انتقاد دیرهنگام رهبری از جولان خودروهای گرانقیمت در خیابانها
چکیده :صبح امروز آیت الله خامنه ای در جمع فرماندهان نیروی انتظامی از جولان خودروهای گران قیمت در خیابان ها انتقاد کرد و آن را مصداق ناامنی روانی خواند. بدون اینکه اشاره کند این شرایط برآمده از کدام سیاست های اقتصادی است و در زمان اجرای آن سیاست ها، نظر ایشان به مجریان آنها نزدیک بوده یا منتقدان....
کلمه – گروه اجتماعی: صبح امروز آیت الله خامنه ای در جمع فرماندهان نیروی انتظامی از جولان خودروهای گران قیمت در خیابان ها انتقاد کرد و آن را مصداق ناامنی روانی خواند. بدون اینکه اشاره کند این شرایط برآمده از کدام سیاست های اقتصادی است و در زمان اجرای آن سیاست ها، نظر ایشان به مجریان آنها نزدیک بوده یا منتقدان.
به گزارش کلمه، رهبری که همانند بسیاری موارد دیگر، پس از سالها به وجود یک عارضه اجتماعی اذعان می کند و آن را هدف انتقاد قرار می دهد، اما هیچ اشاره ای نکرد که این وضعیت نتیجه جاری شدن کدام برنامه ها در کشور است و چرا ایشان اینقدر دیر به فکر انتقاد از طبقه نوکیسه و رفتارهای اجتماعی آنها افتاده اند.
اشاره رهبری به “جوانان سرمست غرور ثروت” در حالی است که وی تاکنون در خصوص پدیده “آقازاده ها” و اعمال نفوذ ایشان در حوزه های اقتصادی و سیاسی، رانت های بی حد خودی ها، فعالیت های اقتصادی نیروهای نظامی و نیز پدیده شوم کاسبی تحریم که دیروز نایب رئیس مجلس هم به وجود آن اعتراف کرده بود، هشداری نداده است.
آیت الله خامنه ای که در شش سال اخیر بارها خواستار بصیرت و دوراندیشی در مسائل اجتماعی و سیاسی شده بود، امروز گفته است: “جولان دادن برخی جوان های سرمستِ غرورِ ثروت با خودروهای گران قیمت در خیابان ها از مظاهر ایجاد ناامنی روانی در جامعه است. نیروی انتظامی باید برای ابعاد مختلف ناامنی برنامه داشته باشد و مقابله کند.”
اما میرحسین موسوی که اکنون از سوی وابستگان رهبری به بی بصیرتی متهم می شود، 7 سال قبل درباره تبعات اجتماعی “رژه تجمل” خودروهای گران قیمت هشدار داده بود.
او 25 بهمن 1387 در همان سخنرانی که در آن برای انتخابات ریاست جمهوری اعلام نامزدی کرد، گفت: “ما با مرفهینی مخالف هستیم که در میان مشکلات مردم رژه تجمل می روند و با خودروهای چند میلیونی حالت سرکوب روانی را در قشرهای پایین جامعه ایجاد می کنند.”
اکنون در شرایطی که گوینده این سخنان به اتهام بی بصیرتی! در زندان خانگی است، رهبر نظام از عوارض روانی نابرابری های اجتماعی انتقاد می کند، بدون آنکه به سهم و نقش خود در بروز این وضعیت اشاره کند و واقعیت های گذشته را دست کم در کلام مورد انتقاد قرار دهد.
