سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

درخواست برای پایان دادن به حصر

چکیده :باید قبول کنیم زندانی کردن و حصر فعالین سیاسی، اجتماعی و عقیدتی گرچه با گذر زمان از نظر روحی و جسمی باعث تحلیل آنان می شود و امراض و بیماری‌های مختلف به سراغش می آید، اما موقعیت اجتماعی و سیاسی تثبیت شده‌ای به آنان می دهد و در کانون توجهات رسانه‌های بین المللی قرار می گیرند....


اعظم طالقانی:

خبر برخورد توهین آمیز ماموران امنیتی مستقر در منزل مهندس موسوی و خانم رهنورد با فرزندان ایشان در روزی که آنان برای ملاقات و تبریک عید غدیر به دیدار پدر و مادر رفته بودند بسیار تلخ و دور از انتظار بود. آنطور که در اخبار غیررسمی شنیده شد مسبب این برخورد درخواست غیر موجه یکی از مامورین زن برای بازدید و تفتیش بدنی خانم نرگس موسوی بود که در نتیجه یک کشمکش لفظی کار به برخورد فیزیکی کشیده و رفتار زشت آن مامور امنیتی یعنی لگد پرانی و گاز گرفتن دست دختر آقای موسوی و زخمی شدن آن به اوج رسیده است. دلایل پیش آمدن چنین رویداد زشتی از ابعاد مختلف قابل بررسی است و شاید بهتر باشد که نپرسیم درباره اعمال چنین رفتاری چه توجیهی می توان کرد!

اما فارغ از اینها همانطور که مسئولین مستحضرند آیت الله منتظری با آن سوابق و کارنامه درخشان و با آن روش و منشی صادقانه‌ای که داشتند شرایط به گونه‌ای برایشان رقم خورد که از ۲۸ آبان سال ۱۳۷۶ تا ۱۰ بهمن ۱۳۸۱ یعنی بیش از ۵ سال به همراه همسر خود در حصرخانگی بودند. حصر ایشان تا زمانی ادامه یافت که تیم پزشکی طی گزارشی مستند وضعیت جسمی و روحی ایشان را نگران کننده اعلام کرد و اطلاع داد که ادامه این وضعیت خطرات زیادی را در پی خواهد داشت. احتمال وقوع هر حادثه تلخ در طول دوران حصر که در نهایت منجر به زیر سوال رفتن نظام می شد سبب گردید تا تصمیم به پایان دادن به حصر ایشان گرفته شود. در نتیجه آیت الله منتظری پس از طی بیش از ۵ سال حصر توانست به زندگی عادی خود بازگردد. البته تا مدتی هم دید و بازدیدهای دوستان و آشنایان و شاگردان و طرفداران ایشان ادامه داشت که به مرور شرایط عادی تر شد.

۲۹ آذر ۱۳۸۸ که آیت الله منتظری ندای حق را لبیک گفتند آنچه به چشم خود دیدیم حضور هزاران نفر از دوستداران و خیل مشتاقان ایشان بود، در مراسم وداع با مردی که برای میلیونها نفر از مردم ایران اسطوره مقاومت و پایداری بود. تجربه حصر آیت الله منتظری نشان داد که اتخاذ چنین تصمیماتی هر قدر هم طولانی مدت باشد، آن را از خاطر مردم نمی زداید. تجربیات دیگران هم صحه بر این مدعاست. اعمال حصرخانگی در صحنه بین المللی هم ناموفق بوده، خانم «آنگ سانگ سوچی» از مخالفان دولت میانمار (برمه) وقتی پس از ۲۰ سال زندان و حصرخانگی آزاد شد طرفداران ایشان با چه شور و هیجانی به استقبالش رفتند و پس از چند روز شرایط عادی شد. بنابراین وقتی حکومت برمه بتواند چنین تصمیمات مثبتی اتخاذ کند بی‌تردید توقعات داخلی و بین المللی از جمهوری اسلامی بیش از آن خواهد بود.

باید قبول کنیم زندانی کردن و حصر فعالین سیاسی، اجتماعی و عقیدتی گرچه با گذر زمان از نظر روحی و جسمی باعث تحلیل آنان می شود و امراض و بیماری‌های مختلف به سراغش می آید، اما موقعیت اجتماعی و سیاسی تثبیت شده‌ای به آنان می دهد و در کانون توجهات رسانه‌های بین المللی قرار می گیرند.

یعنی هرگونه رفتار مثبت و منفی در خصوص آنان یا اطرافیان آنان بازتاب گسترده‌ای خواهد داشت. حال که مسئولین تصمیم گرفتند در چارچوب مصالح ملی و آینده نگری و عقلانیت مذاکرات بین المللی را ادامه دهند چه فرصتی از این بهتر که وضعیت خانم زهرا رهنورد و آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی روشن شود و با آزادی آنان فرصت مناسبی را پیش روی خود در جامعه بین المللی ایجاد کنیم و شاهد یک نقطه عطف تاریخی باشیم. در حصر نگهداشتن چنین افرادی جز بهانه دادن به دست بهانه جویان هیچ بهره‌ای ندارد. بی‌تردید مسئولین محترم خوب می دانند که پایان بخشیدن به حصر آنان هزینه‌های نظام را کاهش خواهد داد و به دنبال آن خشونت و عصبیت نیز کاهش می یابد و برگ مثبتی برای نیل به اهداف آینده ورق خواهد خورد.


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.