برگزاری دومین همایش اندیشه های فقهی امام خمینی(س)

چکیده :مام فقط استاد فقه نبود از نظر اخلاق فرد شایسته و بایسته ای بود و بزرگ شده و تحت تعلیمات الهی قرآن کریم و احادیث و روایات و اساتیدی که ایشان استفاده کرده بود اخلاقی تربیت یافته بود. از نظر علمی هم ما کسی را بهتر از ایشان نداشتیم. تا موقعی که امام در قم تشریف داشتند و گرفتاری پیش نیامده بود کلاس های ایشان بودم تا اینکه دستگیر و تبعید شدند. ب ...

دومین همایش اندیشه های فقهی امام خمینی(س) با موضوع اجزاء در تقیه مداراتی روز پنج شنبه سیزدهم بهمن ماه در محل مدرسه تخصصی فقه امام خمینی در قم برگزار شد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، حجت الاسلام و المسلمین طاهری خرم آبادی مدیر مدرسه تخصصی فقه امام خمینی در ابتدای این مراسم ضمن تبریک آغاز امامت امام زمان(عج) گفت:زمانی که کارشناسان غربی اسلام را به عنوان یک عنصر منزوی و منفعل تلقی می کردند و اینطور پیش بینی می کردند که مسلمین تاثیری در جامعه جهانی نخواهند داشت اما به همت بزرگ مردی از عالم اسلام و مرجعی عظیم الشأن یعنی وجود مقدس حضرت امام خمینی(س) و لبیک ملتی بزرگ به ندای آن رهبر باعث شد تا این نظر به ضد خودش تبدیل شود. به دنیا ثابت شد که نه تنها اسلام منفعل و منزوی نیست بلکه مهم ترین پایگاه استکبار حکومت شاهنشاهی را از پا درآورد و بعد از آن هم سیر این پیروزی به لطف خدا و عنایت حضرت بقیه الله به طوری ادامه پیدا کرد با وجود انقلاب ها و نهضت ها در سرتاسر جهان به خصوص در جوامع اسلامی چهره جهان را عوض کرده است و اینها همه الگو گرفته از راه و مکتب حضرت امام هستند و صحنه هایی که امروز شاهد هستیم همان چیزهایی است که امام امت از همان ابتدای کار نوید آن را به همگان می دادند.

مدیر مدرسه تخصصی فقه امام خمینی ادامه داد: از زمانی که بنا شد این مدرسه تأسیس شود هر کجا به محضر بزرگان شرفیاب شدیم و برنامه را عرضه کردیم مورد استقبال این عزیزان قرار گرفت من جمله حضرت آیت الله مومن خیلی استقبال و تشویق فرمودند. حضرت آیت الله مومن مردی به تمام معنا عادل و متدین هستند و البته کمال علم و دقت و من این افتخار را داشته ام که سالیان سال از محضرشان تلمذ کنم و حوزه باید قدردان وجود عزیزان این چنینی بیشتر باشد کسانی که از سرچشمه فیض حضرت امام به طور مستقیم هم علم و هم تهذیب آموخته اند. غیر از مسئله علم لازم است که این روحیه تهذیب نیز به شاگردان و طیف طلبه ها و فضلا منتقل شود و این راهی ندارد جز اینکه از محضر این بزرگواران به طور مستقیم بهره مند شویم.

در ادامه این همایش حضرت آیت الله مومن از شاگردان حضرت امام(س) و مفسران آثار ایشان به سخنرانی پرداخت و در ادامه نیز میزگردی با حضور حجت الاسلام و المسلین شهیدی و سروش محلاتی برگزار گردید و از یکی از طلاب برگزیده مدرسه تخصصی فقه امام خمینی که پیرامون موضوع این همایش مقاله ای را ارائه داده بودند تقدیر به عمل آمد.

