انتخاب مسئولان نظام کدام است: ادامه سرکوب و حصر یا بازگشت سیره پیامبر و علی؟

چکیده :آنچه از اسلام و سیره بزرگان دینی همچون پیامبر اکرم (ص) امیرالمومنین، امام علی (ع) می فهمیم، انتخابی است که با این راه و روش های سرکوبگرانه و حصر و تملق جویانه نسبتی ندارد. آیا مسولان نظام جمهوری اسلامی انتخابشان بازگشت به اصول انقلاب و اسلام است یا ادامه این مسیر انحرافی؟ میرحسین ها و علی مطهری ها، نگران انتخاب راه دومند، چون انقلابی و مسلمان و متعهد به مردم و جامعه خودند....

کلمه – علی بردبار:

سخنگوی رسمی دولت، لابلای اظهار نظرش پیرامون نامه سرگشاده علی مطهری به رئیس جمهور درباره حصر، جمله ای گفته که به راحتی گویای خیلی حرف هاست. آقای محمدباقر نوبخت با ذکر اینکه دولت در خفا پیگیر این موضوع است و آن را به عنوان وعده انتخاباتی آقای روحانی پذیرفته است، عنوان کرده که “شما نباید از دولت اعتدال‌گرا که با تدبیر کار می‌کند، انتظار داشته باشید که در حد یک خبر حرف‌هایی در جهت اقناع احساسات مردم بزند”.

این یعنی اذعان صریح سخنگوی دولت جمهوری اسلامی مبنی بر اینکه احساسات مردم نسبت به موضوع حصر جریحه دار است. چه، اگر مردم نسبت به حصر بی تفاوت بودند، آقای نوبخت تصور نمی کرد که موضع قانونی و عادلانه از سوی دولت در حمایت از رفع حصر، احساسات برانگیخته مردم را اقناع می کند.

البته حتما جناب آقای نوبخت که سخنانی متین را در مقایسه با برخی مشاوران دولت در این باره اظهار کرده اند، به خوبی می داند که انتظار مردم از دولت چیزی کمتر از تحقق وعده رفع حصر نیست و در این باره “در حد یک خبر، حرف هایی” زدن آنها را اقناع نمی کند، اما در همین حد هم لازم است کفایت می کند تا نکته ای را به هیاهوگران روزهای اخیر و معترضان به نامه متعهدانه و دلسوزانه و اسلامی آقای مطهری متذکر شد. اینکه این نماینده متقی و متدین، تنها به وظیفه اش که نمایندگی مردم است عمل کرده و بس.

علی مطهری، فرزند خلف مردی است که ویژگی بارز او نیز ایستادگی شجاعانه در برابر هر آن چیزی بود که بدعت در دین می دید. امروز علی، مطهری دیگری در حوزه سیاست شده که دلنگران انحراف جمهوری اسلامی از نقطه عزیمتش در انقلاب اسلامی است. او در این حوزه چنان دلسوز واقعی نظام و انقلاب است که برای کندن دندان لق تشبث به دیگر حصرها در تاریخ جمهوری اسلامی، همه آنها را نقد می کند تا نشان دهد در دفاع از حق، یک بام و دو هوا ندارد.

مطهری، فردی صاحب نظر و مستقل است که دیدگاه های خود را دارد. او حتی منتقد میرحسین موسوی و جنبش سبز بوده و هست، در حوزه های فرهنگی نظراتی دارد که شاید با بخش قابل توجهی از سبزها همخوان نباشد. اما او نگران این ها نیست. آنچه را حق می پندارد می گوید و حب و بغض ها و حتی قضاوت های ناصواب را در بیان نظراتش دخالت نمی دهد. چنین شجاعت و صراحت و دلسوزی است که سال های سال است نظام، خود را از آن محروم می کند و جای آن را به تملق و چاپلوسی می دهد.

علی مطهری، یقینا سرمایه ای گرانسنگ برای جنبش سبز است. نه از این جهت که او موید هر آن چیزی باشد که در جریان این جنبش اتفاق افتاده، بلکه از آن رو که انتقادهایش را به این جنبش مطرح کرده و می کند. اما او برای نظام هم سرمایه ای گرانبهاست، همچنان که میرحسین موسوی و کروبی و رهنورد بوده و هستند. آنها نیز جرمشان، دوستی با نظام از طریق دخالت متعهدانه در امور برای پیشگیری از انحرافی بوده که این روزها نتایج آن را در شنیدن اخبار غارت منابع ملی و اختلاس های بی سابقه و صدمه های جبران ناپذیر و سهمگین به زندگی مردم و اعتبار نظام می بینیم و می شنویم.

تصمیم مسئولان نظام در برابر این دوستی های واقعی چیست؟ آیا در برابر علی مطهری هم به فکر راهی برای حصر صدای اویند یا به گوش جان شنیدن نقدها و سوال های او را انتخاب می کنند؟

آنچه از اسلام و سیره بزرگان دینی همچون پیامبر اکرم (ص) امیرالمومنین، امام علی (ع) می فهمیم، انتخابی است که با این راه و روش های سرکوبگرانه و حصر و تملق جویانه نسبتی ندارد. موضوع چندان پیچیده نیست و انتخاب بین دو راه است. آیا مسولان نظام جمهوری اسلامی انتخابشان بازگشت به اصول انقلاب و اسلام است یا ادامه این مسیر انحرافی؟ میرحسین ها و علی مطهری ها، نگران انتخاب راه دومند، چون انقلابی و مسلمان و متعهد به مردم و جامعه خودند، تا دیگران چه را بجویند و بخواهند.

او مانند همه مسئولان نظام می داند که احساسات مردم دلواپس تداوم حصر است. همان دلواپسی که آقای نوبخت هم به آن اذعان کرده است. اما آیا سرها همچون کبک در برف خواهد بود و این انحراف بزرگ از معیار را در نظام جمهوری اسلامی نادیده خواهند گرفت؟