انتقاد به طرح امتیازات مادام العمر برای نمایندگان مجلس: آیا نمایندگان از سفره های خالی مردم اطلاع دارند؟
چکیده : مردم ميپرسند آيا نمايندگاني كه اين طرح را طراحي و امضا كردند از كارتن خوابهاي همين شهر تهران با خبرند؟ آيا ميدانند كه بسياري از موكلانشان براي امرار معاش و نجات دادن فرزندانشان از گرسنگي، كليه خود را ميفروشند؟ آيا ميدانند كه بسياري از همين مردم با نان خالي ميسازند و هر شش ماه يكبار قدرت خريد يك وعده گوشت يا مرغ براي اعضاي خانواده خود را ندارند؟...
کلمه- گروه خبر: روزنامه جمهوری اسلامی با انتقاد از طرح جدید نمایندگان مجلس نوشت: مردم ميپرسند آيا نمايندگاني كه اين طرح را طراحي و امضا كردند از كارتن خوابهاي همين شهر تهران با خبرند؟ آيا ميدانند كه بسياري از موكلانشان براي امرار معاش و نجات دادن فرزندانشان از گرسنگي، كليه خود را ميفروشند؟ آيا ميدانند كه بسياري از همين مردم با نان خالي ميسازند و هر شش ماه يكبار قدرت خريد يك وعده گوشت يا مرغ براي اعضاي خانواده خود را ندارند؟
این طرح به امضای 21 نماینده مجلس رسیده که 19 نفر از آنان عضو فراكسيون “رهروان ولايت” هستند.
طبق اين طرح كه هنوز در مرحله پيشنهاد قرار داشته و در دستور كار صحن قرار نگرفته است، نمايندگان پس از پايان دوره نمايندگي مي توانند با خود اسلحه حمل كنند، مجوز طرح ترافيك دريافت نمايند، پاسپورت سياسي داشته باشند و از پاويون مخصوص در فرودگاه ها استفاده كنند.
به گزارش خبرنگار سياسي ايرنا، ۲۶ نفر از نمايندگان مجلس طرحي را با عنوان «طرح استمرار حقوق مكتسبه غيرمالي نمايندگان» به مجلس ارائه كرده اند كه بر اساس آن نمايندگان پس از پايان دوره نمايندگي خود مي توانند از امتيازاتي ويژه مجلس براي نمايندگان برخوردار شوند.
«حسين گروسي» نماينده مردم شهريار در مجلس از موافقان اين طرح ميگويد: «بر اساس اين طرح فردي كه چند دوره نماينده مجلس است، ميتواند از برخي امتيازات غير مادي بهره ببرد كه استفاده از آنها آسيبي به كشور نمي زند.»
نماينده مردم شهريار ميافزايد: «وقتي كساني به دلايلي مي توانند از مراجع قانوني طرح ترافيك يا مجوز حمل سلاح اخذ كنند، يك نماينده به طور اولي مي تواند از اين مزايا استفاده كند»!
انتشار اين خبر به قدري عجيب و غير منطقي بود كه از همان ابتدا، موضع گيري هاي منفي فراواني نسبت به آن صورت گرفته و حتي مركز پژوهش هاي مجلس نيز اين طرح را مغاير با قانون اساسي دانست.
روزنامه جمهوری اسلامی در انتقاد از این طرح نوشته است: 21 نماينده مجلس شوراي اسلامي هفته گذشته با امضاي طرحي مبني بر اعطاي برخي امتيازات ويژه به نمايندگان مجلس حتي پس از پايان دوران نمايندگي، علاوه بر برانگيختن عكسالعملهاي منفي مردم، شگفتي و تعجب محافل سياسي و رسانهها را سبب شدند. اين عكس العمل منفي و شگفتي از آن جهت بود كه نظير و شبيه چنين طرحي در آبان ماه سال 90 نيز توسط جمعي از نمايندگان مجلس هشتم تحت عنوان “تعيين 80 درصد حداكثر حقوق مادام العمري براي صاحبان مشاغل سياسي” ارائه شده بود كه آن طرح هم با عكس العمل منفي مردم مواجه گرديد و البته راه به جايي نبرد.
در طرح جديد كه عنوان “طرح استمرار حقوق مكتسبه غيرمالي نمايندگان” را به خود اختصاص داده پيشبيني شده است كه نمايندگان بتوانند “پاسپورت سياسي”، “مجوز حمل سلاح كمري” و همچنين “مجوز ورود به محدوده طرح ترافيك” را داشته باشند و به اين جهت واژه “غيرمالي” در اين عنوان برجسته شده كه اين طرح نيز به سرنوشت طرح ارائه شده در سال 1390 نمايندگان مجلس هشتم گرفتار نشود و به نتيجهاي كه نمايندگان امضا كننده طرح انتظار دارند برسد! نكته جالبي كه درباره امضاء كنندگان اين طرح وجود دارد اينست كه از جمع 21 نماينده امضا كننده اين طرح 19 نفر از آنها عضو فراكسيون “رهروان ولايت” هستند و جالبتر اينكه پس از واكنش منفي جامعه به اين طرح يكي از نمايندگان امضا كننده آن ضمن اظهار پشيماني از امضاي خود گفته است: “به خاطر ارادتي كه به همكاران داشتم بدون خواندن متن طرح را امضا كردم اما وقتي در رسانهها محتواي آن را فهميدم تصميم گرفتم امضاي خود را پس بگيرم چون از امضا كردن آن پشيمان شدم و از همين جا اعلام ميكنم كه بنده مخالف اين طرح هستم و قاطبه نمايندگان مجلس نيز با اين طرح مخالفت خواهند كرد.”
