سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » انتظار یک ملت صبور؛ نرمش قهرمانانه حكومت در برابر مردم...

انتظار یک ملت صبور؛ نرمش قهرمانانه حكومت در برابر مردم

چکیده :رفتار داخلی نظام، چه در عرصه سیاست، چه در عرصه های اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی نیازمند خروج از عبوسی و تنگ نظری و سخت گیری نسبت به مردم است. مدت هاست که حکومت و به خصوص نهادهای امنیتی و قضایی و پلیسی آن برای هموطنان خود فقط شاخ و شانه کشیده و گرفتاری ایجاد کرده اند. نظام با یک تدبیر شجاعانه و درست می تواند خود را از دام این رفتار غلط نجات دهد و پیش از آشتی با کشورهای خارجی، با مردم خود آشتی کند. ...


كلمه- علي بردبار:

بیان موضع تازه رهبری که به نام “نرمش قهرمانانه” مطرح شد، واکنش های زیادی را در سطح جامعه برانگیخت. بررسی اجمالی این مواضع، سه سطح از موضع گیری ها را نشان می دهد.

1- توجیه و تحریف از منظر افراطیون حاکم: این دسته تلاش کردند تا در امتداد تقلایی که از 24 خرداد تاکنون داشته اند، نشان دهند که هیچ چیزی تغییر نکرده است و سیاست کلی نظام در همان مسیر سابق است. نمونه این موضع گیری ها را در کیهان دیدیم که در تیتر یک دیروز پنج شنبه نوشت:
“برداشت انحرافی رسانه‌ها و محافل غربی از «نرمش قهرمانانه»” و بعد ذیل مطلب به توجیه این ادعا پرداخت که موضع تازه ای در میان نیست! انگار نه انگار که تا همین چند ماه پیش، سیاست خارجی در حدی که قطعنامه های سازمان ملل را کاغذپاره می خواند و نفی هولوکاست، تمام هم و غم سیاست خارجی جمهوری اسلامی شده بود و از طرف رهبری نیز با روی خوش مواجه بود.

2- تحقیر و تخریب از سوی افراطی های اپوزیسیون: در این بخش هم شباهت هایی با همان رویکرد اول دیده می شود. شباهتی ناشی از نارضایتی از تغییر مثبت شرایط. متاسفانه برخوردهایی که در برخی رسانه ها در مواجهه با این رویکرد در قالب کاریکاتور و هزل نویسی اتفاق افتاد، نشان داد که افراطی گری و بی توجهی به اصول نقد، حکومتی و غیر حکومتی ندارد و می تواند در هر جبهه ای اتفاق بیفتد. موضوعی که حداقل در جبهه سبزها به اعتبار یکی از اولین شعارهای آن “ادب مرد به ز دولت اوست”، طرد و نفی شده است.

3- استقبال و تشویق از موضع ترغیب به گسترش آن: سومین موضعی که در برابر این رويکرد اتخاذ شد، رویکرد تشویقی بود که عموما در میان فعالان سبز مشاهده کردیم. مصاحبه اقاي اميرارجمند با دويچه وله و استقبال از اين تغييرات و مصاحبه اخیر آقای مرتضی کاظمیان از طيف ملي مذهبي با
شبکه تلویزیونی بی بی سی که در آن به احترام و تایید، از واژه نرمش قهرمانانه” نام برد و از آن حمایت کرد، از این جمله اند. در واقع از موضع جنبش سبز، هر اتفاق خوبی از سوی هر فردی که صورت بگیرد شایسته حمایت است و به عکس هر اتفاق منفی و خلاف منافع ملی، شایسته مخالفت صادقانه و متناسب است. اما رویکرد سوم را می توان به سمت تکمیل این موضع پسندیده که سمت و سوی اصلی آن به سمت سیاسی خارجی است، سوق داد. به این معنی که نرمش قهرمانانه ای که در برابر کشورهای خارجی قرار است صورت بگیرد، چرا پیش از آن در جبهه داخلی صورت نگیرد؟ مدت هاست که در جبهه داخلی، حکومت از خود چهره ای خشن، تند و بی منطق را در برابر مخالفان و منتقدان نشان داده است.

