جناب آقای مکارم، راست میگویید ولی حالا چرا؟
چکیده :حیف که آقای مکارم توصیه مسئولان به تحمل انتقاد و سعه صدر را تنها زمانی به یاد آوردند که مختصری عتاب از سوی رئیس جمهور خطاب به تخریب گران برنامه های دیپلماسی دولت صورت گرفت. اما آن زمانی که کرور کرور توهین و درشتی و برخوردهای حذفی با مردم منتقد صورت می گرفت و می گیرد، حضرت ایشان برخلاف انتظار یادی از این نمونه های سیره علوی نمی کنند....
کلمه – علی بردبار:
جناب آیت الله مکارم شیرازی، از مراجع محترم تقلید که سابقه ای هم در بحث های روشنگرانه فکری به خصوص در سال های انقلاب دارد، اخیرا در سخنانی که پس از اقامه نماز جماعت مغرب و عشاء در صحن و سرای مقدس رضوی و در جمع نمازگزاران ایراد شد، فرموده اند: انتقاد سازنده باید در جامعه وجود داشته باشد، جامعه ای که انتقاد سازنده ندارد جامعه مرده است. عقب نشینی و تنزل میکند. جامعه زنده این است که هرکس چیزی به فکرش رسید چه موافق و چه مخالف باید بگوید.
این عالم دینی در ادامه تصریح کرده است که انتقاد باید سازنده باشد. سه اصل هم در آن رعایت شود: دروغ در آن نباشد، تهمت نباشد، اهانت هم نباشد. اما آزاد باشند که انتقاد کنند.
این گونه سخنان خوب در دفاع از حق انتقاد و ضرورت سعه صدر مسئولان در برابر منتقدان، موضعی است که سال های طولانی حصر و حبس و برخورد تند با منتقدان مسالمت جو، ضرورت طرح آن را از سوی علمایی چون ایشان بسیار مورد انتظار کرده بود. اما واقعیت آن است که برخلاف برخی علمای مبرزی که حق و حقیقت را در نسبت آن با قدرت و برخی گروه های خاص نمی سنجند، این انتظار از سوی برخی دیگر چون ایشان کمتر برآورده شد و یا گاهی دفاع از ظلم به منتقدان از قول ایشان شنیده شد.
بعید است حضرت آیت الله مکارم شیرازی از انتقادهای اثبات شده به چپاول اموال ملت و سوء مدیریت بی سابقه در دوره آقای احمدی نژاد بی خبر باشند؛ انتقادهایی که حبس و حصرهای بی شمار و حتی ریخته شدن خون بی گناهان پرشماری را در پی داشت. این در حالی است که منتقدان در مسالمت جویانه ترین حالت ممکن، در پی بیان نظر خود بودند، دروغی نگفتند و در سکوت معترضانه خود تهمت و اهانتی را مرتکب نشدند. اما برخلاف توصیه امیرالمومنین امام علی (ع) که می فرماید «آلة الرئاسة سعة الصدر»، مسئولان نظام برخلاف این توصیه دینی و کاملا متضاد با سیره علوی، هر آنچه در توان خود داشتند بر اتهام زنی دروغ و برخورد با منتقدان را به کار بردند، آنها را بزغاله و گوساله و میکروب و فتنه گر نامیدند و آنچه را بر کافر ناروا بود در حق مومنانی روشن و خوش سابقه در خدمت به اسلام و انقلاب روا داشتند.
آقای مکارم این حدیت از مولا امیر را مستمسکی قرار داده و فرموده اند: این حدیث را همه مسئولین، مدیرکلها و وزرا باید بنویسند و در اتاقشان بگذارند. ابزار ریاست سعه صدر است. تحمل است، ملایمت است، حوادث را در خود هضم کردن و عصبانی نشدن و پرخاش نکردن است.
اما حیف که این همه توصیه خوب دینی را ایشان تنها زمانی به یاد آوردند که مختصری عتاب از سوی رئیس جمهور خطاب به تخریب گران برنامه های دیپلماسی دولت صورت گرفت. اما آن زمانی که کرور کرور توهین و درشتی و برخوردهای حذفی با مردم منتقد صورت می گرفت و می گیرد، حضرت ایشان برخلاف انتظار یادی از این نمونه های سیره علوی نمی کنند.
به واقع اگر علمای دین نتوانند این گونه تناقض ها را توضیح دهند، مسئولیت بدبینی در ذهن مردم عادی و به خصوص جوان ها نسبت به اصل دین را یارای پاسخگویی در برابر محکمه الهی خواهد بود؟
