رئیس انجمن جامعهشناسی: دانشگاه در هشت سال گذشته تحقیر شد
چکیده :دانشگاهیان از این همه تجاوز به حریم دانشگاه ناراحت اند. در این هشت سال هم منزلت خود داشگاه و هم منزلت اساتید دانشگاه نادیده گرفته شد. انتظار دارند دانشگاهی که ۸ سال تحقیر شد نسبت به آن وضعیت پیشین ناراضی نباشند....
محمدامین قانعی راد با اشاره به ادعای کیهان مبنی بر اینکه امضاهای جمع آوری شده از اساتید در حمایت از وزیر علوم به زور جمع آوری شده و بسیاری از آنها واقعی نیستند گفت: اگرچه این نامه به دست من نرسید و جز امضا کنندگان آن نیستم اما یقین دارم اگر اساتید دانشگاه بخواهند نامه ای در حمایت از وزیر امضا کند تعداد امضاها خیلی بیشتر از این رقم پانصد یا ششصد امضا خواهد بود. اگر شرایطی برای رای گیر ی و امضای طومار فراهم شود مشخص می شود گروهی که فساد علمی را در دانشگاه ترویج داده اند چقدر در انزوا و تنهایی خواهند بود. این خیلی مسخره است که گفته می شود این امضاها به زور گرفته می شود.
وی در گفت و گو با سایت فصل اعتدال افزود: دانشگاهیان از این همه تجاوز به حریم دانشگاه ناراحت اند. در این هشت سال هم منزلت خود داشگاه و هم منزلت اساتید دانشگاه نادیده گرفته شد. انتظار دارند دانشگاهی که ۸ سال تحقیر شد نسبت به آن وضعیت پیشین ناراضی نباشند.
رییس انجمن جامعه شناسی با تاکید بر اینکه تعداد امضاهای جمع آوری شده در حمایت از وزیر علوم حداقل حمایت دانشگاه از ایشان است ادامه داد: نباید فراموش کرد که استبدادی که تندروها در دانشگاه ها ایجاد کردند هنوز هم وجود دارد و هنوز هم برخی دانشگاهیان می ترسند که بیایند و نظر واقعی خود را مطرح کنند. این ها به نحوی دانشگاه را تحقیر کرده اند که همه را ناامید کرده اند.
قانعی راد تاکید کرد: اگر حتی در یک دانشکده کوچک نظر سنجی کنید اکثریت مطلق آنها با ترکیب جدید وزارت علوم همدلی دارند و از وضعیت پیشین ناراضی اند اما یک نوع انفعالی این کشور را گرفته که این خطرناک است و باید برای آن فکری کرد. در واقع ترس و رعبی که آنها در هشت سال گذشته ایجاد کرده بودند و تلاش هایی که در ماه های اخیر برای ناامید کردن مردم و جوان مرگ کردن دولت به خرج دادند یک نوع انفعالی را ایجاد کرده است که باعث شده تا کنشگران به “نظاره گر” تبدیل شوند. یعنی منتظر نشسته اند تا ببینند بالاخره چه می شود.
اکثریت دانشگاهیان از وضعیت گذشته بیزار بودند
وی یادآور شد: اکثریت مطلق دانشگاه از وضعیت هشت سال گذشته بیزار بودند. از وزیر گرفته تا اکثریت روسای دانشگاه ها از هیچ کدامشان رضایتی نداشتند. ظلم زیادی در آن دوره به تعداد زیادی از دانشجویان شد و آنها را ستاره دار کردند. همچنین افرادی را که شایستگی نداشتند به عنوان عضو هیئت علمی و یا دانشجوی دکترا پذیرش دادند.
قانعی راد با حمایت از عملکرد وزیر علوم اظهار داشت: طبیعتا با آمدن وزیر جدید روال معیوب در دولت قبل متوقف شد. مطالبات دانشجویان ستاره دار مورد بررسی قرار گرفت. به هرحال بسیاری از آنها طبق قوانین حق دارند در این کشور درس بخوانند به جای اینکه از کشور خارج شوند. وزارت علوم به درخواست های این ها رسیدگی کرده است. از طرف دیگر رانت جویی هایی علمی که صورت گرفته مورد بررسی وزارت علوم قرار گرفته است. الان جرم وزیر علوم این است که چرا برخی از دانشجویان ستاره دار را به دانشگاه برگردانده و چرا در مورد پرونده سه هزار نفر بورسیه غیرقانونی اغراق کرده است! یعنی الان دو کار خوبی که وزیر علوم انجام داده و اتفاقا مطالبه اساتید و دانشجویان هم بوده تبدیل به اهرمی برای فشار بر وزیر علوم شده است.
