سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » مصطفی درایتی: با زندان و اعدام و مجازات نمی شود مروج اخلاق در جامعه بود...

مصطفی درایتی: با زندان و اعدام و مجازات نمی شود مروج اخلاق در جامعه بود

چکیده :این فعال سیاسی افزود: رعایت موازین اخلاقی نیز از طریق نیروی نظامی و قوه قهریه امکان پذیر نیست یعنی با زندان و اعدام و مجازات نمی شود مروج اخلاق در جامعه بود و متاسفانه برخی دولتمردان در چاره جویی برای وضعیت اخلاقی چنان از این شیوه ها سخن می گویند که انگار راهی جز این شیوه ها بلد نیستند در حالی که تنظیم روابط اجتماعی نیازمند تخصص ها مختلف و نگاه های برنامه ریزی شده فرهنگی است اگر بنا بود با این شیوه ها بتوان جامعه را اخلاقی کرد کشورهای دیکتاتوری باید سردمدار اخلاق در دنیا می شدند....


همراهی اخلاق و سیاست راهی است که این روزها از سوی علما، روحانیون برجسته و سیاستمداران نیک اندیش توصیه و سفارش می شود؛ راهی که بویژه در ماه مبارک رمضان رعایت آن از اهمیت دوچندانی برخوردار است .پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران این موضوع را با کارشناسان ، سیاستمداران به بحث گذاشته که به مرور منتشر می شود.

آنچه در ذیل می آید گفت وگوی پایگاه اطلاع رسانی و خبری جمارن است که با حجت الاسلام و المسلمین مصطفی درایتی با محور رابطه اخلاق و سیاست انجام شده است:

حجت الاسلام و المسلمین مصطفی درایتی پیرامون ارزیابی از وضعیت اخلاقی جامعه گفت: طبیعتاً با توجه به نام نظام جمهوری اسلامی و ورود اسلام به معنای رسمی به صحنه اجتماعی و سیاسی، انتظاری که از جامعه امروز ایران می رود این است که در مرحله اول اخلاق که در حوزه های اسلامی به عنوان فلسفه بعثت انبیا معرفی می شود به صورت برجسته تر و ملموس تر دیده شود و طبیعتاً این انتظار، انتظار درستی هم هست یعنی معیار تمایز یک جامعه اسلامی و جامعه غیر اسلامی در برجستگی اخلاق در روابط اجتماعی و سیاسی است. جامعه اسلامی اگر منهای اخلاق باشد تنها ادعایی ظاهری از اسلام را خواهد داشت و جوهره و اساس اسلامیت منهای برخی شعائر، اخلاق است.

این محقق علوم قرآنی ادامه داد: اگر موازین اخلاقی معیار قرار بگیرد آن چه که در جامعه ما اتفاق افتاده است چیزی نیست که مورد نظر مردم و شرع اسلام باشد و متاسفانه تزلزل در پایه های اخلاقی جامعه زیاد دیده می شود. نقش دولت ها و حکومت ها در ارتباط با مردم بسیار برجسته و تاثیرگذاری است این که در برخی روایات نیز گفته شده که “الناس علی دین ملوکهم” یعنی این که مردم دین شان را از بزرگانشان می گیرند و رفتار بزرگان و حاکمان که در مرآ و منظر مردم هستند می تواند به شکل مستقیم در اعمال و کردار مردم تاثیر بگذارد و تاثیر رفتار برخی مسوولان که بی محابا از مرز اخلاق عبور می کنند در تنظیم روابط اجتماعی و عدم پایبندی مردم به اخلاق بسیار بالا بوده است

مشاور دولت اصلاحات در امور روحانیون ادامه داد: در دهه اول انقلاب نسبت به دو دهه بعد مسائل غیراخلاقی کمتری دیده می شد و نوع رفتاری که مردم حتی فرض کنیم به ظاهر هم که شده بود در مسوولان خودشان و همچنین حضرت امام(س) می دیدند راهنمای آنان بود. برداشت مردم از مسوولین این بود که صداقت در گفتار و دروغ نگفتن به آنان و تطابق گفتار مسوولین با روندهای متن جامعه دیده می شد و این رفتار در بین مردم یقیناً تاثیر داشت. به ویژه رفتار مسوولینی که کسوت و شمایل و مناصب روحانیت هستند و مردم گاه گاهی ببینند که اینها علناً از مرزهای اخلاقی که خودشان باید مبلغ آن باشند خارج شدند طبیعتاً اعتنای به این گونه مرزها از سوی عوام مردم انتظار بی جایی است. این اتفاق ها باعث می شود تا بزرگترین هدف دین مغفول واقع شود و یا از عرصه اجتماعی خارج شود و جامعه بدون اخلاق مثل جنگلی می ماند که زندگی در آن بسیار طاقت فرساست. تهمت زدن ها، توهین کردن ها، دروغ گفتن ها علناً و به شکل های گوناگون تکرار می شود و مردم هم ناظر آن هستند و اینها تاثیر زیادی روی مردم می گذارد.

این فعال سیاسی افزود: رعایت موازین اخلاقی نیز از طریق نیروی نظامی و قوه قهریه امکان پذیر نیست یعنی با زندان و اعدام و مجازات نمی شود مروج اخلاق در جامعه بود و متاسفانه برخی دولتمردان در چاره جویی برای وضعیت اخلاقی چنان از این شیوه ها سخن می گویند که انگار راهی جز این شیوه ها بلد نیستند در حالی که تنظیم روابط اجتماعی نیازمند تخصص ها مختلف و نگاه های برنامه ریزی شده فرهنگی است اگر بنا بود با این شیوه ها بتوان جامعه را اخلاقی کرد کشورهای دیکتاتوری باید سردمدار اخلاق در دنیا می شدند.

حجت الاسلام و المسلمین درایتی در ترسیم معیارهای یک جامعه اخلاقی خاطر نشان ساخت: آموزه های دینی به ما نشان می دهد که جامعه اخلاقی جامعه ای است که سه عامل برجسته در آن رعایت شود و در روایات به صورت برجسته به آنها اهمیت داده شده است طوری انسان تصور می کند اینها معیارهای فرادینی است و حتی باید دین را نیز با این معیارها سنجید. اول آن که در جامعه دروغ گفته نشود و به حدی بر زشتی دروغگویی تاکید شده است که هیچ جرم و گناهی بالاتر از آن نیست؛ دوم امانتداری است تا مردم بتوانند به هم اطمینان بکنند و امانتداری تنها در سپردن شی به امانت نیست بلکه امانت شامل موقعیت و امکانات و جایگاهی نیز به کسی سپرده می شود هست. سوم آن که وفای به عهد و پیمان است. اگر در ذهن جامعه ای را تصویر کنید که در آن دروغ و خیانت در امانت و خلف وعده نباشد این تصویر یک جامعه اخلاقی و اسلامی و یک جامعه دلپذیر و دلنشین برای زندگی است. برخی روایات تاکید می کنند که مردم را با نماز طولانی و روزه طولانی و تهجد نسنجید بلکه دین مردم را باید به راستگویی و امانتداری بسنجید و اینها میزان و معیار دینداری است.


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.