سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » ۴۳ زندانی انتخابات ۸۸: حاکمیت چه نتیجه ای از این همه بی‌انصافی و ستم به محصوران به ...
» بیانیه ای به مناسبت هزارمین روز حصر همراهان مردم

۴۳ زندانی انتخابات ۸۸: حاکمیت چه نتیجه ای از این همه بی‌انصافی و ستم به محصوران به دست آورده است

چکیده :در هزارمين روز از حصر موسوى، كروبى و رهنورد ما فرزندان دربند ملت ايران اعتراض خود را نسبت به اين ظلم آشكار، بار ديگر اعلام مى كنيم نه به اين دليل كه رنجى كه بر آنها مى رود چيزى از عزت و سربلندى شان كم كرده است، زيرا سدى كه در تشنه ترين روزهاى سال كشتزارهاى بسيارى را تا واپسين جرعه ها آبيارى كرده باشد حتى اگر خسته و خالى، اما پيروزمند به نظر مى رسد. و نه چون اميدى به رفع جور جائران بر اثر اين اعتراض داريم، كه مى گوييم و مى نويسيم و اعتراض مى كنيم تا زشتى هاى آنان را نمايان تر سازيم. ...


43 زندانی سیاسی حوادث پس از انتخابات در بیانیه ای به مناسبت هزارمین روز حصر همراهان جنبش سبز با اعتراض به اين ظلم آشكار، هشدار داده اند که قدرت مدارانى كه با در اختيار داشتن همه منابع رسمى و غير رسمى و نيز همه قواى كشور دست به چنين بى قانونى ها و ستم هايى زدند با اندكى تأمل مى توانند دريابند كه تاريخ نام آنان را در كنار چه كسانى قرار خواهد داد و آيندگان چه قضاوتى در مورد آنان خواهند داشت.

به گزارش کلمه، این زندانیان سیاسی که خود نیز با حکم های غیرعادلانه در زندان به سر می برند با اشاره به آنچه در این سال ها به مردم و کشور رفته، توجه عاملان وضع موجود را به نتایج انتخابات امسال ارجاع داده و تصریح کردند که مشكل اصلى ايرانيان در اين سالها تنها يك دولت بى كفايت و خرافاتى نبود كه سامانه اى از خودكامگى اضلاع مهيبش را عريان ساخت تا خود را به عنوان مادر دردها معرفى كند.

زندانیان سیاسی در بیانیه ی خود با طرح این سوال که چه انتظارى از واكنش هاى استيصال آميز كسانى مى رفت كه بر اثر خطاها و لجاجت هايشان روز به روز مشروعيت خود را بيشتر از دست مى دهند؟ به خواست میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای تبرئه ی دين از اتهام نسبت داشتن با اميال و احلام صاحبان قدرت اشاره می کنند و عزت و سربلندی ای که جایگاه همراهان جنبش سبز را در همراهی با مردم در این سال ها رفیع تر کرد.

متن کامل این بیانیه که در اختیار کلمه قرار گرفته به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحيم

هزار روز از حصر رهبران جنبش سبز مى گذرد. چرا كسانى ننگ اين بى قانونى آشكار را به تن خريدند حال آنكه در تشييع پرشكوه مرحوم آيت الله العظمى منتظرى ديده بودند كه اين چنين رفتارها چگونه به محبوبيت بيشتر قربانيان خود مى انجامد. بلكه آنان در برابر مقاومت و تدبير انسان هايى تنها كه بى بهره از امكانات مادى و تبليغاتى بر توكل شكوهمند و نيت پاك خود تكيه داشتند مستاصل ماندند.

