سخنگوی کمیسیون امنیتملی: نمایندگان “ابهام هسته ای” دارند
چکیده :سخنگوی کمیسیون امنیت ملی نخستین بار از تشکیل این هیات خبر داد و پس از آن منصور حقیقت پور نایب رئیس کمیسیون امنیت ملی آن را تکذیب کرد. دیروز هم 150 نماینده در نامهای به علی لاریجانی خواستار دریافت متن توافقنامه ژنو شدند. گویا هر روز نمایندگان یاد بخشی از توافق هسته ای ایران با غرب می افتند....
اختلاف نظر، موضوعی است که این روزها در مجلس اصولگرای نهم زیاد به چشم میخورد. این بار اختلاف درباره تشکیل «هیات نظارت بر توافقات ژنو» است.
به گزارش تدبیر، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی نخستین بار از تشکیل این هیات خبر داد و پس از آن منصور حقیقت پور نایب رئیس کمیسیون امنیت ملی آن را تکذیب کرد. دیروز هم 150 نماینده در نامهای به علی لاریجانی خواستار دریافت متن توافقنامه ژنو شدند. گویا هر روز نمایندگان یاد بخشی از توافق هسته ای ایران با غرب می افتند.
حسین نقویحسینی سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس نهم میگوید: «دغدغه نمایندگان مذاکرات ژنو است و آنان میخواهند از جزییات این متن باخبر شوند». به گفته او «چون در دولت قبلی توافقی وجود نداشت ما هم سوال نمیکردیم.»
آیا هیاتی به عنوان «هیات نظارت بر توافق نامه ژنو» در مجلس تشکیل شده است؟ چون برخی از اعضای کمیسیون امنیت ملی این تشکیل این هیات را تکذیب کردهاند.
تشکیل «هیات نظارت بر توافق نامه ژنو» پیشنهاد هیات رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس است که هنوز بررسی آن در کمیسیون مطرح نشده است. بنا بود در جلسه یکشنبه مطرح شود اما به دلیل بررسی تبصره 21 که دولت درباره لایحه بودجه و هدفمندی یارانهها ارایه کرده است همه کمیسیونها نیز بررسی این تبصره را در دستور کار خود دارند، به همین دلیل تصمیمگیری درباره تشکیل این هیات و اعضای آن احتمالا سهشنبه مشخص میشود.
150 نماینده مجلس نامهای به علی لاریجانی مبنی بر رفع ابهام از مذاکرات ژنو ارسال کردند، دقیقا نمایندگان دنبال چه چیزی هستند.کجای این توافق نامه برای نمایندگان ابهام دارد؟
از آنجایی که نمایندگان نسبت به توافقنامه و نحوه اجرای آن دغدغه دارند 150 نماینده از آقای لاریجانی درخواست کردند که نمایندگان بتوانند به متن توافق نامه ژنو دسترسی داشته باشند.
اما وزارت خارجه می گوید بنا دارد توافق زنو محرمانه باقی بماند .شاید برای همین است که متن توافق ژنو را در اختیار نمایندگان قرار نمی دهد.
اگر هم منعی برای انتشار آن وجود دارد و یا تصمیم بر این است که منتشر نشود متن در کمیسیون امنیت ملی و یا هیات ریسه قرار داده شود تا نمایندگان بتوانند از آن مطلع باشند. نمایندگان محرم هستند،دولت متن توافق زنو را بدهد و مطمئن باشد هیچ نماینده ای آن را منتشر نمی کند.
چه تضمینی برای این موضوع هست.اگر منتشر شدآن وقت مجلس مسئولیت انتشار متن توافق ژنو را می پذیرد؟
دولت حق ندارد نمایندگان را از دانستن متن توافق نامه ژنو محروم کند. نمایندگان ابهام هسته ای دارند.
حداقل هفتهای یک بار یا وزیر خارجه و یا یکی از اعضای تیم مذاکره کننده ژنو به کمیسیون امنیت ملی می روند تا به ابهامهای نمایندگان پاسخ دهند.هیج کدام از پاسخهای آنان کافی و یا قانعکننده نبوده نیست یا هر روز نمایندگان ابهام دارند که مدام این مقام های دولت را احضار می کنند.
هفته گذشته از آقای عراقچی عضو ارشد تیم مذاکره کننده دعوت کردیم و او نیز به سوال های نمایندگان پاسخ داد و نقطه نظرات مختلف درباره توافقات ژنو را هم اظهار کرد. اما یک توافق نامه در غالب اظهار نظر و گفت وگو تبیین نمیشود نمایندگان بیشتر داوطلب هستند که خودشان به متن مراجعه کنند و از جزییات آن باخبر شوند. گرچه آقای عراقچی هم فقط برای کمیسیون امنیت ملی صحبت کرد نه همه نمایندگان.
با توجه به انتشار خبر تشکیل هیاتی از نمایندگان برای نظارت بر مذاکرات ژنو و همچنین نامه 150 نماینده به علی لاریجانی، فکر نمیکنید دستاوردهای مذاکرات نادیده گرفته شده و به نوعی این اقدام مجلس سنگاندازی در مقابل تیم مذاکرهکننده است؟
در تمام این مراحل و اظهارنظرها و سوالاهایی که از وزیر خارجه و تیم مذاکرهکننده میشود قصد مجلس حمایت از دولت، منافع ملی کشور و دفاع از حقوق مسلم ملت ایران است. فکر نمیکنم در گوشه ذهن نمایندهای این تصور وجود داشته باشد که با این سوالها و اظهارنظرها جلوی موفقیتهای دولت سنگ میاندازیم. هدف مجلس تنها کمک به موفقیتهای دولت و حفظ منافع ملی کشور است.
اما در دولت قبلی و درباره تیم مذاکره کننده نه از سوال خبری بود و نه از نامه به هیات رئیسه.
چون ما در دولت نهم و دهم توافقی نداشتیم که بخواهیم سوال بپرسیم.
دقیقا به همین دلیل که توافقی صورت نمیگرفت و فقط مردم شاهد یکسری رفت و آمد و عکسهای یادرگاری بودند برای نمایندگان این سوال پیش نمیآمد که چرا توافقی صورت نمیگیرد؟
چرا سوالهای زیادی مطرح میشد که چرا مذاکره به نتیجه نمیرسد و یا اصلا مذاکرهای صورت میگیرد و اگر ما نقطه نظر مشترک داریم برای چه گفتوگو میکنیم چون توافق و هیچ توافقنامهای وجود نداشت مشخص است که میزان سئوالهای نمایندگان نیز کمتر بود.
آیا پاسخ قانع کنندهای داده میشد؟
مگر الان سوال درباره این مباحث قانع کننده است؟ اگر قانع کننده بود ما به دنبال متن نبودیم. از سوی دیگر اجماع مهم است وگرنه قانع کردن تک تک آدمها مهم نیست. در اصل مذاکره همه اجماع داریم که مذاکره باید صورت بگیرد اما ممکن است در برخی جزییات اختلاف نظر داشته باشیم.
