محمدحسین نعیمی پور؛ همچنان محروم از مرخصی
چکیده :متاسفانه شرایط کشور الان به سویی رفته که دانشجویان و جوانان فقط به فکر نان و آب هستند و یک فضای سرد و بی تفاوت بر دانشگاهها حاکم شده است. در آن زمان که ما دانشجو بودیم و فعالیت می کردیم این چیزها برای ما ننگ بود و تمام هم و غم ما حضور فعال در جامعه برای پیشرفت ایران بود."...
محمدحسین نعیمی پور، زندانی سیاسی محبوس در بند ۳۵۰ زندان اوین همچنان محروم از مرخصی است. اين در حالي است كه پيش از اين با مرخصي وي براي حضور در مراسم تحريم پدربزرگش مخالفت شده اما با پيگيري هاي خانواده اجازه دادستاني براي حضور او در مراسم چهلم پدربزرگش صادر شده بود.
فرزانه غفاری، مادر محمد حسین نعیمی پور در این زمینه به “جرس” می گوید: “بعد از درگذشت پدربزرگ محمد حسین، درخواست مرخصی برای او دادیم تا بتواند در مراسم ترحیم شرکت کند، اما موافقت نشد. در آخرین پیگیری هایی هم که داشتم، به من گفتند که از سوی دادستانی موافقت شده و محمدحسین را برای سر مزار می آورند و روز پنج شنبه تا ساعت دو بعد از ظهر هم منتظر بودیم اما متاسفانه او را نیاوردند.”
محمدحسین نعیمی پور از جوانان فعال عضو حزب مشارکت و فرزند محمد نعیمی پور، نماینده مجلس ششم شورای اسلامی است که در دادگاهی به ریاست قاضی صلواتی به چهار سال حبس تعزیری محکوم شد. وی از بهمن ماه سال گذشته در زندان اوین بسر می برد.
خانم غفاری با ابراز تاسف از صدور اینگونه احکام سنگین تصریح می کند: “به اتهام اقدام علیه امنیت ملی ابتدا به پنج سال حبس محکوم شد. حکمی که بعد در دادگاه تجدید نظر به چهارسال کاهش یافت. این در حالی است که محمد حسین هیچ کاری جز فعالیت انتخاباتی برای میر حسین موسوی نکرده است. همه محمدحسین را به تدین، اخلاق نیک و نجابت می شناسند و از این حکم تعجب کردند. البته با توجه به بازداشت گسترده فعالان سیاسی و صدور احکام سنگین انتظار چنین حکمی را داشتیم. حکمی که ناعادلانه و ظلمی بزرگ است.”
چندی پیش محمد نعیمی پور، عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت ایران اسلامی نیز گفته بود که متاسفانه آقایان در طی این سال ها هیچ گونه رفتار حقوقی، قانونی و انسانی را رعایت نکردند. مسوولین قضایی از خود سلب اختیار و مسوولیت می کنند و همه امور را به وزارت اطلاعات، سپاه و بازجویان واگذار کرده اند.
این عضو خانواده شهدا و فعال “پویش موج سوم” در دوران بازداشت و انفرادی تحت فشار شدید قرار داشت تا در مصاحبه ای تلویزیونی از جنبش سبز و رهبران آن اعلام برائت کند.
مادر محمد حسین می افزاید: “حبس این جوانان یک ظلم آشکار و رایجی است که الان می بینیم و تنها من نیستم که این شرایط را تحمل می کنم. وقتی به گذشته و حال نگاه می کنم با خود می گویم راست می گویند که انقلاب فرزندان خود را می خورد. پدر محمدحسین تمام هم و غمش خدمت به انقلاب و مردم بوده تا جاییکه وقتی حتی یکی از اعضای خانواده مریض می شد، همسرم وقتی از خانه بیرون می رفت همه چیز را فراموش می کرد و در حقیقت خود و خانواده را وقف انقلاب کرده بود. در زمان سالهای دفاع مقدس برادرشان شهید شد. خود آقای نعیمی پور آن زمان در وزارت خارجه کار می کرد و پست حساسی داشت و با وجودی که امام گفته بودند کسانیکه پستهای حساس و مهم دارند نباید پستهای خود را خالی کنند، اما ایشان از هر فرصتی از جمله تعطیلات عید استفاده می کرد تا خود را به جبهه های جنگ برساند. وقتی این خدمات و فداکاریها را که از نزدیک شاهدش بودم با این برخوردها مقایسه می کنم تاسف می خورم. در هر صورت ظلم بزرگی به زندانیان سیاسی که در بند هستند شده، زیرا این افراد جرمشان فقط اظهار نظر دلسوزانه برای حفظ انقلاب و کشور و اصلاح بوده است و امیدوارم مسئولین هرچه زودتر متوجه اشتباه خود شوند و زندانیان را آزاد کنند.”
خانم غفاری با تاکید بر لزوم تبادل افکار ادامه می دهد: “از تبادل افکار است که مشکلات حل می شود و انقلاب و کشور پیشرفت می کند. خاطرم است در اوایل انقلاب هرکس با هر نظر و عقیده ای در ابراز عقاید خود آزاد بود و در دانشگاه اطلاعیه هایی از طیف های مختلف سیاسی زده می شد و تا زمانیکه برخی از این گروهها دست به اسلحه نبردند و شروع به ترورهای کور نکردند هیچکس کاری با آنها نداشت. همه در ابراز عقیده خود آزاد بودند.
متاسفانه شرایط کشور الان به سویی رفته که دانشجویان و جوانان فقط به فکر نان و آب هستند و یک فضای سرد و بی تفاوت بر دانشگاهها حاکم شده است. در آن زمان که ما دانشجو بودیم و فعالیت می کردیم این چیزها برای ما ننگ بود و تمام هم و غم ما حضور فعال در جامعه برای پیشرفت ایران بود.”
وی در پایان خاطرنشان می کند: “جوانان در فضای گفتگو و تبادل افکار رشد می کنند. باید به آنها فرصت داده شود تا حرفها و دغدغه های خود را بیان کنند و در این فضای باز گفتگو، خطاهایشان مشخص شود. بدینگونه است که در ساختن آینده کشور تاثیرگذار خواهند بود. اما الان وقتی جوانان می بینند برای بیان نظراتشان هزینه های سنگین باید بپردازند، کنار می کشند و بی تفاوت می شوند. امیدوارم تا دیرتر از این نشده است فضا را برای حضور فعال در عرصه های مختلف سیاسی، اجتماعی و اقتصادی باز کنیم و شرایطی ایجاد کنیم که جوانان بدون دغدغه حرفهایشان را بزنند و انتقاد کنند تا این مشکلاتی که الان در کشور شاهدش هستیم حل شود.”
