اشرف بروجردی: بهانه گیری نکنید، رفتن به ورزشگاه حق زنان است
چکیده : رویکرد فعلی در قبال شادی و نشاط جوانان و دختران ما، نیازمند اصلاح و بازنگری است. نسبتدادن اتهام غیرمنصفانه «تبعیت از فرهنگ غربی» به زنان؛ آنهم فقط برای دیدن یک مسابقه ورزشی ملی، مدتهاست کارکرد خود را از دست داده و بهانهای بیش نیست....
شرف بروجردی، معاون وزارت کشور دولت اصلاحات و فعال زنان در خصوص حضور زنان در ورزشگاه ها در روزنامه شرق نوشت:
باید به موضوع حضور زنان هنگام مسابقات ملی یا داخلی در ورزشگاهها یا هر مکان عمومی دیگر، بهعنوان یک حق انسانی نگریست. پرسش ما روشن است. آیا میتوان انسانها را از حق طبیعی و انتخاب اینکه برای دیدن بازی تیمملی والیبال، به ورزشگاه بروند یا در یک سینما، مسابقات جامجهانی را تماشا کنند یا به هر جمع عمومیای بروند که در آن هم زنان و هم مردان حضور دارند، محروم کرد؟ مساله اصلی اینجاست که چرا در رابطه با ورزش و حضور زنان در این مجامع اینگونه واکنش و حساسیت نشان داده میشود؟ در این میان برخی که بر کرسی «بهارستان» تکیه زدهاند، مطالبی را عنوان میکنند که با مطالبات، خواست و اراده مردم در عرصههای مختلف، مطابقت ندارد. حقوق تعیینشده در قانون و عرف، قابل تفسیر به رای نیست. مشکل آنجا آغاز میشود که حضور زنان در یک ورزشگاه که قابل مدیریت بوده است.
میتوان با درنظرگرفتن بخشهای خاصی، فضا را برای حضور همه علاقهمندان به دیدن یک دیدار ورزشی فراهم کرد را مترادف با فساد میدانند. اولا چهکسی این حدود را تعریف میکند که در یک مجمع عمومی آنهم در مقابل انظار مردم و دوربینها، ممکن است فساد رخ دهد؟ واقعیت این است که مردم و عموم جامعه به این نوع حضور زنان بهعنوان یک شاخصه فسادبرانگیز نمینگرند. آنان میدانند زنان و مردان میتوانند در هر فضای عمومی در کنار هم حضور داشته باشند و به حریم یکدیگر احترام بگذارند. مشکل اصلی؛ چه درباره میزان حجاب و چه حضور در مجامع، اختلاط زن و مرد است که به اقتضای زندگی، امری اجتنابناپذیر است. باید همه یاد بگیریم حریمها را حفظ کنیم و حفظ این حریم با پاککردن صورتمساله، حل نخواهد شد.
اگر کسانی، واقعا نگران «مشکلات اجتماعی» هستند، دنباله مباحثی که به قول خود، فساد میدانند را باید در جای دیگری جستوجو کنند و نه در حضور در مجامع. پرداختن به مباحثی غیرواقعی و توهینآمیز اعم از اینکه اگر یک زن، ازدواج کرده باشد یا صاحب فرزند باشد به دیدن یک مسابقه ملی نمیرود، نشان از فاصله عمیق گوینده آن با متن اجتماع و تحولات حوزه فرهنگ و ارتباطات دارد. جامعه زنان ما مخیر است که ازدواج کند یا نکند و زمان مناسب برای ازدواج را مطابق اراده خویش تعیین کند. هیچگونه اجباری در شرع مقدس برای چنین اموری در نظر گرفته نشده است و ملاک برتری یا کهتری نیست بلکه سبک زندگی و پرهیز از خطا و کجروی، ملاک برتری است. در زمان امام(ره) عقبه همین تفکر به دنبال کشیدن پرده در دانشگاهها میان زن و مرد بود که با موضع صریح رهبر فقید انقلاب مبنی بر اینکه گوینده این جمله باید بازداشت شود چرا که مردم را نسبت به دین بدبین میکند مواجه شد. ریشه اصلی، نگاه نادرست، به صورتمساله زنان است.
نگارنده بهعنوان یک روحانیزاده و پرورشیافته در خانوادهای که همگی ملبس به لباس تبلیغ دین بودند، باور دارد که تنگنظری در قبال فعالیتهای اجتماعی زنان، دارای ریشه دینی نیست و با مبانی دینی ما فاصله دارد. متصدیان امر و افرادی که در سمتهای مختلف حضور دارند باید از مطالبات و تحولات جامعه ما، شناخت و ارزیابی درستی داشته باشند. حتی اگر مدعی هستند که بخشی از زنان جامعه علاقهمند به ورزش یا دیدن مسابقات ورزشی هستند، آیا به این مفهوم است که «حق» از آنان سلب شود؟ آمار نگرانکننده سالهای اخیر درباره گرایش جوانان بهویژه دختران به بزه، زنگ خطر را برای تفکرات خاص به صدا درنیاورده است؟ رویکرد فعلی در قبال شادی و نشاط جوانان و دختران ما، نیازمند اصلاح و بازنگری است. نسبتدادن اتهام غیرمنصفانه «تبعیت از فرهنگ غربی» به زنان؛ آنهم فقط برای دیدن یک مسابقه ورزشی ملی، مدتهاست کارکرد خود را از دست داده و بهانهای بیش نیست.
