فوتبال ایران آیینه تمام نمای جامعه است
چکیده :فوتبال آینهای تمامنما از وضعیت اجتماعی کشور است. فوتبال و اجتماع متقابلا از همدیگر تاثیر میپذیرند و اینبار این پیروزی اراده اجتماعی مردم ایران بود که موفقیت در زمین سبز را رقم...
سعید فائقی، معاون سازمان تربیتبدنی در دولتهای اصلاحات و سازندگی در یادداشتی با عنوان ” فوتبال این برد را مدیون جامعه است ” نوشته است: فوتبال آینهای تمامنما از وضعیت اجتماعی کشور است. فوتبال و اجتماع متقابلا از همدیگر تاثیر میپذیرند و اینبار این پیروزی اراده اجتماعی مردم ایران بود که موفقیت در زمین سبز را رقم زد.
وی در این یادداشت که در روزنامه بهار منتشر شد، نوشته است: بگذارید با نقل جملهای از جواد نکونام، کاپیتان تیمملی شروع کنم. روز گذشته با مهدی تاج، نایبرییس فدراسیون فوتبال صحبت میکردم و او جملهای را از نکونام نقل کرد. کاپیتان تیمملی گفته بود: «بچهها همقسم شدهاند که حماسهای را که مردم در روزهای گذشته آفریدهاند، تکرار کنند.» و چه زیبا این حماسه دوباره تکرار شد. به خاطر داریم که در زمان حماسه ملبورن در هشتم آذر 1376، جامعه از چه انسجام درونیای برخوردار بود. انسجامی که از جامعه به تیمملی فوتبال منتقل و حماسهای ماندگار را سبب شد. یا شوری که قدیمترها در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی در راه صعود به جامجهانی 1978 آرژانتین تجربه کرده بودیم.
فوتبال آینهای تمامنما از وضعیت اجتماعی کشور است. فوتبال و اجتماع متقابلا از همدیگر تاثیر میپذیرند و اینبار این پیروزی اراده اجتماعی مردم ایران بود که موفقیت در زمین سبز را رقم زد. اگر برگردیم به یک ماه قبل، به یاد میآوریم که چند اما و اگر بر سر راه خود داشتیم و چه امید اندکی. حالا اما به عنوان تیم اول صعود کردهایم، بالاتر از همه رقیبان. وقتی همگرایی اجتماعی در جریان پیش و پس از انتخابات در شهرهای کوچک و بزرگ کشور حادث شد، این همگرایی به تیمملی هم تعمیم پیدا کرد. فوتبالیستها در زمره باهوشترین ورزشکاران و حتی باهوشترین افراد جامعه هستند و از ضریب هوشی بالایی برخوردارند. آنها بسیار زودتر از بعضی مسئولان و مدیران، نبض جامعه و حرف مردم را میفهمند. این را بارها نشان دادهاند و حالا دوباره اثبات کردهاند. جمله نکونام بیانگر این حقیقت است که آن نظم درونی، آن ائتلاف فراگیر و آن یکی شدن مردم، چه تاثیر شگرفی بر کیفیت بازی تیمملی گذاشت. اینبار دیگر از آن خودخواهیها، تکرویها، ناامیدیها و خودنماییها خبری نبود. ایثار را میشد در تکتک تکلها و بلاک کردنهای بازیکنان دید. اطمینان به همدیگر و امید به موفقیت مشخصه بازی ایرانیان بود. دیدیم که دو بازیکن تعویضی ما در اثر جنگیدن و استقامت، مصدوم شدند و به بیرون از زمین رفتند.
آندرانیک تیموریان با دستی مصدوم تا آخرین نفس جنگید و بارها بازیکنان دیگر خود را زیر پای بازیکنان کره انداختند و جانفشانی کردند. آنها به خوبی فهمیده بودند که جامعه تاچه اندازه به این پیروزی نیاز دارد و این خواست را برآورده کردند. امید، شادی و نشاطی که از جامعه به فوتبال تزریق شد، اینبار از فوتبال به جامعه بازگشت و باعث همافزایی شد.
فوتبال ما پیروز شد و اینبار باید پیروزی خود را مدیون جامعه باشد؛ جامعهای که با استقامت و پافشاری بر مطالبه خود، درس استقامت و مقاومت را به بازیکنان داد تا با سه پیروزی پیاپی، حماسهای بیافرینند و سرنوشت خود را به دست خویش رقم بزنند و کار خود را به اما و اگر وامگذارند. میدانستیم که نتیجه بازی قطر و ازبکستان، چیزی جز اینکه رقم خورد، نخواهد بود و باید خودمان به داد خود برسیم و چه طعنهانگیز سخنان زشت سرمربی کرهجنوبی همه را زیر پرچم ایران جمع کرد و دوباره خدا خواست و عدو شد سبب خیر. این ملیپوشان، این ابرمردها افتخاری آفریدند که شایسته یک ابرجامعه بود. ایران این پیروزی را مدیون مردم است.
*