فشار و آزارى كه در اين مدت بر موسوى، كروبى و رهنورد وارد شد به مراتب بيشتر از زندانيان سياسى بود. علاوه بر اين در اين چند سال از تمام تريبون هاى حكومتى عليه آنان هرچه خواستند و توانستند گفتند بدون آنكه حقى براى دفاع از خود به آنها داده شود. چه نتيجه اى از اين همه بى انصافى و ستم به دست آمد؟ بلكه چه انتظارى از واكنش هاى استيصال آميز كسانى مى رفت كه بر اثر خطاها و لجاجت هايشان روز به روز مشروعيت خود را بيشتر از دست مى دهند؟ در نزد آنها كه بصيرتى دارند نتايج انتخابات امسال به روشنى گواهى داد كه اينك عاملان حصرها و حبس هاى سال هاى اخير در ميان مردم از چه ميزان مقبوليت برخوردارند. دولتى كه اقتدارگريان براى تحميل آن بر ملت همه چيز خود را هزينه كردند در پايان كار خود كشور را در همه عرصه ها به حضيض برد و كمرشكن ترين شرايط را براى جانشينانش به ارث گذاشت.

بحران هاى عميقى كه اينك تمامى شئون زندگى مردم را دستخوش خود كرده است از همان خرداد ٨٨ در نظر صاحبان تجربه ديده مى شد. اما همين كه مردم عارضه را گشودند تا به درمان بپردازند ريشه هاى بدخيم آن خود را نمايان كرد. خون هاى پاكى ريخته شد تا صحنه هاى جديدى از پايدارى ملت را رقم بزند. مشكل اصلى ايرانيان در اين سالها تنها يك دولت بى كفايت و خرافاتى نبود كه از روى اشتباه يا از بد حادثه بر سرنوشت آنان حاكم شده باشند، كه سامانه اى از خودكامگى اضلاع مهيبش را عريان ساخت تا خود را به عنوان مادر دردها معرفى كند.

موسوى و كروبى چه مى خواستند و چه به دست آوردند؟ آنها مى خواستند دين را از اتهام نسبت داشتن با اميال و احلام صاحبان قدرت تبرئه كنند. پس از چهار سال آيا آنها بدين مقصود نايل نشده اند؟ رياست جمهورى اگر سكونت در كاخ هاى مجلل و رفت و آمد در موكب هاى فاخر و شركت در ميهمانى هاى پرتشريفات و سفرهاى پر هزينه بود، مهندس موسوى به رغم آرزوى مردم بر اين كرسى ننشست. اما اگر قبول رنج و زحمت و كوشش براى رسيدگى به مهمترين نابسامانى هاى كشور است خواست و اراده ملت براى بهره مند شدن از كاردانى هاى فرزند امينش شكست نخورد زيرا او كارش را به اين عنوان دوم از همان روز پس از انتخابات آغاز كرد و در اين سالهاى سخت حتى يك روز را در اداى وظيفه از دست نداد؛ وظيفه آن كه به ما بگويد “صبر، صبر، صبر” صبرى كه اينك نتايج روشن آن به خوبى در افق آشكار مى شود.

ردپاى روشنى را كه رهبران جنبش سبز در اين مدت از خود به جاى گذاشتند مرور كنيم. در مبارزه فرسايشى كه ميان مردم و خودكامگى جريان دارد آنها ميدان را از جايى كه بوى خون و خشونت مى داد و در آن بى رحمى و بى انصافى مزيت به حساب مى آمد به صحنه اى بردند كه يك ملت هفت هزارساله در آن برترى بى ترديد دارند. اين چهارسال و چند در عمر ملت ما يك لحظه گذشت و پس از آن لحظه اكنون اين اقتدارگرايى است كه حل هيچ كدام از مشكلات روزافزونش بدون پذيرش خواست مردم ممكن نيست. در اين “يك لحظه” چه كسى فرسوده شد؟

