حرکت براندازان ولایی در مسیر دیکتاتور پهلوی: مثل ما فکر کنید یا از ایران بروید!
چکیده :یکی از مسئولان نمایندگی ولیفقیه در استان فارس گفته است: کسانی که نمیخواهند به ارزشهای اسلامی تن بدهند٬ جای دیگری برای برای زندگی انتخاب کنند. شبیه این جمله را پیش از انقلاب، محمدرضا شاه پهلوی گفته بود که هرکس که نمی خواهد عضو حزب رستاخیز شود، پاسپورتش را بگیرد و برود. به نظر می رسد جدی ترین جریانی که از داخل به دنبال براندازی جمهوری اسلامی است، برای رسیدن به هدف خود عجله زیادی پیدا کرده و طمانینه اش را از دست داده است. اینجاست که میرحسین موسوی به عنوان فردی انقلابی، از حصر پیغام هشدار می دهد که مراقب براندازان باشیم....
کلمه – علی بردبار:
به نظر می رسد که جدی ترین جریان برانداز جمهوری اسلامی، در پی رسیدن به این هدف خود عجله زیادی پیدا کرده و طمانینه اش را از دست داده است. به این جمله ی یکی از براندازان خُرد که درباره استفاده کنندگان از شبکه های ماهواره ای سخن گفته، دقت کنید: کسانی که نمیخواهند به ارزشهای اسلامی تن بدهند٬ جای دیگری برای برای زندگی انتخاب کنند.
شبیه این جمله را پیش از انقلاب، محمدرضا شاه پهلوی گفته بود که هرکس که نمی خواهد عضو حزب رستاخیز شود، پاسپورتش را بگیرد و برود. آن زمان البته ممنوع الخروجی، یعنی اجبار به ماندن در ایران به عنوان یک مجازات، تلقی و باب نشده بود و لذا حرف او تا حدی اجرایی تر بود، اما این ضد انقلاب جدید احتمالا بی خبر از این مجازات، این حرف را زده که حالا از این حاشیه گذشته و به اصل حرف او بپردازیم. اینکه ایران جایی فقط برای زندگی کسانی است که به گفته او، با معارف اسلامی آشنا هستند.
این فرد، امین رصاف نام دارد. او رئیس نهاد نمایندگی ولی فقیه در استان فارس است. این فرد ضد انقلاب در واکنش به گسترش استفاده از گیرنده شبکههای ماهوارهای، استفاده کنندگان از آن را کسانی معرفی کرده که به معارف اسلامی نگاهی تسامحی سهلنگر دارند و خواسته که جای دیگری برای برای زندگی انتخاب کنند.
این یعنی که واحدی به نام کشور ایران، نه متعلق به کسانی که شناسنامه ایرانی دارند که متعلق به معتقدان به فهمی خاص از دین، مبتنی بر فهم بنیادگرایان دینی است. در تعریف جمهوری اسلامی و طبق قانون اساسی آن البته چنین نیست و به خصوص با رجوع به نقطه عزیمت این نظام که انقلاب اسلامی بود، به هیچ وجه چنین ردپای فاشیستی دیده نمی شود. لذا به کار بردن لفظ برانداز و ضد انقلاب برای کسی که به دنبال هدفی خلاف انقلاب و پایه های نظام جمهوری اسلامی است، اصلا اغراق و توهین محسوب نشده و صرفا توصیفی صادقانه از اوست.
منتها باید گفت کسانی که چنین نگاهی دارند، متاسفانه کم تعداد و کم قدرت نیستند. آنچه که این آقا می گوید را ما در عمل به گونه دیگری می بینیم. به رسمیت نشناختن ایران به عنوان ملک مشاع همه ایرانیان و عدم باور به مفهومی به نام “ملت” و باقی ماندن بر فهم های امتی از این مفهوم، چیزی است که متاسفانه از ابتدای انقلاب به مرور شروع شده و سال هایی چند است که شدت گرفته. باورمندان به این مدل از کشورداری، همان داعشی های وطنی هستند که در صدد تاسیس نوعی امارت اسلامی شیعی، با متصلب ترین فهم دینی هستند. همین نگاه است که به عنوان مثال به خود اجازه می دهد کمترین انحراف از معیار فهم خود را محکوم به رد صلاحیت کند و از مجلس، جایی برای مشورت دادن به ولی فقیه، از دولت به عنوان بازوی اجرایی ولی فقیه و از مردم به عنوان رعایای این امارت تفسیر کند.
در این نگاه است که نظارت استصوابی در بسته ترین صورت آن ناگزیر می شود. زندانیان عقیدتی و سیاسی زیادی شکل می گیرند. مردم، بر اساس تبعیت و اعتقادشان نسبت به حاکمان درجه بندی شده و به عنوان مثال زنان هموطنی که برخلاف اعتقاد این حاکمان، با حجابی غیر دینی اما سازگار با محدودیت های صدا و سیما در کشوری دیگر به استادیوم می روند، سانسور شده و این سانسور معنایی ندارد جز اینکه این افراد از نظر آقایان رسمیت ندارند و باید همان جا بمانند. زیرا ایران جایی برای معتقدان به یک ایدئولوژی خاص است.
البته در اینکه کسانی این گونه فکر کنند، به خودی خود نمی توان چندان سخت گرفت. در همه جای دنیا از این گونه نگاه های فاشیستی پیدا شده و از قضا طرفدارانی هم دارند. اما مساله این است که این تلقی های فاشیستی از دین، حکومت و مردم، نه در قانون اساسی به رسمیت شناخته شده، نه در کلام بزرگان انقلاب و شعارهای انقلابیون مطرح بوده و نه کم ترین نسبتی با ماهیت نظام جمهوری اسلامی دارد. اما جالب آن است که بخش بزرگی از نظام سیاسی و اقتدار آن در اختیار همین براندازان ضد انقلاب قرار گرفته است.
این است که میرحسین موسوی به عنوان فردی انقلابی، از حصر پیغام هشدار می دهد که مراقب براندازان باشیم تا محمدرضا شاهیِ بسته تر و مستبدتر توان تداوم و تثبیت خود را پیدا نکند. وگرنه از نظر آنها جای هر فرد دیگری خارج از چارچوب فهم و سبک زندگی آنها، حتی در گوشه خلوت خانه خودشان، یا زندان است یا قبرستان و یا در بهترین حالت می تواند جای دیگری را برای زندگی خود انتخاب کند، اگر ممنوع الخروج نباشد.
