بلومبرگ: آزادی رهبران جنبش سبز به دنیا نشان میدهد تغییر احمدی نژاد، چیزی بیش از یک ژست است
چکیده : آزادی موسوی و کروبی می تواند پیامی مثبت به کشور های درگیر بر سر مذاکرات هسته ای ایران باشد. پیامی که می تواند نشان دهد که تغییر احمدی نژاد، چیزی بیش از یک ژست است. به نظر می رسد آیت الله خامنه ای به نوبه خود انزوای رو به رشد ایران و تضعیف این کشور در دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد را درک کرده است. در این میان تردید ایرانیان نسبت به توانایی اتخاذ موضع عاقلانه دیپلماتیک توسط نظام روز به روز افزایش می یابد....
ترجمه: گروه بین الملل کلمه
آخر این هفته ۱۰۰۰ روز از بازداشت خانگی میرحسین موسوی و مهدی کروبی می گذرد، دو نامزد اصلاح طلب که از تقلب صورت گرفته در انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری که در سال 2009 برگزار شد، پرده برداشتند و با آن جنگیدند.
حسن روحانی، رئیس جمهور جدید ایران و آیت الله خامنه ای، رهبر این کشور دلایل زیادی برای آزادی این دو مرد دارند. مهمترین دلیل روحانی این است که بدون حمایت جنبش سبز، یعنی حامیان موسوی و کروبی، نمی توانست رئیس جمهور شود. رای دهندگان اصلاح طلب انتظار دارند که در ازای حمایتشان از روحانی رهبرانشان آزاد شوند، روحانی در مبارزات انتخاباتی متعهد شد که به گسترش دولت امنیتی پایان خواهد داد، اصلاح طلبان این را وعده ای برای پایان دادن به حصر قلمداد کردند.
از زمان به قدرت رسیدن روحانی رای دهندگان اصلاح طلب روز به روز بی تاب تر می شوند و این بی تابی بی دلیل نیست. این دو مرد که یکی در خانه اش و دیگری در خانه امن وزارت اطلاعات حبس هستند، بیش از ۷۰ سال سن دارند و وضعیت سلامتی چندان مناسبی ندارند.
از سوی دیگر آزادی موسوی و کروبی می تواند پیامی مثبت به کشور های درگیر بر سر مذاکرات هسته ای ایران باشد. پیامی که می تواند نشان دهد که تغییر احمدی نژاد، چیزی بیش از یک ژست است. به نظر می رسد آیت الله خامنه ای به نوبه خود انزوای رو به رشد ایران و تضعیف این کشور در دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد را درک کرده است. در این میان تردید ایرانیان نسبت به توانایی اتخاذ موضع عاقلانه دیپلماتیک توسط نظام روز به روز افزایش می یابد.
در ماه سپتامبر رهبر ایران موافقت کرد که شورای عالی امنیت ملی در مورد آزادی موسوی و کروبی تصمیم گیری کند. موسوی و کروبی هیچ کدام به جرمی متهم نشده اند. احمدی نژاد نیز که مستقیما توسط این دو رهبر اصلاح طلب به برگزاری انتخابات تقلبی متهم بود از قدرت کنار رفته است. بنابر این همه چیز آماده است.
با این همه دست روحانی در انتخاب گزینه ها چندان باز نیست، مخالفت ها با آزادی سریع رهبران جنبش سبز همچنان به قوت خود باقی است. روحانی باید تشخیص دهد که تا چه حد می تواند سپاه پاسداران، تند روها را که مخالف مصالحه با غرب هستند و جنبش سبز را فتنه گران می دانند، قانع کند. تندروها آزادی رهبران جنبش سبز را یک ریسک می دانند. از دیدگاه آنها آزادی مردانی که ادعای خود، مبنی بر پیروزی در انتخابات ۲۰۰۹ پس نگرفتند و اکنون به قهرمانان آزادی تبدیل شده اند، خطرناک است.
در نظر بگیرید که تند روها در ایران قدرت زیادی دارند. بیش از ۸۰ نفر پس از پیروزی روحانی در انتخابات ایران اعدام شدند. اما همزمان روحانی ده ها تن از زندانیان سیاسی آزاد کرد. تماس تلفنی با رئیس جمهور آمریکا، باراک اوباما نیز که شاخص شیطان بزرگ است دلیلی بود برای اثبات اینکه ایران به سوی اعتدال حرکت کرده است.
با توجه به گزارش اخیر سازمان ملل متحد، هنوز 500 مدافع حقوق بشر ایرانی در زندان هستند و در طول 18 ماه از ژانویه 2012 تا ژوئن 2013 میلادی 724 نفر در ایران اعدام شده اند. با توجه به این سابقه، آزاد کردن موسوی و کروبی بیش از هر چیز اقدامی نمادین و سمبلیک است. با این وجود اقدام نمادین بسیار مهمی است.
برای آزادی رهبران جنبش سبز، آمریکا و متحدانش با اعمال فشار نمی توانند کمکی بکنند. مداخله خارجی برای آزادی موسوی و کروبی می تواند نتیجه عکس بدهد و بهانه ای در دستان تند رو ها بدل شود تا با توسل به آن مدعی شوند که رهبرای جنبش سبز مورد حمایت و وابسته به قدرت های خارجی هستند. با این حال رهبر ایران باید بداند که واکنش هواداران موسوی و کروبی به هرگونه آسیبی که به آنها برسد نسبت به آزادی آنها از حصر شدیدتر خواهد بود. اکنون زمانی است که رهبر ایران می تواند به لحاظ سیاسی موضعی درست در پیش بگیرند. پس تعلل برای چیست؟
