شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : میر اسماعیل موسوی در شرایطی دنیا را وداع گفت که چشم انتظار آمدن پسرش بود و ماموران حکومتی تنها وقتی به میر محصور جنبش سبز اجازه دادند به دیدار پدرش برود که پدر جان داده بود. تصاویر زیر که برای اولین بار در کلمه منتشر می شود، مربوط به آخرین روزهای قبل از درگذشت پدر میرحسین موسوی است.
کلمه: دو سال از درگذشت میر اسماعیل موسوی می گذرد. پدری که در شرایطی دنیا را وداع گفت که چشم انتظار آمدن پسرش بود و ماموران حکومتی تنها وقتی به میر محصور جنبش سبز اجازه دادند به دیدار پدرش برود که پدر جان داده بود.
حمله ماموران به تشییع جنازه مظلومانه میر اسماعیل و تدفین او بدون حضور میرحسین و رهنورد، نمادی آشکار از ظلم حاکم بر کشور بود. این مظلومیت به خصوص وقتی آشکارتر می شود که توجه کنیم ظلم ها توسط زیردستان کسی روا داشته می شود که میر اسماعیل در دوران رژیم ستمگر پیشین، او را پناه داده بود.
تصاویر زیر که برای اولین بار در کلمه منتشر می شود، مربوط به آخرین روزهای قبل از درگذشت پدر میرحسین موسوی است.
محمدصالح نقره کار در وصف او نوشته است: طی نیم قرن، پاکبازی و خوشنامی را برای خود و اهلش به یادگار گذاشت. خانه قدیمی و کهنه او به یاد دارد که صفا و صدق و خدمت به خلق را تا واپسین ایام حیات مشق کرد. ساده و بی پیرایه اما دریادل و استوار بود. چه آنگاه که پناهگاه مبارزان رژیم ستمشاهی بوده و رهبران فعلی این دیار را در خانه جای می داد و چه آنگاه که فرزندش رئیس دولت بود و چه آنگاه که نوه هایش به شهادت رسیدند. دوستانی که با وی معاشرت داشتند شهادت می دهند که او از نخست وزیری فرزندش، فقط و فقط برای آخرتش سود جست و نه آبادی دنیای خود و تبارش. زندگیش هیچ تغییری نکرد و از این فرصت برای گره گشایی از دردهای مردم و کمک به مستضعفین و خصوصا امور خانواده شهدا بهره جست که “فما ربحت تجارتهم”
در همین باره بخوانید:
روایت مظلومیت مضاعف میرحسین در اولین سالگرد درگذشت میر اسماعیل موسوی
یادداشت محمدصالح نقره کار: به یاد میر اسماعیل موسوی؛ پیر پارسایی
خاطره ای از شرافت و سادگی میر اسماعیل موسوی و آرزویی برای امروزی ها
