سالروز وفات خدیجه، همراه روزهای سخت پیامبر(ص)

چکیده :خدیجه تا لحظه ی مفارقت جان از بدن مادی، زندگی رسول خدا را سرشار و لبریز کرد از حمایتهای مادی و معنوی خود برای شکل گیری اسلام. هم او بود که با شجاعت بی بدیل خود در مقابل هجوم کفر جاهلیت علیه رسول خدا، ایستادگی کرد. از جان پیامبر خدا محافظت کرد و دشمن را به عقب راند....

کلمه – گروه معارف:

دهمین روز از ماه مبارک رمضان، سالروز وفات حضرت خدیجه کبری (علیها السلام) است. خدیجه، انسانی برگزیده و استثنایی، پانزده سال قبل از عام الفیل و شصت و هشت سال قبل از هجرت نبوی در شهر مکه دیده به جهان گشود، بانویی که ثروتمندترین فرد روزگار خود و برخوردار از تمام صفاتی بود که زنان شاخص دوران را بدانها می ستودند. او از میان تمام فرصت های ممکن برای انتخاب شوی خود، ازدواج با جوانی را برگزید که از دنیا اندوخته ای نداشت و راه و رسمی را پی گرفته بود که به ذوب ثروت فردی در جهت رفع محرومیت اجتماعی منتهی می شد. غریب آنکه چنین ازدواجی با پیشنهاد چنان بانویی صورت پذیرفت و به پیوندی استوار تا پای آخرین دینار از مال و آخرین نفس از جان او انجامید. عشق به عالی ترین معنایی که می شناسیم، انگیزة این پیمان ابدی بود. “او” بود که در وجود “حضرت محمد(صلی الله علیه و آله) “جلوة تام داشت و همو بود که برق عشقی ازلی را در آئینة وجود حضرت خدیجه(علیها السلام) بر محمد(صلی الله علیه و آله) متجلی ساخت.

و اگر چنین نبود، کدام دلدادة پاک باخته است که در ازای ایثار مال و جان خویش در راه دلدار، از غیبت و اعتکاف پی در پی و طولانی مدت او در غاری دور دست، گلایه که نه، حتی غبار غمی بر خاطر نداشته باشد؟ نه فراقی بیند و نه غیابی؛ کدام عاشق جان بازی است که خطر کردن معشوق را در برابر دشمنان پرشمار، برتابد و مرگ او را در راه خدا با زندگی وی در کنار خویش همسان شمارد، مگر آنکه باطن عشق او به ساحت قدس تعلق گرفته باشد؟ این معنا را در تمام زندگی پرفراز و نشیب پررنج و با سوز و گداز خدیجه کبری(علیها السلام) می‌توان یافت.

عشق و پیوند مبارکی که نه تنها زندگی آنان، که جهان عصر ایشان و پس از آن را از پرتو درخشش خود دیگرگون ساخت. تا آنجا که هر بیگانة کمتر آشنایی، معترف است که بین ازدواج محمد(صلی الله علیه و آله) با خدیجه و پیامبری او در پانزده سال بعد و آنچه پس از آن رخ داد، نمی توان جدایی قائل شد. به عبارت دیگر، خدیجه با “محمد امین” جوان آشنا نشد، بلکه از همان آغاز، پیامبر بزرگی را یافت که هنوز امر خطیر رسالت خویش را آغاز نکرده بود؛ و محمد نیز در وجود پاک و منزه او همان نوری را ساطع دید که در اعتکاف خود در غار حرا رؤیت می کرد، چرا که شهرة خدیجه در عصر خود به معرفت و طهارتی بود که قوم قریش در او مشاهده می کرد. به یقین در قلمرو این معرفت و عرفان، زیبایی شناسی در اوج خود جلوه گر شده بود و وی را چنان از قدرت درک زیبایی بهره‌مند ساخته بود که تمام زیبایی ها را در وجود “محمد امین” ادراک می کرد و او را سرچشمة زیبایی های ظاهری و باطنی می یافت، بدین سبب بود که دل به “محمد امین ” سپرد.

بدین سان “محمد امین” بانویی کاملاً متفاوت با دیگر زنان جزیره العرب را به همسری برگزید. بانویی که از حیث تفکر و سجایای اخلاقی به پیامبر نزدیک و از حیث خواسته های معنوی با ایشان هم کفو بود. “خدیجه بنت خویلد” با درایت خود ومدیریت صحیح زندگی مشترک، “محمد امین” را درگیر مسائل جزئی زندگی نکرد و با درک عمیق علایق او نسبت به خلوت با خدا، زمینه های اعتکاف وی را فراهم ساخت و تا بدانجا پیش رفت که به هنگام اطلاع از مکاشفات و مشاهدات عرفانی “محمد امین” – در زمان قبل از بعثت – ” امین محمد” شد. چرا که محمد، خدیجه را تنها فرد مطمئن در زندگی خود می دید که می توانست از مکاشفات خود با او سخن بگوید. واکنش عاقلانه و عاشقانه ی خدیجه نیز این بود که با ایمان قلبی خود نسبت به مکاشفات همسر و بشارت به حقانیت حالات معنوی او و تشویق به ثبات و صبر در هیجانات ناشی از مکاشفات؛ همفکر، همراه وهمراز محمد شد. و این چنین بود که پانزده سال زندگی مشترک او، بستر ظهور نبوت قرار گرفت و محمد امین در کنار “خدیجه بنت خویلد” وفقط در کنار او به پیامبری مبعوث شد وبه مقام والای “سید المرسلین”، “خاتم النبیین” و “رحمة للعالمین” رسید.

هم او بود که به هنگام مبعث رسول خدا، اولین مسلمان و مؤمن و نمازگزار بود.

هم او بود که تا لحظه ی مفارقت جان از بدن مادی، زندگی رسول خدا را سرشار و لبریز کرد از حمایتهای مادی و معنوی خود برای شکل گیری اسلام.

هم او بود که با شجاعت بی بدیل خود در مقابل هجوم کفر جاهلیت علیه رسول خدا، ایستادگی کرد. از جان پیامبر خدا محافظت کرد و دشمن را به عقب راند.

… اوج ایثار حضرت خدیجه (علیها السلام) در محاصره ی شعب ابوطالب نمایان شد. مشرکان قریش از هیچ تحریمی علیه بنی هاشم و بنی مطلب دریغ نکردند. حضرت خدیجه (علیها السلام) با وجود آن که از طایفه ی بنی اسد بود و تحریم و محاصره شامل حال او نمی شد اما لحظه ای رسول خدا را در شعب تنها نگذاشت و با انفاق بی نظیر خود، اسباب مقاومت مسلمانان را فراهم ساخت و نقشه های خود را لحظه به لحظه در محافظت از جان رسول خدا عملی کرد. بعد از گذشت سه سال، محاصره شکسته شد، مسلمانان از شعب بیرون آمدند. حضرت خدیجه(علیها السلام) به بیماری سختی مبتلا شد و بعد از چند ماه درگذشت و در قبرستان حجون به دل خاک سپرده شد.