ماه میهمانی خدا / فرصتی برای توبه
چکیده :یکی از اسماء الهی، تواب به معنی بسیار توبه پذیر است. مبالغه در این نام الهی ناظر بر این معناست که خداوند توبه توبه کنندگان واقعی و حتی کسانی که بارها و بارها توبه کرده اند و باز از راه صواب خارج شده و به گناه آلوده شده اند را می پذیرد، چرا که توبه امری قلبی است و اگر کسی در دل از گناهی پشیمان شد و نزد وجدان خودش نادم گردید و قصد تکرار آن گناه را نداشت، توبه کرده است....
اسماعیل علوی
انسان با وجود فطرتی پاک و خداجو، گاهی از انعکاس و تجلی نور حق بر آیینه وجودش محروم می شود. این بدان معنا نیست که نور محبت الهی در درونش به خاموشی گراییده و فطرتش تغییر یافته است؛ بلکه از آن رو است که حجابهایی در کار است که مانع بروز حالت معنوی در فرد شده است و چنین فردی با شناخت موانع و حجابها و با همت و اراده می تواند ظرفیت های فطری و سرشار از سرچشمه زلال نفخه الهی را در درون خود باز یابد.
ای عقده گشای دل دیوانه من
ای نور رخت چراغ کاشانه من
بردار حجاب از میان تا یابد
راهی به رخ تو، چشم بیگانه من
راه رفع موانع و حجابها و بازیابی و بازتابی نور الهی بر آیینه دل، بازگشت از گناه و جبران کدورتهای آن و توبه است.
حقیقت توبه پشیمانی از گناه و روی گرداندن از آن با اراده ای مصمم و جدی است. توبه عملی است که فرد گناهکار را از فضای گناه و معصیت و دوری از خدا به سمت خیر و صلاح و قرب الهی می کشاند و به تعبیری از تاریکی و ظلمت به روشنی هدایت می نماید.
گناه گاهی کارکردی شخصی دارد و آثار آن تنها متوجه فرد گناهکار است و گاهی تأثیر منفی عمومی دارد و زمینه ساز ناهنجاری های اجتماعی است. مکتب آسمانی اسلام رسالت خود را رهانیدن انسان از خودخواهی ها و هواپرستی ها و نجات از قید و بند شیاطین معرفی کرده است و با نشان دادن در توبه به مدد انسان آلوده وغرق در پلیدی گناه می شتابد تا شخصیت فطری و الهی انسان بر اثر لغزش ها و گناهان مورد غفلت قرار نگیرد.
از نظر اسلام، انسان گناهکار همچون فرد بیمار و گرفتار، نیازمند یاری و کمک است و بایستی به مددش شتافت. از این رو آیات و روایات بسیاری در ارتباط با توبه و امکان بازگشت فرد گناهکار وارد شده است که هر یک آیه رحمتی از جانب خداوند سبحان محسوب می شود. خداوند توبه را برای بیرون آمدن از فضای ناپاک و تیره گناه قرار داده است و در خلال توبه نصوح و درخواست واقعی فرد گناهکار وعده آمرزش و امکان راهیابی توبه کنندگان به ورطه صاحبان فضائل اخلاقی را داده است.
امام صادق (ع) فرمود: بنده چون توبه حقیقی کند، خدا او را دوست دارد و گناهانش را می پوشاند. خداوند برای همه مخلوقاتش خیر می خواهد و بندگانش را به راههایی که او را به خیر و سعادت جاوید برساند، راهنمایی کرده است. حال اگر انسانی مغلوب شیطان شد و به اسارت هوس های زودگذر درآمد، چاره چیست؟ خداوند برای این دسته از بندگانش باب امیدی به نام توبه گشوده است و بدین طریق راه بازگشت به راه راست را برای هیچ یک از بندگانش نبسته است.
یکی از اسماء الهی، تواب به معنی بسیار توبه پذیر است. مبالغه در این نام الهی ناظر بر این معناست که خداوند توبه توبه کنندگان واقعی و حتی کسانی که بارها و بارها توبه کرده اند و باز از راه صواب خارج شده و به گناه آلوده شده اند را می پذیرد، چرا که توبه امری قلبی است و اگر کسی در دل از گناهی پشیمان شد و نزد وجدان خودش نادم گردید و قصد تکرار آن گناه را نداشت، توبه کرده است و خداوند رحمان و رحیم هم به دل بندگانش نظر دارد و توبه توبه کنندگان را می پذیرد.
باز آ، باز آ هر آنچه هستی باز آ
گر کافر و گبر و بت پرستی باز آ
این درگه ما درگه نومیدی نیست
صدبار اگر توبه شکستی بازآ
