انتشار دو سخنرانی جدید از هدی صابر: «چه باید کرد» و «وحدت نیروهای اجتماعی»
چکیده :«چه باید کرد» و «وحدت نیروهای اجتماعی» عنوان این دو سخنرانی از شهید هدی صابر است که به تازگی در وب سایتت «در فیروزهای» منتشر شدهاند. سخنرانی «وحدت نیروها و نیروهای اجتماعی جامعه» در دیماه 88 و پس از موج ادامهدار اعتراضات مردمی پس از انتخابات ایراد شده است....
دو سخنرانی جدید از شهید هدی صابر منتشر شد.
به گزارش کلمه، «چه باید کرد» و «وحدت نیروهای اجتماعی» عنوان این دو سخنرانی از شهید هدی صابر است که به تازگی در وب سایتت «در فیروزهای» منتشر شدهاند.
در «چه باید کرد» شهید صابر پس از بررسی انتقادی وضعیت جامعه روشنفکری و مجموعه نیروهای سیاسی، راهکارها و محورهایی نظیر تجهیز فردی، همیابی، بازگشت به عرصه مطالعه، تعیین جایگاه خود، تلفیق کار اجتماعی با سیاسی، حضور در متن، پروژههای کوچک و آموزش را برای خروج از وضع موجود و حرکت به وضعیت مطلوب ارائه میکند.
در سخنرانی «وحدت نیروها و نیروهای اجتماعی جامعه» نیز که در دیماه 88 و پس از موج ادامهدار اعتراضات مردمی پس از انتخابات ایراد شده، شهید صابر پس از توضیح روش بحث و پایۀ تئوریک و نمونههای موفق وحدت نیروها، به ملزومات وحدت نیروها در شرایط وقت جامۀ ایران میپردازد. صابر بر آن است که وحدت نیروها مرحلهی پایانی سیرهای قوام یافتگی و شاکله بندی و انسجام است؛ در کوتاه مدت، بحث پیوند خوردن نیروها ذهنی است اما ضرورت پیوند خوردن نیروهای سیاسی و اجتماعی متعین است. بخش دوم نشست به پرسش و پاسخ به حاضران تخصیص یافته است. جمعبندی شهید صابر در این سخنرانی به شرح زیر است:
«درست است که نیروهای سیاسی هزینهی بیشتری داده و امکانات بیشتری را از دست دادهاند اما نیروهای اجتماعی ایران، عاقلانهتر، هم بستهتر و با برنامهتر پیش رفتهاند. در وضعیت پیش آمده [لازم است] کاستیهای نیروهای سیاسی را بپذیریم. داشتهها و مقومهای درونی نیروهای اجتماعی را هم بپذیریم و باز بپذیریم که نیروهای سنتی ایران بیمتولی رها هستند و نه مورد عنایت تحلیلی و کیفی نیروهای سیاسی هستند و نه روشنفکری و نه حاکمیتی که در هر مرحله از تاریخ، سوءاستفادههای خود را از این نیروها کرده و نیروهای سنتی هم به شکل جدی در حال ریزش هستند. اگر این سطوحِ تحلیل را بپذیریم باید قبول کنیم که در کوتاه مدت، بحث پیوند خوردن نیروها ذهنی است. چون نه سنت خدا و نه سنت بشر در آن نیست. اتفاقات پیشینی برای برقراری پیوند نیروها نیفتاده. این اتفاقات پیشینی از منظر خدا و بشری [است] که سنتهای خدا را پیشه کرده و به سرفصلی رسیده که مقومهای درونی فعال شود، شاکلهبندی، ساختاربندی و شکل تشکیلاتی مقومها عیان شود، بر اساس آن ساختاری شکل بگیرد و انسجامی به وجود بیاید. از مجموع انسجام نیروهای سیاسی و اجتماعی میشود انجام جدیدی را رقم زد.در حال حاضر از نظر من، ضرورت پیوند خوردن نیروهای سیاسی و اجتماعی متعین است اما ما پیش از بزنگاه هستیم. اگر نیروها ضرورت را حس کنند، میشود با ابزار مختلف – که در سایر تجارب بیرون از مرزهای ملی ما رخ داده- سرفصل وحدت نیروها را رقم زد. با همین شیرابه و عصارهای که از آیهی ۲۰۰ آل عمران بیرون می زند که در آن خدا توصیه میکند به صبر فردی و صبر جمعی، بعد رابطه گیری و بعد هم سیر رستگاری. این صبر مابهازای زمانی است که برای این ابزار پیشینیاش فراهم میشود. در حال حاضر این شرایط وجود ندارد اما ضرورت آن وجود دارد. می شود روی ضرورت آن بحث کرد و فعال شد».
متن کامل این دو سخنرانی در درگاه «در فیروزهای» در آدرس های زیر دسترس خوانندگان هستند:
