یادداشت محمد داوری: دانش آموزان قربانی بی تدبیری و خشونت هستند

چکیده :هنوز داغ دانش آموزان کشته شده در حادثه رانندگی اردوی راهیان نور فروننشسته بود که بخاری نفتی قربانی گرفت و هنوز محاکمه وزیر در مجلس به پایان نرسیده بود که معلمان اصفهانی به کام مرگ فرو رفتند و این حوادث ده ها حادثه مشابه دیگر را که دانش آموزان و معلمان عزیز را قربانی نموده است، تداعی کرد. از غرق شدن در استخر گرفته تا سوختن در آتش بخاری نفتی یا تصادف و سقوط خودرو که آمارش از حد گذشته و گویا اراده ای هم برای پایان دادن به این سریال های تلخ بی تدبیری وجود ندارد....

محمد داوری، معلم زندانی در بند ۳۵۰ زندان اوین با نگارش یادداشت اعتراض آمیزی، حادثه آتش سوزی در مدرسه دخترانه شین آباد را حاصل بی توجهی مسوولان دانست.

محمد داوری در این یادداشت نوشته است: هنوز داغ دانش آموزان کشته شده در حادثه رانندگی اردوی راهیان نور فروننشسته بود که بخاری نفتی قربانی گرفت و هنوز محاکمه وزیر در مجلس به پایان نرسیده بود که معلمان اصفهانی به کام مرگ فرو رفتند و این حوادث ده ها حادثه مشابه دیگر را که دانش آموزان و معلمان عزیز را قربانی نموده است، تداعی کرد. از غرق شدن در استخر گرفته تا سوختن در آتش بخاری نفتی یا تصادف و سقوط خودرو که آمارش از حد گذشته و گویا اراده ای هم برای پایان دادن به این سریال های تلخ بی تدبیری وجود ندارد.

متن کامل این یادداشت به گزارش ندای سبز آزادی بدین شرح است:

معلم باشی و عاشق معلمی و خبر پرپرشدن گل های معصوم را بشنوی، آتش نگیری و فریاد برنیاوری؛ باید به معلمی و عشقت تردید کنی. حالا اگر تو را از عشقت محروم کرده باشند، بیشتر می سوزی و این سوزش زمانی چند برابر می شود که تو در زندان باشی و کاری از دستت برنیاید. در خلوت زندان به روزهای پر از شور و شوق مدرسه می اندیشی و خاطرات زیبای با دانش آموزان بودن را مرور می کنی و شنیدن خبر سوختن دختران معصوم شین آباد تو را بیشتر می سوزاند. به صفحه تلویزیون خیره می شوی، روزنامه ها را ورق می زنی و هربار با دیدن و شنیدن و خواندن خبری شعله ورتر می شوی و چاره را در این می بینی که حداقل قلم به دست گیری و احساس خودت را روانه عرصه مجازی کنی تا واقعیتی را از دل و جان هدیه نمایی؛ واقعیت عشق به معصومیت کودکان و نوجوانان عزیز.

هنوز داغ دانش آموزان کشته شده در حادثه رانندگی اردوی راهیان نور فروننشسته بود که بخاری نفتی قربانی گرفت و هنوز محاکمه وزیر در مجلس به پایان نرسیده بود که معلمان اصفهانی به کام مرگ فرو رفتند و این حوادث ده ها حادثه مشابه دیگر را که دانش آموزان و معلمان عزیز را قربانی نموده است، تداعی کرد. از غرق شدن در استخر گرفته تا سوختن در آتش بخاری نفتی یا تصادف و سقوط خودرو که آمارش از حد گذشته و گویا اراده ای هم برای پایان دادن به این سریال های تلخ بی تدبیری وجود ندارد.

خبر به گلوله بسته شدن دانش آموزان دبستانی در آمریکا نیز تلخی خشونت را به نمایش گذاشت. خشونتی که ریشه در بیماری های عمیق و پردامنه دارد و این بار کودکان معصوم قربانی این خشونت شدند. چهره های کودکانه آنان دل هر معلم و پدر و مادری را به درد می آورد و فرقی ندارد کجا باشد و چه دین و ملیت و نژادی داشته باشد؛ کافی است انسان باشد و وجدانش بیدار.

متاسفانه صدا و سیمای جمهوری اسلامی این خبر را بارها در بخش های مختلف خبری از شبکه های گوناگون و با آب و تاب فراوان پخش نمود و تحلیل ها و تفسیرهای متعددی ارائه کرد که آمریکا چنان است و چنین و از خشونت گفت و بی تدبیری ها و مسئولان آمریکایی را متهم به کم کاری و بی لیاقتی کرد. اما از کنار حوادث داخلی چنان ساده گذشت و می گذرد که انگار اتفاقی روی نداده است و با خبری گذرا و کوتاه، تمایل این رسانه به اصطلاح ملی را به گزینش و هدفدار عمل کردن نشان می دهد و اینکه نمی خواهد در اذهان عمومی این پرسش مطرح شود که تکرار اشتباهات تا کی؟

آری، اگر دانش آموزان در آمریکا قربانی خشونت شده اند و محکوم است در ایران هم دانش آموزان قربانی بی تدبیری شده اند، که به شدت محکوم می باشد. دولت و مجلس چه اقدام اساسی برای عدم تکرار این فجایع انجام داده اند؟ آیا یک احساس همدردی و تامین هزینه درمان می تواند قانع کننده باشد؟ آیا پدران و مادران می توانند مطمئن باشند این حوادث تکرار نخواهند شد؟ و ده ها پرسش دیگر…

محمد داوری/ زندان اوین، بند ۳۵۰/ آذرماه ۱۳۹۱