هر چند زمزمههاي عقب نشيني بهارستاننشينان از امضاي اين طرح پس از يك هفته به گوش ميرسد و البته قاطبه مجلس در اغلب موارد نشان دادهاند كه در نهايت به دليل غيرمنطقي بودن، چنين درخواستهايي كه امتيازات ويژه محسوب ميشوند با مخالفت اكثريت مواجه ميشوند و مجلس جلوي تبديل شدن افرادي خاص به شهروندان درجه يك را ميگيرد، اما نفس مطرح شدن چنين طرحهايي در مجلس داراي اشكال است و شأن نمايندگي مجلس و بالاتر از آن شأن قوه مقننه را خدشهدار ميكند.
درخواست امتياز ويژه از طرف هر كس چه تحت عنوان “مادي” و چه “غيرمادي”، چه در مجلس يا در دولت و يا در قوه قضائيه، به هيچ وجه پذيرفتني نيست زيرا امتياز ويژه قائل شدن براي افراد يعني پذيرفتن تقسيم بندي شهروندان به درجه يك و دو كه هيچ تناسبي با شعارها و آرمانهاي انقلاب و نظام جمهوري اسلامي ايران كه به رهبري حضرت امام خميني به پيروزي رسيد و استقرار يافت ندارد.
از اين قبيل قصورها در ادوار مختلف مجلس كه به شدت اعتبار برخي نمايندگان را كاهش داده كم نبوده و در برخي موارد حتي اين كاهش اعتبار تا سرايت به اصل مجلس نيز پيش رفته است و از تأثيرات مهمي كه در پي داشته اين بوده كه مردم از مركز قانونگذاري كشور كه به فرموده امام بايد دررأس امور باشد، سرخورده شدهاند و تا مرز نااميدي نيز پيش رفتهاند.
مطرح شدن طرح اعطاي امتيازات ويژه به نمايندگان مجلس اكنون براي مردم اين سؤال را پديد آورده است كه چه اتفاقي افتاده كه نمايندگان به جاي پرداختن به وظايف قانوني و دفاع از حقوق مردم در برابر عملكردهاي نامناسب و مديريتهاي ناكارآمد بخصوص كه موجب پيدايش وضعيت اقتصادي بغرنج براي اقشار مختلف جامعه شده، به فكر خود و دريافت امتياز ويژه براي خود هستند؟
مردم ميپرسند آيا نمايندگاني كه اين طرح را طراحي و امضا كردند از كارتن خوابهاي همين شهر تهران با خبرند؟ آيا ميدانند كه بسياري از موكلانشان براي امرار معاش و نجات دادن فرزندانشان از گرسنگي، كليه خود را ميفروشند؟ آيا ميدانند كه بسياري از همين مردم با نان خالي ميسازند و هر شش ماه يكبار قدرت خريد يك وعده گوشت يا مرغ براي اعضاي خانواده خود را ندارند؟
آيا اين نمايندگان خبر دارند كه مدت زيادي است ميوه از سبد خريد مردم خارج شده و اكنون جمع زيادي از شهروندان اين كشور به ميوه و انواع آن به عنوان كالايي لوكس مينگرند؟ در چنين جامعهاي چگونه نمايندگان مجلس به جاي آنكه درصدد حل مشكلات مردم محروم باشند، درصدد افزودن بر امتيازات ويژه خود هستند؟ اصولاً چنين طرحي چگونه اجازه مييابد كه بين نمايندگان مطرح شود و تا بيست و اندي هم امضا برپاي خود بنشاند؟
اين روزها در محافل سياسي و يا حتي غيرسياسي اظهارنظرهاي زيادي صورت ميگيرد كه هر كس به فراخور حال خود دوست دارد برداشت خودش از نتيجه انتخابات را به عنوان “تحليل” برتر بر كرسي نشانده و با استفاده از كلمات و واژهها و يا جملات دهان پركن و پرطمطراق ميزان درستي تحليل خود از رفتار مردم و نادرستي تحليل ديگري را به رخ بكشد. واقعيت اينست كه براي فهميدن چرايي تغيير رفتار مردم در انتخابات و اقبال يا عدم اقبال به افراد يا گروههاي مختلف، آنچه اثرگذاري جدي دارد همين عملكرد كارگزاران و مسئولان دستگاههاي مختلف است.
هر چند عملكرد يك فرد و يا يك جريان سياسي را نبايد به حساب نظام و حاكميت گذاشت اما چه بخواهيم و چه نخواهيم مجلسيها، دولتيها و مسئولين دستگاه قضايي، نمايندگان نظام و حاكميت شناخته ميشوند و كمترين اثر منفي عملكردهاي آنان در نهايت به پاي حاكميت و نظامي گذاشته ميشود كه اساساً در فلسفه وجودي خود فاصله بسيار زيادي با اين نوع تفكرات دارد. كساني كه نمايندگان نظام شناخته ميشوند، بايد دست از بدعتگذاري و هرگونه اقدامات دلسرد كننده بردارند و با عملكرد منطقي خود مردم را كه همواره نشان دادهاند در صحنههاي حساس هيچگاه از ايفاي نقش مؤثر خود در پيشبرد اهداف انقلاب غافل نبودهاند با تصميمات خلق الساعه و طرحهاي غيرمنطقي دلسرد نكنند و از فرصت باقي مانده استفاده نمايند تا تصوير منفي و نامطلوبي كه از اينگونه عملكردها در اذهان مردم برجاي گذاشته شده، پاك گردد و تصوير قابل قبولي جايگزين آن شود.