موسوى و كروبى به دنبال چيزى براى خود نبودند كه اگر بودند راحت به دست مى آوردند. آنها ناراحتى و رنج را بر خود هموار كردند تا مصلحتى براى همگان فراهم بياورند. چه كسى مى گفت “همه بايد با هم پیروز شويم” ؟ در راهى كه پيش رو داشتيم او دوست داشت اگر گروهى جا مانده است او را جا نگذاريم. بلكه لحظه اى تامل كنيم تا ديگران هم برسند، به اين نتيجه برسند كه كيفيت كنونى حكومت شايسته ملت و كشور ما نيست، زيرا وطن ما نه فقط سرزمينى در جغرافياى جهان كه نيز مجموعه اى از آرزوهاى مشترك است كه ما را به هم پيوند مى دهد و علاوه بر خاكى كه در آن نشو و نما كرده ايم سرزمين سينه هاى همه اين مردم نيز ما را ميهن است كه بايد با غيرت و حميت از وجب به وجب آن حراست كنيم.

“مبارزه ما آن چيزى نيست كه كسى در آن شكست بخورد” چه كسانى اين جمله را به ما آموختند. در هزارمين روز از حصرشان آنان بسیار به پيروزى خود نزديك شده اند.

در هزارمين روز از حصر موسوى، كروبى و رهنورد ما فرزندان دربند ملت ايران اعتراض خود را نسبت به اين ظلم آشكار، بار ديگر اعلام مى كنيم نه به اين دليل كه رنجى كه بر آنها مى رود چيزى از عزت و سربلندى شان كم كرده است، زيرا سدى كه در تشنه ترين روزهاى سال كشتزارهاى بسيارى را تا واپسين جرعه ها آبيارى كرده باشد حتى اگر خسته و خالى، اما پيروزمند به نظر مى رسد. و نه چون اميدى به رفع جور جائران بر اثر اين اعتراض داريم، كه مى گوييم و مى نويسيم و اعتراض مى كنيم تا زشتى هاى آنان را نمايان تر سازيم. محروم كردن فردى از حقوق قانونى خود بدون محكوم شدن در دادگاه صالحه خلاف صريح قانون اساسى است و در قوانن عادى ما نيز چيزى به نام حصر خانگى وجود ندارد.

قدرت مدارانى كه با دراختيار داشتن همه منابع رسمى و غير رسمى و نيز همه قواى كشور دست به چنين بى قانونى ها و ستم هايى زدند با اندكى تأمل مى توانند دريابند كه تاريخ نام آنان را در كنار چه كسانى قرار خواهد داد و آيندگان چه قضاوتى در مورد آنان خواهند داشت.

اسامی امضا کنندگان به ترتیب الفبا:

1-سید محمد ابراهیمی

2–حسن اسدی زیدآبادی

3-امیر اسلامی

4-اکبر امینی ارمکی

5-رضا انتصاری

6-عماد بهاور

7-امید بهروزی

8-قربان بهزادیان نژاد

9-سیدعلیرضا بهشتی شیرازی

10-سیدمصطفی تاج زاده

11-مصطفی دانشجو

12-امین چالاکی

13-مهدی خدایی

14-محمد داوری

15-امیرخسرو دلیرثانی

16-هوتن دولتی

17-محمدصادق ربانی املشی

18-علیرضا رجایی

19-محمد رضایی

20-سیدحسین رونقی ملکی

21-مصطفی ریسمان باف

22-عبدالفتاح سلطانی

23-آروین صداقت کیش

24-کیوان صمیمی

25-مصطفی عبدی

26-ابوالفضل عابدینی

27-بهزاد عرب گل

28-سیامک قادری

29-ابوالفضل قدیانی

30-مسعود لدونی

31-افشین کرم پور

32-جعفر گنجی

33–سعید مدنی

34-حمیدرضا مرادی

35-محسن میردامادی

36-عبدالله مومنی

37-ضیاء نبوی

38-نصور نقی پور

39-مصطفی نیلی

40–محمدامین هادوی

41-سیداحمد هاشمی

42-فرشید یدالهی

43-محمدحسن یوسف پورسیفی


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.