آیت الله مومن: امام فقط استاد فقه نبود از نظر اخلاق فرد شایسته ای بود

آیت الله مومن از شاگردان حضرت امام(س) و مفسران آثار ایشان در دومین همایش اندیشه های فقهی امام خمینی(س) ضمن اشاره به ورود به سی و چهارمین سال پیروزی انقلاب اسلامی گفت: در آن برهه از قم آقایان روحانیون مخصوصاً اعضای جامعه محترم مدرسین به تهران تشریف بردند و در مدرسه علوی مستقر بودند و صحبت بازگشت حضرت امام به ایران بود و بختیار بدبخت مانع می شد. در تماس با امام در پاریس ایشان به این آقایان گفتند که شما در تظاهرات و راهپیمایی مردم شرکت کنید اما از درگیری با نیروهای نظام ستمشهای نباشد. به نظرم دهه آخر ماه صفر بود آقایان تصمیم گرفتند که از آنجا به دانشگاه تهران منتقل شوند. بزرگانی که از جامعه مدرسین بودند و علمای دیگر عضو این جمع بودند. جمع اولی که به دانشگاه تهران رفتند و من هم در خدمتشان بودم مرحوم آیت الله مطهری، مرحوم آیت الله منتظری، مرحوم آیت الله مشکینی و بزرگانی از تهران بوند که ده دوازده نفر رفتیم در مسجد دانشگاه تهران مستقر شدیم و آرام و آرام بقیه آقایان هم ملحق شدند. دانشگاه هم خیلی خوب استقبال کردند و سه چهار روزی بیشتر طول نکشید که گفتند حضرت امام قرار است تشریف بیاورند و صبح روز 12 بهمن از همان جا به سمت فرودگاه مهرآباد حرکت کردیم و تشریف آوردند و ده بیست دقیقه ای صحبت کردند و از انجا راهی بهشت زهرا شدند که جمعیت آنقدر زیاد بود که دیگر ما نتوانستیم برویم.

عضو فقهای شورای نگهبان ادامه داد: بعد از آن اعضای جامعه مدرسین به قم بازگشتند انقلاب هنوز رسماً پیروز نشده بود و کارهایی برای ادامه مبارزات انجام شد. این منزل مبارک هم که الان تبدیل به مدرسه تخصصی فقه امام خمینی شده است در آن زمان منزل حضرت آیت الله یزدی بود و ایشان هم سهم ذیقیمتی در رهبری مبارزات خود قم داشتند. با اینکه خودشان قمی نبودند اما جوان های قمی دور ایشان بودند و اسلحه های که جمع می شد اینجا تحویل ایشان می دادند و حضرت امام که به قم تشریف آوردند مدتی در همین جا مستقر بودند؛ زمان های خوب و مبارکی بود.

استاد حوزه علمیه قم پیرامون تاسیس مدرسه تخصصی فقه امام خمینی در این ساختمان نیز ادامه داد: الحمدالله الان هم از این محل استفاده شده و مدرسه بسیار خوبی است و نظرات دقیق فقهی و اصولی از حضرت امام اینجا بحث و بررسی می شود و آقایان هم سعی دارند از افرادی که ولو خودشان مستقیماً جر استفاده کنندگان بلاواسطه از حضرت امام نیستند ولی بالاخره دست پرورده افکار ایشان هستند و در بحث و درس حضور شاگردان حضرت امام داشته و دارند و امیدوارم که این مدرسه موفق باشد و بتواند افراد فاضل و متدین را تربیت کند و همه اینها بتوانند راه امام را که راه اسلام است ادامه دهند.

