دعای افطار از زندان اوین/ محمدرضا مقیسه: بارالها! آنچنان کن که روزگار ما به زور گویی زورمندان آلوده نباشد

چکیده :بار الها؛ تو آنچنان کن که روزگار ما به زور گویی زورمندان آلوده نباشد! بار الها؛ آنچنان کن که هیچ موجودی بویژه انسان ها ناگزیر نباشند آزادی را گدایی کنند! بارالها؛ به حرمت ماه مبارک رمضان، ماه نزول قرآن، بارش رحمت و برکت، آغاز چهارمین سال اسارت ما را که با سرافرازی قرین فرمودی به اراده خود ختم به خیر بگردان....

کلمه: دم دمای غروب است و ربنای شجریان و اذان موذن زاده بر سفره های افطار نشسته و دل های شکسته ی در قامت بغض و دعا دست به آستانش بلند کرده اند که اللّهمّ‏ ربّ النّور العظیم..

سخن از میهمانی خداست و رحمتش، حرف از لرزش دل است و گلستان حاجات و سفره ی گسترده ی نور و نرگس و دلی که چون تیرکی خسته به سقفی شکسته هر دم میل رها شدن دارد.

دل های شکسته ی مادران و چشم های منتظر کودکان و دست های لرزان پدرانی که این روزها دانه های خرما و برگ های سبزی را به نیت آزادی سروهای دربند در سفره های خود چیده اند و دعا می خوانند؛ بارالها…

خانواده های زندانیان سیاسی امسال، هر شب، با شما از دعای خود بر سر سفره ی افطار می گویند، دل های شکسته ی منتظر بر آستانه ش آمین بگویید.

محمدرضا مقیسه:

بار الها؛ تو آنچنان کن که روزگار ما به زور گویی زورمندان آلوده نباشد!

ظلم و بی عدالتی نبینیم، ویژه خواری و قدرت طلبی نداشته باشیم، آزادی همه طبقات جامعه بویژه اقلیت های مذهبی را محترم بشماریم، صداقت، پاکی ودرستکاری را جایگزین نیرنگ سیاسی و فریب و اغفال ملت نماییم و حقوق یکدیگر را محترم بشماریم.

بار الها؛ آنچنان کن که هیچ موجودی بویژه انسان ها ناگزیر نباشند آزادی را گدایی کنند!

بارالها؛ به حرمت ماه مبارک رمضان، ماه نزول قرآن، بارش رحمت و برکت، آغاز چهارمین سال اسارت ما را که با سرافرازی قرین فرمودی به اراده خود ختم به خیر بگردان.

آمین یا رب العالمین

رمضان سال 92

بند 350 زندان اوین