برزخِ سیاسی و اجتماعی

چکیده :از یک سو، دولت با انبوهی از مشکلات و معضلات عمیقی که میراثِ به جای مانده از دولت پیشین است در حال دست و پنجه نرم کردن است و هر چه از عمر دولت منتخب مردم می گذرد، با حجم و تعداد معضلات بیشتری در حوزه های مختلف ربرو می شود که به طبع حلّ آن ها زمان بر است و نیاز به برنامه ریزی و نقشه راهِ دقیقی دارد، از سویی دیگر، جامعه نیز طاقت چندانی ندارد و هر لحظه و «بی صبرانه» در انتظار تحققِ وعده های دولت و مطالباتِ انباشت شدۀ خویش در حوزه های مختلف است. ...

کلمه- میثم مشایخ:

«بـرزخ» شاید بهترین اصطلاحی باشد که بتوانیم برای توصیف شرایط سیاسی و اجتماعیِ این روزهای جامعه به کار ببریم. «انتظار، بلاتکلیفی و اینکه ندانی که باید چه کنی» را می توان از جمله مؤلفه های برجستۀ این وضعیت دانست.

جامعه ای که در گذشته بارها تجربۀ سرخوردگی، یأس و حرمان را داشته و در سال های اخیر، شرایط به گونه ای بوده که همواره رفتاری «واکنشی» در قبال رویدادها، معضلات و… از خود نشان می داده و وجهه سلبیِ نقدهایش بر بُعد ایجابیِ آن بیشتر می چربیده، اکنون که حساس ترین دوره تاریخی خویش را سپری می کند، در دو سطح مردم و حکومت گرفتارِ «عالم برزخ» شده است.

از یک سو، دولت با انبوهی از مشکلات و معضلات عمیقی که میراثِ به جای مانده از دولت پیشین است در حال دست و پنجه نرم کردن است و هر چه از عمر دولت منتخب مردم می گذرد، با حجم و تعداد معضلات بیشتری در حوزه های مختلف ربرو می شود که به طبع حلّ آن ها زمان بر است و نیاز به برنامه ریزی و نقشه راهِ دقیقی دارد، از سویی دیگر، جامعه نیز طاقت چندانی ندارد و هر لحظه و «بی صبرانه» در انتظار تحققِ وعده های دولت و مطالباتِ انباشت شدۀ خویش در حوزه های مختلف است.

در این میان، جامعه مدنی _ به عنوان یگانه نیرویی که کلیدِ برون رفت از شرایط فعلی و دروازه های این «عالم برزخ» را در دستانش دارد _ به دلیلِ رویکردِ تمامیّت خواهانۀ دولت پیشین، قوایش تحلیل رفته و بنیان هایش به طور جدی آسیب دیده و نیازمندِ بازسازی، ساماندهی و سازماندهی خویش است. اما ضرورت، کارکرد و نقش آفرینیِ بسیار تأثیر گذارش در دورۀ حساس کنونی، هنوز از سوی مسئولین و نهادهای حکومتی احساس نشده است.

نتیجه آنکه، ادامۀ این روند و عدم کوشش برای رهایی از این وضعیت، به «خود زنی»ها و «خود درگیری»های گروهی و جمعی و در نهایت به ضرر منافع جمعی/ملّی و از دست دادن آن منجر خواهد شد. هر گونه طرح ایجابی و کنش خلاق اجتماعی با همکاری دولت (به عنوان بسترساز) که به تقویت هر چه بیشتر «همگراییِ در عینِ تکثر» و «مشارکت در ادارۀ امور عمومی» بیانجامد، می تواند ما را به سویِ گشایش امور و خروج از این وضعیت رهنمون سازد.