تعداد بالای زندانیان سیاسی، مقابله آشکار با جناح ها و گروه ها و افراد خوش سابقه و اصیل در کشور و محدودیت های ایجاد شده برای احزاب و مطبوعات از نشانه های این رویکرد هستند. رویکردی که البته بعد از 24 خرداد و با حماسه مدنی مردمی که عمدتا از حامیان جنبش سبز و مخالفان رویکرد امنیتی حاکم بر کشور بودند، مقداری رو به بهبود نهاد اما هنوز تا رسیدن به نقطه ای که بتوان گفت نرمش و فروتنی حاکمیت در برابر پیام مردم در 24 خرداد و 4 سال اعتراض نجیبانه و مستمر از 88 تا 92 اتفاق افتاده، فاصله بسیاری داریم.

اخیرا تعدادی از زندانیان سیاسی حوادث پس از انتخابات سال 88 آزاد شدند. اتفاق مثبتی که هرچند بسیار دیر است و هرگز لطمات وارد آمده به عزیزان زندانی را جبران نمی کند، اما با توجه به رویکرد بسیار غلط گذشته حاکمیت گامی به جلو محسوب می شود و اغلب سبزها نیز از آن استقبال کردند. اما واقعیت آن است که هنوز تعداد بسیار بیشتری از کسانی که به ظلم در زندان های مختلف کشور تقاص بیان موضع سیاسی و انتقادی خود را به مدنی ترین شکل ممکن پس می دهند، بسیارند. هنوز بسیاری از زندانیان نه تنها بی دلیل در زندان ها به سر می برند که برخی از آنها مدت هاست که حتی به مرخصی هم نیامده اند و حق تلفن برای تماس با خانواده هایشان ندارند! این افراد کسانی هستند که تمام حرف و موضعشان همان چیزی است که بیش از 18 میلیون نفر در انتخابات سال 92 نیز بیان کردند. آنها تنها خواستار اداره درست کشور، پایان حاکمیت دروغ و رمالی و احترام به رای و نظر مردم بودند. همان حرفی که خردادماه امسال میلیون ها نفر دیگر نیز با رای دادن و برخی با رای ندادن خود بیان کردند.

حالا چرا باید آنها در زندان بمانند اما نرمش قهرمانانه تنها برای دول خارجی بیان شود؟ آیا اگر این نرمش پیش از اینها در برابر نیروهای داخلی انجام می شد، در حال حاضر برای مواجهه با قدرت های جهانی هم دست بالاتری نداشتیم تا احتیاج به نرمش های قهرمانانه کمتر شود؟ آیا هنوز مقامات کشور و به خصوص شخص رهبری که مسلط بر اغلب امور حکومتی هستند، به این نتیجه نرسیدند که هرچه زودتر تندروی های انجام شده در 4 سال گذشته را جبران کرده و نرمش قهرمانی در داخل را به سود منافع ملی و عدالت و رضایت مردم پیاده کنند؟ در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست. آنچه در کشور جاری است نشان می دهد که آیت الله خامنه ای و سایر مسئولان کشور این گونه نیست که خوب و بد را تشخیص ندهند و ندانند که آیا ظلمی شده است یا نه. تنها احتیاج به یک شجاعت درونی دارد تا جلوی تداوم ظلم صورت گرفته علیه جمعی از بهترین های کشور گرفته شده و آنچه تحت عنوان نرمش در برابر خارجی ها روا دانسته شده، در داخل و در قبال مردم خودمان اعمال شود. این موضوع تنها محدود به آزادی زندانیان سیاسی نمی شود.

رفتار داخلی نظام، چه در عرصه سیاست، چه در عرصه های اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی نیازمند خروج از عبوسی و تنگ نظری و سخت گیری نسبت به مردم است. مدت هاست که حکومت و به خصوص نهادهای امنیتی و قضایی و پلیسی آن برای هموطنان خود فقط شاخ و شانه کشیده و گرفتاری ایجاد
کرده اند. نظام با یک تدبیر شجاعانه و درست می تواند خود را از دام این رفتار غلط نجات دهد و پیش از آشتی با کشورهای خارجی، با مردم خود آشتی کند.

مطمئنا آن زمان در برابر کشورهای خارجی هم با سری بلندتر و صدایی رساتر گفتگو خواهند کرد.


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.