دعای افطار از زندان اوین/ سیامک قادری: خداوندا مردم ما را از چرخه معیوب اراده مطلق حاکمان رهایی بخش

چکیده :سیامک قادری:خداوندا! در عصر "فراموشی معنا و گریز معنویت" از سرزمین پارسایان، در "هیاهو و سیطره ادعاها و فقدان اخلاص"، در هنگامه "خود خدا بینی حاکمان گریزان از انصاف و عدالت"، در "کرگوشی عمومی مقدران بر سرنوشت انسان ها" و در آستانه ماهی که همواره رحمت بوده و انصاف، عنایتی فرما تا؛مردمان ما از چرخه معیوب اراده مطلق حاکمان ریایی رهایی و روال ثابت "زیست توام با امید اندک و فسردگی بسیار" به "گشایش مدید و محدودیت های گذارا" تبدیل شود....

کلمه: زندانیان سیاسی امسال، هر شب، با شما از دعای خود بر سر سفره ی افطار می گویند، دل های شکسته ی منتظر بر آستانه ش آمین بگویید.

سیامک قادری:

خداوندا! در عصر “فراموشی معنا و گریز معنویت” از سرزمین پارسایان، در “هیاهو و سیطره ادعاها و فقدان اخلاص”، در هنگامه “خود خدا بینی حاکمان گریزان از انصاف و عدالت”، در “کرگوشی عمومی مقدران بر سرنوشت انسان ها” و در آستانه ماهی که همواره رحمت بوده و انصاف، عنایتی فرما تا؛
مردمان ما از چرخه معیوب اراده مطلق حاکمان ریایی رهایی و روال ثابت “زیست توام با امید اندک و فسردگی بسیار” به “گشایش مدید و محدودیت های گذارا” تبدیل شود.
بزرگان “در حصر نادانی و بی خردی” آبرو و اعتبارشان فزون تر و سرنوشت شان نشانی از تحقق نصرت الهی باشند.
به صاحبان خون های مظلوم و جان های آرام گرفته “قراری” عطا فرما تا زنده ماندن امید مردم را در قبال مرگ عزیزانشان تاب آورند.
به خانواده زندانیان قدرتی تا ادامه راه پر ادبار تنهایی را، چونان سرو ایستاده و پایدار و عزتمندانه بیویند و تازیانه ظلم را برگرده نحیف خود تاب آوردند.
به اسرای ما قدرتی عنایت کن برای جبران فرصت های برباد رفته همراهان زندگی شان، بازگرداندن برق شادی و زندگی به دیدگان فرزندهای بزرگ شده بی مهر پدر، طراوت و شادابی به سیمای همسران همراه، ستردن افسوس و غم از چین و چروک چهره پدران و مادران.
…و در انتها انصافی عنایت فرما به حاکمانی که کبر و تفرعن آنان مانع از رویت حقانیت “راه سبز امید” و پیروزی “کلمه” شده است.

رمضان سال 1392

بند 350 زندان اوین