وی افزود: این نشان می دهد دو طرف خیلی با هم زاویه دارند. یعنی یک طرف به دانشگاه به عنوان یک رانت و فضای خصوصی که در اختیار صنف خودشان باید باشد نگاه می کند و یک طرف دانشگاه را به عنوان یک نهاد آموزش ملی می بیند که باید در اختیار دانشجویان و اساتیدی باشد که استاندارهای لازم را دارند. الان مبارزه بین این دو تفکر در کشور است. اینکه دانشگاه و اساتید در کدام طرف هستند مشخص است. معلوم است اساتیدی که صلاحیت های علمی شان بالا آمده و دانشجویی که برای درس خواندن دود چراغ می خورد کدام طرف می ایستند. این را می شود با یک نظر سنجی ساده هم فهمید. نکته ای که کیهان گفته می خواهد بگوید این است که دولت در دانشگاه نفوذ و پایگاهی ندارد. واقعیت ها اما خلاف این را نشان می دهد.
رابطه امنیت و دانشگاه باید تعریف شود
وی با بیان اینکه از بین بردن جو بی اعتمادی ایجاد شده بین دولت و مردم زمان می برد اظهار داشت: در انتخباات ۹۲ امیدی در مردم زنده شد و به صحنه آمدند و رای دادند و مدتی هم برای رایشان شادمانی کردند. اما از طرفی فشارهایی بر دولت ایجاد شد که حالا مردم را به نظاره گر تبدیل می کند. این مردم نظاره گر تردید دارند که آیا رایی که ما دادیم درست بود یا نبود. این خیلی خطرناک است. وقتی مردم در شرایط انفعال قرار بگیرند این نوعی کاهش سرمایه سیاسی است و دانشگاه هم کم و بیش از چنین فضایی متاثر است.
قانعی راد افزود: وقتی با افراد صحبت می کنید می بینید که از فضای سابق حاکم بر دانشگاه ها فوق العاده ناراحت بودند و نسبت به تحولات جدید خوش بین هستند اما مقداری هم دچار همان نظاره گری که در جامعه وجود دارند شده اند. منتظرند ببینند چه می شود و تا حدی فکر می کنند مملکت در دست ما نیست و بود و نبود ما تاثیری ندارد. نیروهای دیگری تصمیم گیرند. این از خودبیگانگی سیاسی در میان مردم و دانشگاهیان خیلی خطرناک است.
وی تصریح کرد: در بسیاری از دانشگاه ها تحت تاثیر نیروهایی که درون دانشگاه عمل می کنند هنوز فضای لازم برای تعامل و گفت و گو و طرح دیدگاه های مختلف ایجاد نشده است. ما باید به تعریفی از دانشگاه برسیم که بفهمیم رابطه امنیت و دانشگاه چیست. اگر فضایی را برای تفکر در دانشگاه باز کنند ممکن است در کوتاه مدت هیجانی در میان دانشگاهیان ایجاد شود ولی بعد از مدتی دانشگاه به محیطی برای ایجاد امنیت و ثبات در جامعه تبدیل می شود. یعنی اگر نگاه امنیتی را از دانشگاه بردارند و به دانشگاهیان اعتماد کند این ها خودشان به نیروی ایجاد کننده ثبات و امنتیت تبدلی می شوند. اما در غیر این صورت نوعی درخود فرو رفتگی و از خودبیگانگی ایجاد میشود. اگر این اتفاقا در بین توده مردم اتفاق بیفتد بد است اما در میان نخبگان و دانشمندان به مراتب بدتر است.
در دانشگاه صندوق رای بگذارید تا میزان حمایت از فرجی دانا معلوم شود
قانعی راد ادامه داد: کیهان می گوید این ها نمی توانند دردانشگاه ۵۰۰ رای جمع کنند در حالی که من فقط از یک دانشکده می توانم ۵۰۰ رای جمع کنم. فقط اجازه بدهید و یک صندوق بگذارید تا همه بیایند و رای آری یا خیر خود به وزیر علوم را به صندوق بیندازند. اما آنها نمی خواهند فضای دانشگاه ها مشارکتی اداره شود.
وی درباره ارزیابی خود از فضای مجلس گفت: من فکر می کنم استیضاح رای نمی آورد. اظهارنظر ها در بیرون مجلس و درون آن و اظهارات نمایندگان معلوم است که اینها در مجلس کم تعداد هستند و اکثریت مجلس آلوده این رانت خواری های علمی نشده اند و بنابراین دلیلی ندارد از اینکه ناراحت باشند که پرونده رانت خواری ها روی میز وزیر باشد.
قانعی راد تاکید کرد: تندروها از این که دانشگاه به عنوان یک منبع رانت از آنها جدا می شود و راه نفوذ آنها بر داشنگاه بسته می شود عصبانی هستند. آن هم نفوذ شخصی. یعنی در دولت قبل روالی حاکم بود که اگر فردی با فلان مسئول وزارت علوم یا کمسیون آموزش تحقیقات مجلس ارتباط داشت اگر ضد انقلاب هم بود ممکن بود به نحوی این بورس را بگیرد. همه چیز کاملا رابطه ای بود. فردی که نفوذ داشته همسرش را بورسیه دوره دکترا کرده بود بدون اینکه ضابطه ای در این میان وجود داشته باشد. طبیعی است که حالا به توقف این روند معترض باشند.
