کمپ بردگی کارگران در جزیره لاوان/ خوابگاه های سی متری برای دوازده کارگر
چکیده :ساعت کاری از ۵ و ۴۰ دقیقه صبح تا ۱۷ و ۴۰ دقیقه به مدت ۱۲ ساعت است و با این ساعت کار دریافتی ماهیانه کارگران ساده ۷۳۰ هزار تومان و کارگران فنی کمی بیشتر است. در این شرکت پیمانکاری کارگران از هیچ مزایای قانونی برخوردار نیستند، مرخصی آنان جزو ایام کار به حساب نمی آید و کارگران نیز برای احقاق حق شان دست شان به جائی بند نیست چرا که در این شرکت از همان اولین روز اسخدام همه فرمهای تسویه حساب را از کارگران می گیرند تا چنانچه کارگری به شرایط موجود معترض بشود از آنجا که فرمهای تسویه را اول کار امضا کرده است بلافاصله و بدون هیچ اما و اگری اخراج شود....
شرکتهای پیمانکاری مستقر در پروژه های نفتی و گازی و یا پتروشیمی ها، بویژه پتروشیمی های در حال ساخت جزو آندسته از شرکتهای پیمانکاری هستند که به معنای واقعی کلمه از عسلویه تا شرکت صدرا در بندر بوشهر تا پتروشیمی های در حال ساخت در کرمانشاه و… تشکیلاتی وسیع از بردگی صدها هزار کارگر را سازمان داده اند. یکی از نمونه های چنین شرکتهایی، شرکت پیمانکاری عمومی ایران (آی جی سی) مستقر در جزیره لاوان است. این شرکت با داشتن ۱۵۰۰ کارگر در کمپ های متعددش مسئول تعمیر و نگهداری و ساخت پالایشگاه لاوان است و همه کارگران شاغل در آن، در برده وارترین شرایط مشغول کار در سودآورترین صنعت کشور هستند.
به گزارش تارنمای اتحادیه آزاد کارگران ایران، در خوابگاههای این شرکت که حدود ۳۰ متر است ۱۲ کارگر را جا داده اند و چنین فضایی همه آن چیزی است که کارگران در آن زندگی میکنند. بهداشت در اینجا معنایی ندارد، همچون دیگر شرکتهای پیمانکاری مستقر در پروژه های نفتی، در اینجا نیز هیچ نظارتی بر چگونگی زندگی کارگران وجود ندارد، به همین دلیل بسیاری از کارگران شاغل در این شرکت از فرط خستگی و شرایط طاقت فرسای کار به مواد مخدر روی آورده اند و در خوابگاهها هیچکس نسبت به این وضعیت حق اعتراض ندارد، حمامها بسیار شلوغ هستند و برای شست و شوی ظروف جای معینی اختصاص داده نشده است، بدلیل عدم نظارت بر وسایل گرمگن حمامها، بارها آب داغ باعث سوختگی کارگران شده است، شب ها از ساعت ۹ و ظهرها آب شیرین وجود ندارد و کارگران تنها میتوانند با آب شور دریا حمام کنند.
کارگران شرکت پیمانکاری عمومی ایران (آی جی سی) هر روز از بندر مقام به جزیره لاوان و بالعکس بصورت گروههای ۱۲ نفره در هر قایق موتوری جابجا می شوند. دریا طوفانی هم باشد فرقی نمیکند و از آنجا که این قایقها فاقد امکانات ایمنی از قبیل جلیقه نجات می باشند در هر بار جابجایی استرس شدیدی به کارگران وارد می شود. همه اینها در حالی است که شرکت پیمانکاری عمومی ایران به شرکت نفت تعهد داده بود کارگرانش را با اتوبوسهای دریائی و با رعایت کامل ایمنی جابجا کند اما نه این شرکت به تعهداتش عمل میکند و نه شرکت نفت کاری به تعهدات آن دارد. در قرارداد کارگران با شرکت ذکر شده است که هزینه جابجائی کارگران با شرکت است اما عملا از پرداخت این هزینه خودداری میشود.
ساعت کاری از ۵ و ۴۰ دقیقه صبح تا ۱۷ و ۴۰ دقیقه به مدت ۱۲ ساعت است و با این ساعت کار دریافتی ماهیانه کارگران ساده ۷۳۰ هزار تومان و کارگران فنی کمی بیشتر است. در این شرکت پیمانکاری کارگران از هیچ مزایای قانونی برخوردار نیستند، مرخصی آنان جزو ایام کار به حساب نمی آید و کارگران نیز برای احقاق حق شان دست شان به جائی بند نیست چرا که در این شرکت از همان اولین روز اسخدام همه فرمهای تسویه حساب را از کارگران می گیرند تا چنانچه کارگری به شرایط موجود معترض بشود از آنجا که فرمهای تسویه را اول کار امضا کرده است بلافاصله و بدون هیچ اما و اگری اخراج شود.
