دعای افطار از زندان اوین/ علیرضا رجایی: آیا می‌شود همه فساد‌ها و ویرانگری‌ها رنگ اصلاح بگیرند؟

چکیده :آیا می‌شود که رنگ اندوه از چهره غم زدگان زدوده شود؟ آیا می‌شود همه آنان فساد‌ها و ویرانگری‌ها رنگ اصلاح بگیرند؟ آیا می‌شود تبعید نباشد، زندان نباشد، اعدام بی‌دلیل نباشد، فقر و نداری و غربت نباشد، بدحالی و عریانی نباشد؟ و همه چیز آن چنان باشد که ارواح درگذشتگان، آنانی که تاریخ ما را به ما سپرده‌اند تا آن را برافراشته‌تر و درخشان‌تر کنیم، از رونق روزگار ما، آرام گیرند و مسرور شوند؟...

کلمه: زندانیان سیاسی امسال، هر شب، با شما از دعای خود بر سر سفره ی افطار می گویند، دل های شکسته ی منتظر بر آستانه ش آمین بگویید.

علیرضا رجایی:

رنگ خدا

نیایش امری دستوری نیست. نمی‌شود بدون حال و هوای خوب، به آن دست یافت. جدا از شوق و تمنای درونی، اوضاع و احوال زمانه نیز باید مساعد نیایش باشد.

منظور از مساعدت روزگار این نیست که چرخ همیشه به کام ما بچرخد. در عین حال بدی روزگار نباید ما را آن چنان نا‌امید کند که فکر کنیم از دعا هم دیگر کاری ساخته نیست.

یکی از نیایش‌های مشهور رمضان، تنها به حل گرفتاری های اجتماعی توجه دارد. مثلا سه بار به شکل‌های مختلف درخواست شده است که فقر از ما زدوده شود. سه نوبت به یک موضوع، آن هم در دعایی کوتاه نشان از اولویت آن بر هر چیز دیگر دارد. همچنین در این دعا درخواست می‌کنیم همه کسانی که در کار و زندگی و امور ما اخلال و فساد می‌کنند، اصلاح شوند. یعنی روند امور رنگ اصلاح به خود بگیرد. اتفاقا این خواسته تقریبا در مرکز دعا قرار دارد. شاید بدین دلیل که با اصلاح مفسدان به هر طریق، دیگر معضلات ما نیز مرتفع خواهد شد. جالب است اغلب نارسایی‌هایی که رفع آن در این دعا خواسته شده است، در نتیجه وجود فقر و بیان امروزی، بحران اقتصادی است. غم زدگی و همه چیز رنگ اندوه به خود گرفتن. فقر چهره زندگی را کدر می‌کند و کسانی که زندگی ما را تباه و فاسد کرده‌اند، تا زمانی که شانیت و تسلطی در امور دارند و رنگ اصلاح به خویش نگرفته‌اند، این فقر و تباهی، و به قول دعای یاد شده، بدحالی و سوءسرنوشت نیز تداوم خواهد داشت.

آیا می‌شود که رنگ اندوه از چهره غم زدگان زدوده شود؟ آیا می‌شود همه آنان فساد‌ها و ویرانگری‌ها رنگ اصلاح بگیرند؟ آیا می‌شود تبعید نباشد، زندان نباشد، اعدام بی‌دلیل نباشد، فقر و نداری و غربت نباشد، بدحالی و عریانی نباشد؟ و همه چیز آن چنان باشد که ارواح درگذشتگان، آنانی که تاریخ ما را به ما سپرده‌اند تا آن را برافراشته‌تر و درخشان‌تر کنیم، از رونق روزگار ما، آرام گیرند و مسرور شوند؟

هیچ نیایشی نیست که به قصد برآورده نشدن سروده شود. ما همه این‌ها را از خداوند بزرگ و رئوفمان می‌خواهیم و مصرانه و بی صبرانه از وی انتظار داریم که چنان در ما شایستگی پدید آورد که جمله درخواست‌ها صورت واقعیت به خویش گیرد.

آمین

رمضان سال ۹۲

بند ۳۵۰ زندان اوین