توبه، راه بازگشت به فطرت الهی

چکیده :يكي ازاسماء الهي تواب به معني بسيار توبه پذير است. مبالغه در اين نام الهي ناظر بر اين معناست كه خداوند توبه توبه كنندگان واقعي وحتي كساني كه بارها و بارها توبه كرده اند و باز از راه صواب خارج شده و به گناه آلوده شده اند را مي پذيرد چرا كه توبه امري قلبي است و اگر كسي در دل از گناهي پشيمان شد و نزد وجدان خودش نادم گرديد و قصد تكرار آن گناه را نداشت توبه كرده است و خداوند رحمان و رحيم هم به دل بندگانش نظر دارد و توبه توبه كنندگان را مي پذيرد....

کلمه- گروه معارف:

انسان با وجود فطرتي پاك وخداجو، گاهي از انعكاس و تجلي نور حق بر آيينه وجودش محروم مي شود. اين بدان معنا نيست كه نور محبت الهي در درونش به خاموشي گرائيده و فطرتش تغيير يافته است بلكه از آن رو است كه حجابهايي در كار است كه مانع بروز حالت معنوي در فرد شده است و چنين فردي با شناخت موانع وحجابها و با همت و اراده مي تواند ظرفيت هاي فطري و سرشار از سرچشمه زلال نفخه الهي را در درون خود باز يابد.

اي عقده گشاي دل ديوانه من‎/ اي نور رخت چراغ كاشانه من

بردار حجاب از ميان تا يابد‎/ راهي به رخ تو، چشم بيگانه من

راه رفع موانع وحجابها و بازيابي و بازتابي نور الهي بر آيينه دل بازگشت از گناه و جبران كدورتهاي آن وتوبه است.

حقيقت توبه پشيماني از گناه و روي گرداندن از آن با اراده اي مصمم و جدي است. توبه عملي است كه فرد گناهكار را از فضاي گناه و معصيت و دوري از خدا به سمت خير و صلاح و قرب الهي مي كشاند و به تعبيري از تاريكي و ظلمت به روشني هدايت مي نمايد.

گناه گاهي كاركردي شخصي دارد و آثار آن تنها متوجه فرد گناهكار است و گاهي تأثير منفي عمومي دارد و زمينه ساز ناهنجاريهاي اجتماعي است. مكتب آسماني اسلام رسالت خود را رهانيدن انسان از خودخواهي ها وهواپرستي ها و نجات از قيد و بند شياطين معرفي كرده است و با نشان دادن در توبه به مدد انسان آلوده وغرق در پليدي گناه مي شتابد تا شخصيت فطري و الهي انسان بر اثر لغزش ها و گناهان مورد غفلت قرار نگيرد.

از نظر اسلام، انسان گناهكار همچون فرد بيمار وگرفتار، نيازمند ياري و كمك است و بايستي به مددش شتافت. از اين رو آيات و روايات بسياري در ارتباط با توبه و امكان بازگشت فرد گناهكار وارد شده است كه هر يك آيه رحمتي از جانب خداوند سبحان محسوب مي شود. خداوند توبه را براي بيرون آمدن از فضاي ناپاك و تيره گناه قرار داده است و در خلال توبه نصوح و درخواست واقعي فرد گناهكار وعده آمرزش و امكان راهيابي توبه كنندگان به ورطه صاحبان فضائل اخلاقي را داده است.

امام صادق (ع) فرمود: بنده چون توبه حقيقي كند خدا او را دوست دارد و گناهانش را مي پوشاند. خداوند براي همه مخلوقاتش خير مي خواهد و بندگانش را به راههايي كه او را به خير و سعادت جاويد برساند راهنمايي كرده است. حال اگر انساني مغلوب شيطان شد و به اسارت هوسهاي زودگذر درآمد چاره چيست؟ خداوند براي اين دسته از بندگانش باب اميدي به نام توبه گشوده است وبدين طريق راه بازگشت به راه راست را براي هيچ يك از بندگانش نبسته است.

يكي ازاسماء الهي تواب به معني بسيار توبه پذير است. مبالغه در اين نام الهي ناظر بر اين معناست كه خداوند توبه توبه كنندگان واقعي وحتي كساني كه بارها و بارها توبه كرده اند و باز از راه صواب خارج شده و به گناه آلوده شده اند را مي پذيرد چرا كه توبه امري قلبي است و اگر كسي در دل از گناهي پشيمان شد و نزد وجدان خودش نادم گرديد و قصد تكرار آن گناه را نداشت توبه كرده است و خداوند رحمان و رحيم هم به دل بندگانش نظر دارد و توبه توبه كنندگان را مي پذيرد.

باز آ، باز آ هر آنچه هستي باز آ‎/ گر كافر و گبر و بت پرستي باز آ

اين درگه ما در گه نوميدي نيست‎/ صدبار اگر توبه شكستي بازآ