داعشیهای وطنی و «فاتحهخوانی برای ندا»
چکیده :بگذریم از اینکه «عصبانی نیستم» به فاتحه خوانی برای ندا ربط دارد یا ندارد. اما چرا فاتحه خوانی برای ندا آقاسلطان، از نگاه اقتدارگرایان، جرمی نابخشودنی است؟! آخر این چه تفکر پرنفرت و کینه جو و پلیدی است که حتی فاتحه خواندن برای فرد مظلومی که چنان جانگداز پیش چشم جهانیان جان باخته را تاب نمی آورد؟ مگر خود ایشان مدعی نبودند که ندا آقاسلطان را خود معترضان کشته اند! پس چرا از فاتحه خوانی برای او ترسانند؟...
کلمه – علی بردبار:
گاهی حجم رذالت و پلیدی خفته در درون برخی جریان ها و افراد به جایی می رسد که انسان متحیر می ماند در برابر آن چه واکنشی نشان دهد.
سال 88 و در پی اعتراض های خیابانی جنبش سبز، تعدادی از مردم معترض و گاه افراد غیر سیاسی و رهگذر با خشونت غیر قابل توجیه نیروهای نظامی و شبه نظامی، جان خود را از دست دادند. یکی از مشهورترین این جان باختگان، زنده یاد ندا آقاسلطان بود که به دلیل پخش تصویر لحظه جان باختن او در رسانه های مختلف، بازتاب متفاوت و بسیار زیادی در جایران و جهان برانگیخت. این بازتاب ها، حاکمیت را به تکاپو انداخت تا اثبات کند که این قتل از جانب نیروهای حکومتی نبوده و اساسا خانم آقا سلطان که فردی غیر سیاسی بوده و در انتخابات آن سال شرکت نکرده بوده، دلیلی نداشته تا در محلی که به ادعای تبلیغات حکومتی، دور از محل تجمع و اعتراضات بوده توسط ماموران کشته شود.
در برابر این ادعاها پاسخ های متعددی در همان زمان مطرح شد از جمله اینکه محل شهادت ندا، برخلاف ادعای رسانه های اقتدارگرا، دور از محل تجمع اعتراضی نبوده و ثانیا تصویری از فردی تک تیرانداز منتشر شد که نشان می داد آن فرد با آن تجهزات نمی تواانسته از افراد غیر حکومتی باشد. به هر تقدیر حکومت نه تنها در برابر مرگ مظلومانه ندا از خود سلب مسئولیت کرد، بلکه در تبلیغات مختلف خود و از جمله مستندی که در تلویزیون درباره این حادثه پخش کرد، به نوعی خود را مدعی و طلبکار این ماجرا جا زده و خونخواه ندا در برابر افراد و گروه های موهومی شد که هیچ وقت معرفی نشدند.
از آن زمان بیش از 5 سال گذشته، ولی هنوز آثار جنبش سبز بر گوشه گوشه اتفاقات سیاسی و اجتماعی کشور هویداست. از جمله این روزها بر سر اکران فیلم “عصبانی نیستم” هیاهویی از سوی گروه های فشار رسانه ای و سیاسی جریان اقتدارگرا راه افتاده تا با زور، جلوی حق قانونی پخش این فیلم را به بهانه آنچه حمایت این فیلم از جنبش سبز نامیده اند، مسدود کنند. بگذریم از رفتار قلدرمآبانه ی رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس نهم که گفته دولت بدون اجازه ما حق اکران ان دو فیلم را ندارد! اما در بیان آنچه دلیل خود برای مخالفتشان بیان می کنند، موضوعی را تیتر اصلی ادعای خود کرده اند که نهایت تاسف را برای هر انسان منصفی پدید می آورد که حد نفرت و زشت سیرتی مدعیان ارزش ها به کجا می رسد.
آنها در چندین تبلیغ خود علیه این فیلم، که تصاویری از آنها را در زیر می آوریم، به موضوع فاتحه خوانی برای ندا آقا سلطان در این فیلم اشاره کرده اند. موضوعی که برای مخالفان تمام عیار جنبش سبز هم اگر حداقلی از انسانیت و وجدان درونشان زنده مانده باشد، قابل هضم نیست. اصلا مهم نیست که «عصبانی نیستم» به فاتحه خوانی برای ندا ربط دارد یا ندارد. مهم این است که فاتحه خوانی برای ندا آقاسلطان، از نگاه اقتدارگرایان، جرمی نابخشودنی است!
آخر این چه تفکر پرنفرت و کینه جو و پلیدی است که حتی فاتحه خواندن برای فرد مظلومی که چنان جانگداز پیش چشم جهانیان جان باخته را تاب نمی آورد؟ مگر خود ایشان مدعی نبودند که ندا آقاسلطان را خود معترضان کشته اند! پس چرا از فاتحه خوانی برای او ترسانند؟ اصلا با این فرض نزدیک به قطعیت که آنها هم می دانند که ندا به دست عاملان دستگاه سرکوب حکومتی به قتل رسیده، آیا برای فردی عادی در حد ندا هم نباید فاتحه خوانی را تحمل کنند؟ بگذریم از اینکه حتی برای فعالان جدی و سیاسی جنبش که به شهادت رسیده اند نیز نمی توان تصور کرد که یک ذهن سالم و وجدانی بیدار، چیزی در حد فاتحه خوانی را، فتنه گری بنامد.
به واقع چنین واکنش هایی که هر از چندی از سوی دشمنان قسم خورده جنبش سبز عنوان می شود، نشان می دهد که جریان مدنی و مسالمت جوی این جنبش با چه افکار شوم و وجدان های خفته ای مواجه بوده اند. جریان خشن و سرکوبگری که از حیث سقوط ارزش های انسانی، مرگ عواطف و بی تقوایی دینی، تنها نام داعشی های وطنی را برازنده خود می سازند.
