قهرمان تیراندازی معلولان جهان؛ روایت رنج بردن از تحریمهای خارجی و بیتوجهیهای داخلی
چکیده :در تمام این هفتسالی که من ورزش قهرمانی کردم هر وقت از هر مسابقهای آمدم با مدال برگشتم اما حتی در استان خودم هم مورد تقدیر قرار نگرفتم. من تنها زن ورزشکار استان فارس هستم که اینهمه عنوان جهانی و آسیایی دارد اما این قدر که از ورزشکاران سالم استان تجلیل کردند یکبار هم این کار را با من نکردند. ...
هفتسال پیش که ورزش تیراندازی را شروع کرد، مطمئن بود روزی میتواند با پاهایی که هیچوقت یاریاش نکرده هم روی سکوهای جهانی برود. حالا روزهای زیادی از آن زمان گذشته و نهتنها بالای سکوهایی که آرزویش را درسر میپروراند رفته، بلکه به جایی رسیده که حرف اول را در دنیای تیراندازی زنان معلول میزند.
دارنده مدال برنز بازیهای پارالمپیک 2012 لندن که دوماه پیش در رقابتهای جامجهانی لهستان صاحب مدال طلا شد و عنوان برترین تیرانداز این رقابتها را به او دادند، اینبار به موفقیت بزرگتری دست یافته. دختر تیرانداز معلول شیرازی با کسب مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان کلکسیون افتخاراتش را تکمیل کرده و اولین بانوی تیرانداز دنیا در رشته تپانچه بادی 10متر است.
او که بهعنوان اولین ورزشکار معلول ایرانی از حالا خود را درفهرست ورزشکاران اعزامی به بازیهای پارالمپیک2016 برزیل میبیند، آرزو میکند که بتواند این قهرمانی را در بزرگترین رویداد ورزشی دنیا در «ریودوژانیرو» تکرار کند. در ادامه، گفتوگوی «شرق» را با ساره جوانمردی میخوانید:
فکرش را میکردی در اولین حضورت در مسابقات قهرمانی جهان، مدال طلا بگیری؟
با توجه به اینکه هیچ تمرینی برای این رقابتها نداشتم نمیتوانستم پیشبینی کنم که چه نتیجهای در انتظارم هست. من دوماه پیش با مدال طلا از جامجهانی لهستان برگشتم و توانستم ورودی مسابقات قهرمانی جهان آلمان را بگیرم. متاسفانه در فاصله این دوماه بهدلیل امتحانات دانشگاه و مشغلهکاری که داشتم فرصت هیچ تمرینی نداشتم. آمادگیام هرچه بود همانی بود که برای جامجهانی لهستان تمرین کردم. خوشبختانه خدا کمکم کرد و با تمام استرسی که داشتم توانستم سربلند شوم و در اولین حضورم در این میدان مهم، مدال طلا بگیرم.
سطح مسابقات و رقبا چطور بود؟
با توجه به اینکه این مسابقات، حکم ورودی بازیهای پارالمپیک2016 برزیل را داشت و نفرات اول هر رشته سهمیه پارالمپیک را کسب میکردند از نظر کمی شرکت کنندههای زیادی داشتیم. همین موضوع باعث شد تا سطح رقابت بالا برود اما در رشته من(P2 تپانچه بادی 10متر) شرایط کاملا فرق میکرد. من، هم در دور مقدماتی و هم فینال با اختلاف بسیار زیادی نسبت به نفرات دوم و سوم اول شدم. اختلاف امتیاز من در فینال با نفر دوم 6/4 امتیاز بود که در تیراندازی اختلاف فاحشی است. البته ما در بخش تیمی هم خوب ظاهر شدیم و به همراه خانم محمودی و عونی مدال نقره گرفتیم.
پس با این اوصاف از الان مسافر برزیل شدی؟
بله، من اولین ورزشکار معلول ایرانی هستم که توانستم اولین سهمیه بازیهای پارالمپیک2016 برزیل را کسب کنم.
تیراندازان تیمهای ملی افراد سالم طی این چند سال اخیر مدام از نبود فشنگ و مهمات بهدلیل تحریمهای ایران گلایه میکنند، آیا تیمهای معلولان هم با این مشکل مواجه است؟
بله، متاسفانه به دلیل تحریم کشورمان نمیتوانیم فشنگ، ساچمه و سلاح درجه یک داشته باشیم و این محصولات به ایران وارد نمیشود؛ حتی در حین همین مسابقات نیز، نمایشگاه سلاح و تجهیزات تیراندازی در آلمان برگزار شد که حتی خارجیها در این نمایشگاه هم به ما هیچ سلاح و مهماتی نفروختند. ولی فکر میکنم با این شرایط هم بتوانیم ادامه بدهیم. چون همیشه پایینترین سطح تجهیزات و امکانات در اختیار ورزشکاران جانباز و معلول ایرانی قرار گرفته و با این وجود خودمان را نشان دادهایم.
از نحوه برگزاری اردوهای تیمملی راضی هستید؟
بله، مشکلی نداریم. از ابتدای سال، تقریبا ششروز اول هر ماه را در اردو هستیم.
از فدراسیون جانبازان و معلولان حقوق هم میگیرید؟
نه متاسفانه فقط هزینههای رفتوبرگشت به شهرهایمان را میدهند.
اما این اصلا خوب نیست شما قهرمان جهان هستید، باید ماهانه حقوق داشته باشید؟
من بارها در مصاحبههایم گفتم اگر خود من روزی مسوولیتی در ورزش داشتم به ورزش جانبازان و معلولان بیشتر اهمیت میدادم تا ورزش افراد سالم. چهبسا ورزشکاران سالم بعد از کنارگذاشتن ورزش قهرمانی شرایط بهتر و بازار کار بیشتری برایشان مهیاست تا افراد معلول. معلولان نمیتوانند در هر مکانی و محیطی قرار بگیرند. متاسفانه در کشور ما همهچیز برعکس است و معلولان اصلا به چشم نمیآیند.
در تمام این هفتسالی که من ورزش قهرمانی کردم هر وقت از هر مسابقهای آمدم با مدال برگشتم اما حتی در استان خودم هم مورد تقدیر قرار نگرفتم. من تنها زن ورزشکار استان فارس هستم که اینهمه عنوان جهانی و آسیایی دارد اما این قدر که از ورزشکاران سالم استان تجلیل کردند یکبار هم این کار را با من نکردند. ما معلولان واقعا آینده نامعلومی داریم. مسوولان اگر ماهانه حقوقی برایمان در نظر بگیرند میتوانیم روی آن برنامهریزی کنیم تا قدری از چالهچولههایمان را بپوشانیم یا اینکه امیدوار باشیم در آینده هم این مستمری ادامه داشته و بخشی از هزینههایمان را تامین میکند ولی افسوس که تا الان هیچ حمایتی ندیدیم.
برنامه بعدیات چیست؟
تمریناتم را برای بازیهای پارآسیایی که دو ماه دیگر در کره برگزار میشود ادامه میدهم. امیدوارم بتوانم در این میدان هم قهرمان شوم. البته آرزو میکنم که بتوانم در بازیهای پارالمپیک2016 برزیل هم قهرمان شوم.
