علیرضا خمسه: هرجا دیکتاتوری وجود دارد، کمدی پا پس کشیده است
چکیده :عليرضا خمسه(بازيگر فيلم‌هاي كمدي) در برنامه سينمايي هفت گفت: از راه نمايش و عرضه‌ي آثار كمدي است كه مي‌توان آزادي را سنجيد. امروز هر كجا ديكتاتوري وجود دارد؛ كمدي پاي خود را پس كشيده است. فيلم كمدي بايد انتقاد و نقد كند و اگر اجازه نقادي و انتقاد به كمدي داده نشود؛ كمدي افسرده و پژمرده ميشود....
برنامه سينمايي هفت؛ شب گذشته(11 شهريور) پس از دو هفته مجال پخش پيدا كرد و اين‌بار تاريخچه و وضعيت سينماي كمدي با حضور عليرضا خمسه، محمد متوسلاني و مرتضي احمدي در آن مورد بحث قرار گرفت.
به گزارش ايلنا، عليرضا خمسه(بازيگر فيلم‌هاي كمدي) در اين برنامه گفت: در گذشته يك بازيگر كمدي درتئاتر بايد همه مهارت‌ها را مي‌داشت حتي جامعه‌شناسي و روانشناسي مي‌دانست.
وي در بخش ديگري از سخنان خود گفت: از راه نمايش و عرضه‌ي آثار كمدي است كه مي‌توان آزادي را سنجيد. امروز هر كجا ديكتاتوري وجود دارد؛ كمدي پاي خود را پس كشيده است.
خمسه تاكيد كرد: فيلم كمدي بايد انتقاد و نقد كند و اگر اجازه نقادي و انتقاد به كمدي داده نشود؛ كمدي افسرده و پژمرده ميشود.
خمسه با اشاره به ضعف‌هاي سينماي كمدي ايران گفت: سينماي ايران از لحاظ ساختاري و محتوايي مشكل دارد. سينماي كمدي ما در قبل از انقلاب هرگز به‌صورت صنعتي و جدي وجود نداشته است و آنچه وجود داشت فقط تعدادي فيلم‌هاي كمدي يا خنده‌دار وجود داشته است.
وي ادامه داد: امروز فعاليت در حوزه كمدي روز به روز سخت تر ميشود زيرا به دليل بافت فرهنگي؛ نزديك شدن به بعضي مفاهيم و شغل‌ها امكان‌پذير نيست زيرا به محض آنكه از يك گروه انتقاد كني؛ آن گروه لب به گلايه مي‌گشايد.
خمسه، ساخت فيلم كمدي را نياز جامعه دانست و افزود: امروز جامعه مدام به فيلم كمدي نياز دارد. در دهه‌ي 1930 در آمريكا كه بحران اقتصادي وجود داشت؛ اين كمدين‌ها بودند كه با آثار خود اين دهه را خاطره‌انگيز كردند لذا بايد دست كمدين‌ها را باز گذاشت.
خمسه تاكيد كرد: بايد فيلم كمدي را كسي بسازد كه خود از بحران خارج شده باشد زيرا فيلم كمدي باعث فضاي شادي در جامعه و تزريق اميد ميشود. اگر كمديني انتقاد مي كند بايدان را به حساب نيك‌انديشي گذاشت. البته سينماي كمدي همراه با نقد محصول؛ پژوهش است. پژوهش هم امري است كه در سينماي ما وجود ندارد. اگر هم وجود داشته؛ بسيار كم بوده است. پژوهش فقط در حد اين بوده كه دو نفر پشت ميز بنشينند و حقوق بگيرند.
محمد متوسلاني نيز با اشاره به تاريخچه آثار كمدي گفت: كمدي دو سينماي قبل از انقلاب از دل تماشاخانه بيرون آمد و اين بازيگران تئاتر بودند كه براي اولين بار در آثار كمدي سينما حاضر شدند و آثاري همچون مشدي عياد از اين جمله است. در اين دوره بسياري از فيلم‌هاي كمدي؛ ميزانسن و صحنه‌بندي تئاتري داشت.
وي ادامه داد: سينماي كمدي در قبل از انقلاب از لحاظ فضا، تكنيك و مميزي بسيار محدود بود و همين امر باعث شد تا به مرور سينماي كمدي دچار تكرار شود.
متوسلاني با اشاره به تفاوت‌هاي سينماي كمدي قبل و بعداز انقلاب افزود: در سينماي بعداز انقلاب اين سليقه كارگردان بود كه اعمال مي‌شد درحالي كه قبل از انقلاب تهيه كننده سليقه خود را اعمال مي‌كرد و بحث فيلم نامه به صورت جدي بعد از انقلاب وارد سينماي كمدي شد اما متاسفانه اين روزها دوباره سينماي كمدي به سمت تهيه‌كننده سالاري رفته است.
متوسلاني با اشاره به ضرورت توليد آثار كمدي گفت: فيلم كمدي با يك نگاه باز ساخته ميشود لذا بايد آزادي بيشتري به فيلم‌سازان كمدي داد. فيلم كمدي به نقص‌ها اشاره مي‌كند و باعث هوشياري مسئولان ميشود. اگر امروز لودگي به جاي فيلم كمدي وجود دارد به دليل فضاي محدود و بسته است.
متوسلاني ادامه داد: راه حل رفع مشكلات سينما اين است كه با نخبگان سينما گفتگو شود اما مهمتر از آن اين است كه اصولا عزم و همتي براي حل مشكلات وجود داشته باشد.
مرتضي احمدي(بازيگر كمدي ايران) نيز گفت: سينماي كمدي در قبل از انقلاب و به خصوص تا سالهاي دهه 50 بسيار مديون دوبلورهاست ضمن آنكه ما هرگز سينماي موزيكال نداشتيم و اين امر ازجمله نقاط ضعف ماست.
احمدي، وجود مميزي شديد را ازجمله مشكلات اصلي فيلمنامه‌نويسي در سينماي كمدي دانست.
در حال حاضر چه در صدا و سيما و چه در فيلم هائي كه از تيخ مميزي هاي تنگ نظرانه گذشته اند بيشتر شبيه دلقك بازي و لودگي و ادا و اطفار صوتي ونمايشي بدني دارند تا كمدي و طنز فاخر انتقادي كه باعث ارتقاء فرهنگ ملت ميشود . بازيگران اين نمايش هم بيشتر به مليجك و تلخك شباهت دارند تا نمايش دهندگان جامعه شناسانه نابساماني هاي اجتماعي به زبان شيرين و تاثير گذار طنز . خنده در طنز فاخر بيدار كننده غير مستقيم شخص شنونده از غفلت هاي احتمالي اوست و نه قلقك هاي مخدر رواني براي آرامش ظاهري و انحراف افكار عمومي از نابساماني ها ي اجتماعي. متاسفانه برنامه هاي به اصطلاح شادي صدا و سيما بيشتر جنبه مخدر و توهين به شعور ملت دارد تا بيدار كننده او .
پس لعنت بر دیکتاتور و دیکتاتوری