راه سبز دانشگاه و فتنه‌ای که نخبگان و دانشگاهیان در آن دخیل‌اند

چکیده :اما این همه هزینه تحمیلی بر حوزه علم و دانش و دانشگاه اگر هیچ عایدی نداشته باشد یادآور این نکته است که آنچه اقتدارگرایان فتنه می نامند، زنده است، همان طور که دانشگاه زنده است. دانشگاه ها سبز باقی می مانند چون نتوانسته اند دانش و فکر و منطق را از آن...

كلمه-گروه سياسي:

فتنه ای که «تمام شده و مرده» اما هنوز که هنوز است، جبهه بابصیرت ها در پی کشف و افشا و خنثی سازی آن هستند.

این مدت نام چندین مدیر شناخته شده و مورد وثوق در حوزه دانشگاهی و وزارت علوم در جریان پیشنهاد وزیر علوم به مجلس به میان آمد که وجه مشترک آنها چنین بود: دانشگاهیان از دانشجو گرفته تا استاد قبولشان داشتند، سابقه مدیریتی مثبتی در این حوزه دارند، اما برچسب فتنه گر بر پیشانی شان، مجلس ارزشی و بابصیرت را به واکنش می اندازد.

مصطفی معین، هادی خانیکی، میلی منفرد، رضا فرجی دانا، جعفر توفیقی، دانش آشتیانی ؛ اینها اسامی آشنایی برای دانشگاهیان هستند. مدیرانی با سابقه انقلابی اصیل، جایگاه علمی احترام برانگیز، سابقه مدیریتی قوی، اما به قول مجلسی ها فتنه گر که چه به عنوان وزیر پیشنهادی و چه به عنوان همفکر و همراه آنها، در این مدت مورد حمله اکثریت اقتدارگرای بهارستان قرار گرفتند.

خیلی های دیگر هم که در این مدت تصدی مدیریت و سرپرستی دانشگاه های مختلف را بر عهده گرفته اند به این عنوان نامیده شده اند. دانشجوها هم که از قبل اثبات کرده اند که با استعدادترین قشر جامعه برای فتنه گری اند. با این حساب چه کسانی فتنه گر نیستند؟ آن وزیر علوم دانشجو نامی که در نماز جمعه به سخنرانی علیه استقلال دانشگاه پرداخت؟ همان هایی که از دانشگاه پادگان ساختند؟

جبهه بندی ها آشکار است و کیفیت نیروهای هر جبهه عیان تر از همیشه. این را هرکسی که نداند، امثال رسایی و نقوی حسینی و حسینیان ها در مجلس روشن کرده اند که در این کشور کی به کی است. یک جبهه فتنه گر که دل در گرو پیشرفت کشور دارد، سابقه اش روشن است، اصالت انقلابی اش حرف و حدیث ندارد، نسبتش با علم و دانش و منطق و اندیشه توسعه و پیشرفت کشور اثبات شده و طرف دیگری که هنوز آرمان حکومت یکدست 84 تا 92 را با همه دزدی و فسادهای آن در سر می پروراند. همان دوره ای که مجری انتخابات کذایی 88 پاداش خود را با تصدی وزارت علوم گرفت و هدفش را به صراحت جلوگیری از استقلال دانشگاه عنوان می کرد و هرچه حراستی بود را به ریاست دانشگاه های مهم کشور می گمارید. هنوز خاطرات ریاست آقای شریعتی بر دانشگاه علامه نقل محافل است. هنوز دانشجوها خاطرات تحجر حاکم بر اندیشه حاکمان بر دانشگاه را به طنز برای خود یادآوری می کنند. اما چه سود که با وجود رای 24 خرداد، هنوز نان و قدرت را در همان جبهه تحجر تقسیم می کنند. هنوز در مجلس، در بر همان پاشنه پیشین می چرخد و هنوز کار برای اصلاح فراوان مانده است.

اما این همه هزینه تحمیلی بر حوزه علم و دانش و دانشگاه اگر هیچ عایدی نداشته باشد یادآور این نکته است که آنچه اقتدارگرایان فتنه می نامند، زنده است، همان طور که دانشگاه زنده است. دانشگاه ها سبز باقی می مانند چون نتوانسته اند دانش و فکر و منطق را از آن بگیرند. آنها حق دارند که بترسند، دانشگاه مامن سبزها و دست اندرکار آگاهی است و این مسیر نه نیازی به رای اعتماد اقتدارگراها دارد و نه استیضاح شدنی است. بلکه این دانشگاه است که تحجر را در میان خود استیضاح خواهد کرد. دانشگاه نشان داده که معطل وزیر نخواهد ماند. هرکه وزیر باشد، باشد. دانشگاه راه سبز خود را خواهد رفت.

علي مطهري در جلسه راي اعتماد به دانش اشتياني حرف اخر را در لفافه و لحاظ دستگاه حذف و سانسور رسمی کشور زد: این چه فتنه‌ای است که نخبگان و شخصیت‌های با سابقه نظام همه در آن دخیل هستند. نکند این جریان بهره‌ای از حق داشته باشد… .