سعید لیلاز: برای بازگشت خرابی ها به اصلاح فرصت لازم است
چکیده :اما به‌نظر من بازگشت خرابی‌ها به‌سمت اصلاح در بیشتر حوزه‌ها بیش از دو سال طول خواهد کشید. پیش‌تر در مقاله‌ای، سال 1392 را ولو با فرض تشکیل چنین دولتی «سال از‌دست‌رفته» خوانده بودم. به‌نظر من نخستین آثار بهبود اوضاع را در شرایط خوشبینانه در نیمه نخست سال 1393 مشاهده خواهیم کرد. آن‌هم در صورتی که دولت از همان دقایق آغاز فعالیت شروع به گرفتن «ترمزها» کند. پس این نوعی بی‌انصافی رسانه‌ای است که دولتی بتواند تمام مشکلات را با فوریتی که مد‌نظر دوستان محافظه‌کار است، حل کند. ...
سعید لیلاز در مطلبی با عنوان فرصت کافی برای دولت نوشته است: اما به‌نظر من بازگشت خرابی‌ها به‌سمت اصلاح در بیشتر حوزه‌ها بیش از دو سال طول خواهد کشید. پیش‌تر در مقاله‌ای، سال 1392 را ولو با فرض تشکیل چنین دولتی «سال از‌دست‌رفته» خوانده بودم. به‌نظر من نخستین آثار بهبود اوضاع را در شرایط خوشبینانه در نیمه نخست سال 1393 مشاهده خواهیم کرد. آن‌هم در صورتی که دولت از همان دقایق آغاز فعالیت شروع به گرفتن «ترمزها» کند. پس این نوعی بی‌انصافی رسانه‌ای است که دولتی بتواند تمام مشکلات را با فوریتی که مد‌نظر دوستان محافظه‌کار است، حل کند.
وی افزوده است که در کنفرانس مطبوعاتی روز گذشته رییس‌جمهوری منتخب، گرایشی بسیار روشن، به‌ویژه از سوی رسانه‌های محافظه‌کاری دیده می‌شد که می‌کوشیدند سطح مطالبات و انتظارات مردم را هم بسیار بالا ببرند و هم به گونه‌ای وانمود کنند که دولت یازدهم دو ماه پیش از تشکیل، مسئول تمام مشکلات کنونی کشور است. در صورتی که اگر بخواهیم با ادبیات «آشتی‌جویانه» و «امیدوارانه» امروز صحبت کنیم، می‌توان گفت دامن‌زدن به مطالبات لااقل رویه سازنده‌ای نیست.
در این‌که دولت آقای روحانی (که از امروز آن را «دولت امید» نام می‌گذارم) باید بتواند به تمام مطالبات فروکوفته ملت ایران، به‌ویژه در عرصه‌های اقتصادی، پاسخ صریح و قطعی و با کمترین هزینه و بیشترین بهره را دهد هیچ تردیدی وجود ندارد. بی‌شک این مسئله مهم‌ترین اولویت دولت یازدهم است، اما ایجاد این توقع که تخریب‌های هشت‌سال گذشته در زمانی کوتاه باید به وسیله این دولت حل شود، اصولا رویه غیرسازنده‌ای است و فکر میکنم حتی به مصلحت محافظه‌کاران هم نیست. با انتخاب دولت امید برپایه اعتدال گرایی از سوی مردم، راه‌حل مشکلات این است که دولت از هم‌اکنون تا زمان رای اعتماد به کابینه و آغاز رسمی فعالیتش، تمام برنامه‌ریزی‌ها و شکل‌دهی ساختارها را به‌گونه‌ای طراحی کند که حتی لحظه‌ای از دست نرود. ما دیگر نه زمانی برای از‌دست‌دادن داریم، نه انرژی برای تلف‌کردن، نه پولی برای آتش‌زدن؛ فوری‌ترین اولویت دولت باید این باشد که بدون فوت وقت و بدون تکرار سیاست‌ها و روش‌های آزمون‌و‌خطا، به اصلاح بنیادهای اقتصادی بپردازد. بار دیگر هشدار می‌دهم دامن‌زدن به مطالبات آن هم دو یا سه‌ماه پیش از تشکیل دولت به‌هیچ‌وجه به حل‌و‌فصل مسائل کمکی نخواهد کرد. در موفق‌شدن دولت امید همان‌قدر محافظه‌کاران باید منافع و مسئولیت