یک فعال سندیکایی: بي توجهي به مطالبات جامعه كارگري، دولت آينده را با اعتراضات كارگران روبرو خواهد كرد
چکیده :آنچه كه از وضعيت كارگران و جامعه كارگري در سالهاي گذشته مشهود است، اخراج هزاران كارگر در 8 سال گذشته، بيشترين پرداخت نكردن حقوق كارگران، از بين رفتن امنيت شغلي و قرادادهاي سفيد امضاء، بيشترين تبعيض حقوق در بين كارگران زن، رعايت نكردن موارد ايمني كار توسط كارفرما ها، از بين بردن رابطه كارگري و...
آنچه كه از وضعيت كارگران و جامعه كارگري در سالهاي گذشته مشهود است، اخراج هزاران كارگر در 8 سال گذشته، بيشترين پرداخت نكردن حقوق كارگران، از بين رفتن امنيت شغلي و قرادادهاي سفيد امضاء، بيشترين تبعيض حقوق در بين كارگران زن، رعايت نكردن موارد ايمني كار توسط كارفرما ها، از بين بردن رابطه كارگري و كارفرمايي و سوق دادن آن به سمت اوستا و شاگردي، و بيشترين دستگيري و زنداني كردن فعالان كارگري و برخوردهاي امنيتي با مسائل كارگري، حكايت از لبريز شدن كاسه صبر كارگران در مقابل بي عدالتي ها و بي توجهي ها نسبت به اوضاع معيشتي زندگي شان مي باشد، زيرا كارگران آنقدر در سال هاي گذشته تحت فشارقرار گرفته اند، كه شايد بتوان گفت كه اين آخرين فرصتي باشد كه جامعه كارگري در اختيار دولت آينده روحاني قرار مي دهد.
در واقع در تمام سال هاي گذشته شرايط كارگران هر روز بدتر از گذشته شده، در 4سال گذشته نه تنها لقمه ناني به سفره كارگران اضافه نشده، بلكه سفره كارگران كوچكتر و خالي تراز قبل شده. اگر بخواهيم از ديد كارگران عملكرد دولت احمدي نژاد را بطور واقع بينانه بررسي كنيم، در واقع هيچ دست آوردي براي جامعه كارگري و كارگران نداشته و حتي اگر اعتراض و پي گيري كارگران نبود، امروز بخش اساسي حمايتي قانون كار، هم از بين رفته بود. هر چند كه احمدي نژاد با شعار پول نفت بر سر سفره مردم آمد و شعار تشكل هاي آزاد و مستقل كارگري و مردمي را سر داد. اما در عمل با تمام امكانات از هيچ كوششي براي از بين بردن اين تشكل ها دريغ نكرد، كه بطور مشخص مي شود به سنديكاي شركت واحد ونيشكر هفت تپه اشاره كرد. پايداري و مقاومت فعالان سنديكايي و كارگري باعث حفظ تشكل هاي كارگري مستقل نو پا گرديد و اميدي پايدار را در همبستگي كارگران بوجود آورد. اين پايداري ها و مقاومت كارگران باعث دست آوردهاي مهمي هم براي كارگران و هم جامعه كارگري بوده. كارگران يكبار ديگر قدرت اتحاد و همبستگي را بعد از سالها تجربه كردند. زيرا در اين سالها كارگران با اعتراضات خود و همبستگي توانستند كه لايحه ضد كارگري دولت احمدي نژاد را از مجلس برگردانند.
متاسفانه در دولت گذشته ما بيشتر شاهد جنگ قدرت در بين سه قوا و حاكميت بوديم و هر روز شاهد افشاگري مطبوعات در مورد اختلاس هاي مالي و كم سابقه اي بوديم كه بطور نمونه يكي از مهمترين آنها اختلاس 3000 ميلياردي مي باشد. سهم ما كارگران و مزد بگيران هم از اين كشمكش ها چيزي جزء تورم و بيكاري و گراني افسار گسيخته نبود و حاصل آن هم فساد و رشوه خواري و افزايش جرم و جنايات در جامعه بود. با توجه به فضاي امنيتي كه در اين 4سال گذشته بطور مستمر وجود داشته و ارائه آمارهاي خلاف واقع دولت احمدي نژاد در مورد تورم و بيكاري و اظهار نظر هاي هيجاني و احساسي كه باعث شدت گرفتن تحريم ها گرديد، عملا چرخه توليد متوقف شد و باعث شرايط سخت براي كارگران گرديد. لذا كارگران نه تنها از نظر معيشتي در مضيقه هستند، بلكه مجبور هستند براي درامد بيشتر حتي بيش از 12 ساعت را از منزل دور باشند و يا حتي بخشي از كارگران در هفته شايد يكبار موفق به ديدار خانواده هاي خود شوند. كه اين روش تلاش براي معاش و هزينه هاي سرسام اور زندگي باعث گرديده كه خانواده هاي كارگران حتي از ديدن و محبت پدر و يا مادر خود هم محروم باشند كه اين كاستي ها در آينده مي تواند خسارات جبران ناپذيري هم به جامعه و خانواده بزند كه از جمله ناهنجاري هاي اجتماعي از قبيل طلاق، افزايش جرم و بزهكاري است. بطور نمونه مي توان به آمارهاي قوه قضاييه اشاره كرد كه سالانه تا 8 ميليون پرونده در سيستم قضايي كشور به ثبت رسيده است.
از طرفي هم كارگران بخاطر ناتواني در پرداخت هزينه هاي بهداشت و درمان مجبور شده اند كه بخشي از هزينه هاي درمان و بهداشت را از زندگي خود حذف كنند تا بتوانند هزينه هاي خوراك و پوشاك و مسكن حداقلي را بپردازند. اين مشكلات سال ها است كه در جامعه كارگري و خانواده هاي زحمت كشان بيداد مي كند و به همين دلايل دولت روحاني بايد توجه جدي به حق آزادي تشكل هاي مستقل كارگري و سنديكا هاي كارگري داشته باشد. زيرا يكي از مهمترين راههاي برون رفت از مشكلات معيشتي كارگران در برسميت شناختن حق اعتصاب و حق ايجاد آزادانه تشكل هاي كارگري بدون دخالت دولت و كار فرما مي باشد، كه اين حق سال ها است از جامعه كارگري دريغ شده و هر وقت كارگران در تشكيل آزادانه تشكل هاي خودشان اقدام كردند با سركوب عوامل امنيتي و اطلاعاتي روبرو شده اند. به همين دلايل كارگران ديگر آستانه صبرشان به پايان رسيده چون از سالهاي اويل انقلاب به اميد روزهاي بهتر تحمل زندگي زيرخط فقر را تجربه كرده اند و اينبار هم اگر دولت روحاني بخواهد توجه اي به اين قشر زحمت كش نداشته باشند حتما با اعتراضات گسترده كارگري روبرو خواهد شد. هر چند كه روحاني در مصاحبه مطبوعاتي خود مهترين دغدغه را مسائل اقتصادي عنوان كرده و از حق آزادي نهاد هاي مدني و اجتماعي دفاع كرده اما اگر همچون دولت هاي قبلي نتواند برنامه ي مشخصي براي اوضاع اقتصادي و كارگران ارائه كند حتما مجبور خواهد شد نيروهاي ضد شورش و يگان ويژه را دوباره در خيابان ها مستقر كند، زيرا كارگران اگر به خيابان ها بيايند با اين روش ها از ميدان بيرون نخواهند رفت.
داوود رضوي فعال سنديكايي
منبع: تارنمای سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه
