خانه‌های فعالان کارگری آغاز شد. وکیل دولت ایلی نیوز، «ج.گرینل» بدون پرده‌پوشی چنین گفت: «اول یورش ببرید، بعد به کتاب قانون نگاه کنید.»
محاکمات فرمایشی آغاز شد. ۸ تن از فعالان کارگری را به اتهام قتل محاکمه کردند. دولت در این دادگاه هیچ مدرکی ارائه نکرد که بر اساس آن مدرک ثابت شود که کارگران مجرم بوده‌اند. ۳ نفر از فعالان کارگری که در دادگاه به اتهام شرکت در قتل محاکمه شدند، حتی در زمان انفجار بمب در محل حضور نداشتند. یکی دیگر از کارگران مورد اتهام هم به اتفاق همسر و فرزند خود در تظاهرات شرکت کرده بود.
اما در این محاکمه فرمایشی و ساختگی، هر ۸ کارگر، مجرم شناخته شدند و به‌رغم اعتراضات جهانی، ۴ کارگر به دار آویخته شدند.
نزدیک به نیم میلیون نفر در مراسم تشییع جنازه کارگران اعدام شده شرکت کردند. سال‌ها گذشت تا سرانجام در سال ۱۸۹۳، فرماندار جدید ایلی نیوز اعلام کرد که محاکمه و اعدام کارگران «ناعادلانه» بوده است.
برای نخستین بار در سال ۱۸۸۹، در جریان برگزاری اولین کنگره انترناسیونال دوم که به مناسبت صدمین سالروز انقلاب فرانسه در پاریس تشکیل شده بود، خواسته تعیین روز اول ماه مه به‌عنوان یک روز تعطیل رسمی برای کارگران مطرح گردید.
از آن تاریخ به بعد، روز اول ماه مه به‌عنوان روز همبستگی کارگران شناخته شد. کنگره انترناسیونال دوم در سال ۱۸۹۱، این روز را به‌عنوان جشن سالانه کارگران تعیین کرد.
کارگران جهان در این روز با یادآوری مبارزات تاریخی کارگران در راه رسیدن به حقوق مسلم‌شان، مطالبات و خواسته‌های خود را مطرح می‌کنند.
اول ماه مه در همه کشورهای جهان جشن گرفته می‌شود. در بسیاری از کشورها، کارگران موفق شدند تا روز اول ماه مه را به‌عنوان یک تعطیل رسمی در تقویم بگنجانند.
امروزه در بیش از ۸۰ کشور جهان، روز اول ماه مه یک تعطیل رسمی‌است. کارگران در خیابان‌ها راه‌پیمایی می‌کنند، خواسته‌های خود را مطرح می‌کنند و در میدان‌های شهر به شادی و دست‌افشانی می‌پردازند. هواداران عدالت اجتماعی و حقوق کارگران نیز در شادی آنان شریک می‌شوند.
وقت آن رسیده است که روز جهانی کارگر در ایران نیز به‌عنوان یک تعطیل رسمی به‌رسمیت شناخته شود تا کارگران کشور ما نیز همراه با کارگران سراسر جهان روزی را که متعلق به آنان است، آزادانه جشن بگیرند.
* * *
در دومین قسمت این مطلب، به بررسی تاریخچه این روز در ایران می‌پردازیم.
