عکسنوشت جبههها/ نخل های سوخته شهادت میدهند
چکیده :این نخل ها شاید در میانه جنگ و دود و آتش بی سر شدند ولی چشم هایشان تا ابد به دنبال آنانی است که مقدس شمردند شان و برای رهایی از دست دشمن روزها وشب ها جنگیدند تا دوباره پس گرفته...
و این نخل ها و دیوارهای نیمه ویران شهادت خواهند داد. این خاک خواهد گفت که روزی عده ای پیر و جوان چطور از جان گذشتند و نجاتش دادند.
این نخل ها شاید در میانه جنگ و دود و آتش بی سر شدند ولی چشم هایشان تا ابد به دنبال آنانی است که مقدس شمردند شان و برای رهایی از دست دشمن روزها وشب ها جنگیدند تا دوباره پس گرفته شوند.
تا دوباره این خاک خوزستان نام بگیرد و ایران خطابش کنند.
این خاک شهادت خواهد داد که روزی عده ای از جان گذشتند تا گربه ایران تغییر شکل ندهد. تا این دیار برای همیشه کنار هم بماند.
این نخل ها شهادت می دهند که روزی با خون آبیاری شدند. این آسمان و زمین خواهند گفت که خرمشهر خونین شهر شد تا دوباره خوزستان باشد. آن روز اولویت تمام آنانی که جنگیدند و خون دادند خوزستان بود. ایران بود.ایرانی آباد و آزاد.
اگر روزی کسی یادش رفت فقط کافیست لحظه ای در خوزستان گام بردارد تا از خاک آن٬از نخل های سوخته و دشت تب کرده این دیار خجلت زده بماند تا ابد.
از خون های ریخته و اروند نمی گویم. از پیکرهای گم شده در شلمچه حرف نمی زنم که اگر کلمه ای گفته شود گوینده اولویت بندی بین خوزستان و هر کشوری در دنیا باید تا ابد شرمنده نخل و خاک و مردم و محمد جهان آرا باشد تا قیامت.