از توفیقاتی که خداوند به من داد این بود که در همان ابتدای درس خارج حدود سال 34 بود که در درس حضرت امام حاضر شدم. حضرت امام هم فقه شان از اول مکاسب محرمات شروع شد و در مسجد محمدیه بود و اصول شان نیز از اول مباحث الفاظ شروع شد که در مجد سلماسی بود. چند روزی در مسجد محمدیه بودیم که جمعیت زیاد شد و جا نبود حضرت امام فرمودند که ادامه درس در مسجد سلماسی باشد. تقریباً در زمان مرحوم آیت الله بروجردی از نظر حضار بحث، اولین درس مرحوم آیت الله بروجردی بود و بعد درس حضرت امام(س). من خاطرم هست که بعضی از روزها سه چهار بار حضار و طلبه ها را از جا بلند کردند تا برای سایر افراد جا باز شود.

البته امام فقط استاد فقه نبود از نظر اخلاق فرد شایسته و بایسته ای بود و بزرگ شده و تحت تعلیمات الهی قرآن کریم و احادیث و روایات و اساتیدی که ایشان استفاده کرده بود اخلاقی تربیت یافته بود. از نظر علمی هم ما کسی را بهتر از ایشان نداشتیم. تا موقعی که امام در قم تشریف داشتند و گرفتاری پیش نیامده بود کلاس های ایشان بودم تا اینکه دستگیر و تبعید شدند. بعد هم سفری هم موفق شدم به نجف بروم و درس های خارج آنجا را هم ببینم و به حسب دید خودم مقایسه کنم که وضعیت علمی آنجا چگونه است و بینی بین الله امام را کمتر از هیچ کدام آقایان ندیدم. تقوا و بی توجهی به دنیا هم در ایشان بی نظیر بود من در تمام مدتی که با ایشان بودم یک مورد ندیدم که دنیا در نظر ایشان باشد ندیدم. از خصوصیات بحث شان شهریه ندادن و تقسیم نداشتن بود اما درس شان پرجمعیت بود تا بحث مبارزات پیش آمد و مردم هم امام را شناختند و وجوهات شرعی پرداختند و از آن موقع شهریه ایشان آغاز شد.

شاگرد حضرت امام(س) ادامه داد: من یک بار تصمیم گرفتم در خیابان به ایشان در سلام تقدم پیدا کنم. ایشان تنها در خیابان رفت و آمد می کردند. دم در فیضیه رسیدم دیدم آقا در صحن به بیرون تشریف می آورند گفتم بد نشد سلامی به آقا می کنیم. ده پانزده متر فاصله داشتم ایشان اجازه ندادند من در سلام تقدم پیدا کنم و ایشان سلام دادند. تا آخر هم اینگونه بودند سرسوزنی تغییر در ایشان ندیدم. انسان شایسته و بامعنویت و باتقوا و عالمی را خداوند برای آن روز ذخیره کرده بود. بعد از اینکه آقای بروجردی از دنیا رفت برای ایشان رساله نوشتند. حاشیه عروه و حاشیه وسیله شان بود اما توضیح المسئل نداشتند.

شاگرد حضرت امام(س) پیرامون موضوع این همایش نیز ادامه داد: تقیه به معنای حفظ کردن است و مقصود از تقیه نیز این است که انسان کاری را که بر طبق قواعد اولیه و موازین شرعی نمی داند مرتکب شود یا کاری را باید انجام دهد به خاطر محذوری ترک کند و طبعاً نوع این موارد در وقتی است که عمل انسان با کسی که با اعتقاد دینی فرد برخوردی داشته باشد. این موارد معمولاً به خاطر ترس از اهل سنتی بوده که با احکام دینی مقابله می کردند. خداوند در این موارد اجازه داده و ائمه(ع) بیان فرموده اند که تقیه کردن و حفظ کردن خود از آسیبی که به دنبال عمل به احکام الله برای انسان پیش می آید جایز است حال فرد این کار را کرد که انجام آن جایز است و بلکه واجب است آیا عملی که از این راه انجام شده درست و مقبول است؟ با وضویی که به این ترتیب گرفته شده می توان نماز خواند و آن نماز درست است؟ این مسئله اجزا است یعنی عمل خلاف ضوابط که به خاطر تقیه انجام شده کافی است یا نه؟