داشته باشند که اصلاح‌طلبان و اعتدال‌گرایان؛ از آنجا که این دولت علاقه‌مند نیست به زیان مردم و هیچ‌یک از گروه‌ها رفتار کند، توصیه می‌کنیم رسانه‌ها در پرسش‌گری از دولت یازدهم (که باید همواره صورت بگیرد حداکثر دقت انجام شود) به‌گونه‌ای عمل کنند که بار مطالبات به‌نحوی به دوش این دولت قرار نگیرد که پس از مدتی دولت امید قادر به پاسخ‌گویی روشن نباشد. باید به دولت یازدهم فرصت کافی داد. به‌نظر من اگر این دولت با سیاست منسجم و از‌پیش برنامه‌ریزی‌شده فعالیت خود را آغاز کند، از همان روزهای نخست می‌توان آثار مثبت آن را مشاهده کرد، اما به‌نظر من بازگشت خرابی‌ها به‌سمت اصلاح در بیشتر حوزه‌ها بیش از دو سال طول خواهد کشید. پیش‌تر در مقاله‌ای، سال 1392 را ولو با فرض تشکیل چنین دولتی «سال از‌دست‌رفته» خوانده بودم. به‌نظر من نخستین آثار بهبود اوضاع را در شرایط خوشبینانه در نیمه نخست سال 1393 مشاهده خواهیم کرد. آن‌هم در صورتی که دولت از همان دقایق آغاز فعالیت شروع به گرفتن «ترمزها» کند. پس این نوعی بی‌انصافی رسانه‌ای است که دولتی بتواند تمام مشکلات را با فوریتی که مد‌نظر دوستان محافظه‌کار است، حل کند.
روحانی باید زود به تعهداتش عمل کنه و تا فضا گرم هست یکسری از کارها مثل آزادی میرحسین و رهنورد و کروبی رو انجام بده و مثل خاتمی گفتمان با زبان صلح و ادب و متانت رو فورا در دستور کار قرار بده و جهانی فکر کنه و گرنه اگر مردم سرد بشن دیگه هیچکاری از روحانی ساخته نخواهد بود و دنیا زمانی که سردی فضای ایران رو شاهد باشه سیاست تحریم رو ادامه میده. ا
به قول معروف سالی که نکوست ازبهارش پیداست. البته من نفوس بد نمی زنم. اما اگر خاطرتان باشد، انقلاب هنوز پانگرفته بود که شمیم آزادی راهمه احساس کردیم. یادتان هست که رسانه ها چه حال و هوایی داشتند؟ جلو دانشگاه چقدر کتابهای گوناگون فروخته می شد. آزادی درفضا موج میزد. این وضع مدت کوتاهی هم ادامه داشت. درآن شرایط هرگز نشنیدیم که کسی بگوید سه هزار سال دیکتاتوری داشتیم قدری فرصت بدهید تا به آزادی واصلاحات برسیم یا پنجاه و چند سال پدر و پسر حکومت دیکتاتوری داشته اند، انتظار نداشته باشید که آزادی یکشبه خود را نشان دهد. واقعا دیدیم که آزادی یکشبه خود را نشان داد. ا
اکنون نیز بهتر است ازهمین حالا سطح انتظارمان را بالا ببریم و به محض دیدن انحراف یا “انصراف” از وعده ها و قولها فورا اعتراض کنیم وگرنه استبداد که یکباره نمی آید. به تدریج می آید. درست برخلاف آزادی. یا بقول سعدی بنیاد ظلم اندک بود و هرکه آدمی قدری به آن افزود. نه من قویا توصیه میکنم که ازهمین حالا مراقب باشیم که باز ما را فریب ندهند. بازدیکتاتورها ازفرصت سوء استفاده نکنند. تا دیکتاتور دچارشوک شده است باید درهای آزادی را تند تند بازکرد واولین قدم آزادی آن سه نفز ازحصر است و آزادی کردن آن ده هزار نفر اززندان. همین هایی که رای دادند به روحانی میتوانند دسته جمعی حرکت کنند و اول آن سه تن را با عزت و احترام آزاد کنند و بعد هم بروند و قفل های زندان را بازکنند وزندانیان بی گناه سیاسی را آزاد کنند.