انتشار جزوهی “منش کار جمعی” توسط راه سبز ایرانیان مالزی، رسام
چکیده :"منش کار جمعی" حاصل سلسله مباحث "مشکل کار جمعی در ایران" که توسط تقی رحمانی در کمیته آموزش راه سبز ایرانیان مالزی - رسام- ارائه شده در گوگل درایو و صفحه فیس بوک رسام در دو نسخه مناسب برای چاپ و خوانش دیجیتالی در اختیار علاقه مندان قرار گرفته است....
“منش کار جمعی” حاصل سلسله مباحث “مشکل کار جمعی در ایران” که توسط تقی رحمانی در کمیته آموزش راه سبز ایرانیان مالزی – رسام- ارائه شده در گوگل درایو(+ و +) و صفحه فیس بوک رسام در دو نسخه مناسب برای چاپ و خوانش دیجیتالی در اختیار علاقه مندان قرار گرفته است.
به گزارش رسیده به کلمه، رسام قصد برگزاری وبینارهایی بطور منظم با حضور تقی رحمانی فعال ملی-مذهبی و دیگر صاحب نظران در این حوزه را طی ماه های آتی دارد. اولین وبینار در تاریخ ۱۷ خرداد (۷ ژوئن) ساعت ۲۱:۳۰ به وقت تهران و ساعت ۱۹:۰۰ به وقت اروپای مرکزی برگزار خواهد شد که از طریق بالاویزیون در سایت بالاترین قابل دسترسی است.
رسام مالزی دغدغه خود را از برگزاری چنین دوره آموزشی در مقدمه جزوه اینگونه اعلام کرده است:
“عدم توانایی در همگرایی و انجام کار گروهی در ایران یکی از بارزترین آسیبهای اجتماعی اقشار گوناگون و به تبع آن فعالین جامعهی مدنی است. انشقاق پی در پی گروهها و نهادهای مدنی یکی از دردهای مزمنی است که پروای آن مهمترین دغدغهی موسسان و گردانندگان هر جمعی در بدو تاسیس و فعالیت است؛ آنچنانکه به گواه بسیاری از فعالین سیاسی و مدنی، نهادهای کوچک در ایران الگوهای موفق تری بوده اند تا اتحادهای بزرگ بر سر نقشهی راه یا منافع مشترک.
غالبا در آسیب شناسی ناکامی احزاب و گروهها و حرکتهای اجتماعی در ایران انگشت اتهام به سوی دولتها و انواع محدودیتهای امنیتی و قضایی پیش روی فعالان مدنی و اجتماعی نشانه میرود و از آن به عنوان علت العلل شکستها یاد میشود. که اگر این محدودیتها نبود به مطلوب خود میرسیدیم و نهادها و احزاب دوام و قوام مییافتند و انشقاق و اختلافی در کار نبود. در رد این ادعا همین بس که فعالین خارج از کشور نیز پس از سالها فعالیت در فضای باز و بدون محدودیت، به توفیقی در خور دست نیافتهاند و به همان امراض دچارند. ما نیز به عنوان یکی از گروههای فعال خارج از کشور همیشه دچار اینگونه افت و خیزها در ارتباط با خود و دیگر مجموعهها و فعالین بودهایم؛ چنانکه در بزنگاههای تاریخی عواقب آنرا بر کارایی، تاثیرگذاری و بقای مجموعهها تجربه و لمس کردهایم”.
موضوعات طرح شده در این جزوه، بیش از هر چیز حاصل سالها فعالیت سیاسی و اجتماعی و حبسهای طولانی مدت تقی رحمانی در ایران و همنشینی وی با گروهها و شخصیتهای موثر تاریخ معاصر وهمچنین پس از آن، تجربهی حضور و فعالیت در جمع کنشگران خارج از کشور است تا بحثهایی صرفا نظری و بدور از سنت ایرانی جامعهی مدنی. این جزوه در پی تبیین و تشریح جایگاه منش در فعالیتهای گروهی است در حالیکه تا کنون از منش بیشتر به عنوان پدیدهای اخلاقی و فردی یاد شده است. رحمانی منش را یکی از اساسی ترین اجزاء کنشهای اجتماعی دانسته و آنرا حلقهی مفقودهی فعالیتهای مدنی و سیاسی ایران معاصر قلمداد میکند. به گمان رحمانی فراگرفتن مهارتهای زیست جمعی از جمله بالا بردن ظرفیتهای فردی و اجتماعی فعالین نه تنها یکی از ملزومات نیل به دموکراسی و جامعه ی مدنی است بلکه حلقه ی مفقوده پیروزیها و کامیابیهای فعالیتهای مدنی در ایران بشمار می آید.
وی در مقدمه نظر خود را اینگونه می نویسد:
“این بحث یک بحث نظری یا تئوریک صرف نیست بلکه بحثی خصلتی-منشی است که برمبنای تجربههای عملی هم استوار شده است و اگر روی منش ما تاثیر بگذارد خیلی چیزها عوض میشود. به نظر من در جامعه ی ایران ما مشکلات زیادی در مورد کار جمعی داریم و حتی اگر روزی وارد فضای باز و دموکرات بشویم، باز هم دچار مشکل خواهیم شد. مشکالت عدیدهای که اطراف خود ما هم هست.”
