يگانه پرستي روح عبادت
چکیده :عبادت در قاموس معارف اسلامي مفهوم وسيعي دارد. بدين معنا كه خضوع نسبت به چيزي و يا كسي غيراز خدا اگر به قصد محترم شمردن آن چيز و يا شخص باشد و به معني تواضع و اعلام كوچكي باشد اشكالي ندارد اما اگر به معناي تقديس و تنزيه آن از نقص باشد اين عبادت غيرخدا و شرك است. چون تنها موجودي كه منزه از هر نقص بوده و شايسته تقديس است، ذات مقدس احديت است....
کلمه- گروه معارف: روح عبادت توحيد و يكتاپرستي است. شناخت خداي يگانه به عنوان كاملترين ذات، كاملترين صفات، منزه از هرگونه نقص و كاستي و شناخت رابطه او با جهان كه آفرينندگي، نگهداري و فيض بخشي مدام، عطوفت و رحمانيت است، عكس العملي در انسان ايجاد مي كند كه از آن به پرستش و عبادت تعبير مي شود.
عبادت نوعي رابطه خاضعانه و ستايشگرانه است كه انسان با خداي خود برقرار مي كند. اين نوع رابطه را انسان تنها با خداي خود مي تواند برقرار كند و تنها در مورد خداوند يكتا صادق است. در مورد غيرخدا نه صادق است و نه جايز. شناخت خداوند به عنوان يگانه مبدأ هستي و يگانه صاحب و خداوندگار همه چيز ايجاب مي كند كه هيچ مخلوقي را در مقام پرستش شريك او نسازيم، قرآن كريم تأكيد و اصرار زياد دارد بر اينكه عبادت و پرستش بايد مخصوص خدا باشد و هيچ گناهي مانند شرك به خدا نيست.
آنچه انسان در مقام عبادت انجام مي دهد عبارتست از:
۱ـ ثنا و ستايش خداوند سبحان به صفات و اوصافي كه مخصوص اوست. او صافي كه مفهومش كمال مطلق است.
۲ـ تسبيح و تنزيه خداوند از هرگونه نقص و كاستي از قبيل فنا، ناتواني، ستم، محدوديت و امثال اينها.
۳ـ سپاس و شكر خدا به عنوان منشأ اصل خبرها و نعمت ها و اينكه نعمت هاي ما همه و همه از اوست و غير او وسيله هايي هستند كه او قرار داده است.
۴ ـ ابراز تسليم محض و اطاعت محض در برابر آن يگانه.
۵ـ و اينكه او در هيچ فعلي شريك ندارد و جز او كامل مطلق نيست. همان گونه كه از محتواي عبادت و پرستش پيداست، ارزش و اهميت عبادت به دليل جوهره توحيدي آن است. به همين دليل عبادت سرلوحه تعاليم اسلام و بزرگترين و اصلي ترين نشانه مسلماني است.
از نظر اسلام هركار خير و مفيدي اگر با انگيزه پاك خدايي توأم باشد عبادت است. بنابراين درس خواندن، كار و كسب كردن و هر فعاليت اجتماعي اگر براي خدا باشد عبادت است.
بر اين اساس است كه گفته اند: اگر كسي زندگي اش را چنان تنظيم كند كه اعمالش بجا و به مصلحت باشد، تربيتش هم آنچنان باشد كه اعمالش را با نيت خوب و براي خدا انجام دهد، شبانه روز در عبادت است. خوابش عبادت است، بيداريش عبادت است، غذا خوردنش عبادت است، راه رفتنش عبادت است، لباس پوشيدنش عبادت است و همه كارهايش عبادت است.
چون فرض اين است كه همه را براي خدا انجام مي دهد و اينكه گفته شده روزه دار درماه مبارك رمضان همه اعمالش عبادت است بر همين اساس مي باشد.
عبادت در قاموس معارف اسلامي مفهوم وسيعي دارد. بدين معنا كه خضوع نسبت به چيزي و يا كسي غيراز خدا اگر به قصد محترم شمردن آن چيز و يا شخص باشد و به معني تواضع و اعلام كوچكي باشد اشكالي ندارد اما اگر به معناي تقديس و تنزيه آن از نقص باشد اين عبادت غيرخدا و شرك است. چون تنها موجودي كه منزه از هر نقص بوده و شايسته تقديس است، ذات مقدس احديت است.
تقديس بر دوگونه است لفظي و عملي، لفظي به كار بردن الفاظي است كه شايسته خداوند يكتاست و عملي رفتاريست كه مفهوم آن قداست آن موجود باشد ولو به لفظ صراحت نداشته باشد. در اين صورت اين گونه اعمال نه تنها عبادت نيست بلكه شرك بوده و مستوجب عذاب و هلاكت است.
