ابوالفضل جلیلی: هر سناریویی که ارائه میکنم، سانسور میکنند و میگویند نمیشود!
چکیده :در شرايط فعلي اگر كسي امكان فيلمسازي در خارج از كشور را دارد بايد از چنين فرصتي استفاده كند، چرا كه شرايط فيلمسازي در ايران مساعد نيست. من هر سناريويي كه ارائه ميكنم سانسور ميكنند و ميگويند نميشود! بدهكاري بالا آوردم و هنوز دستمزد عواملي كه دو سال پيش با من كار كردهاند را نتوانستم بپردازم. ماندن در اين شرايط چه فايدهاي دارد!...
ابوالفضل جليلي کارگردان سرشناس سینمای ایران که با فیلمهایش در جشنواره های معتبر جهانی جوایز بسیاری را به دست آورده، در تازه ترین گفت وگوی خود از سانسور دولتی انتقاد کرده، شرايط فيلمسازي در ايران را نامساعد دانسته و تصریح کرده که به علت سانسور شش سال است نتوانسته فیلم بسازد.
به گزارش پارس توریسم، جلیلی در پاسخ به اين سؤال «باني فيلم» كه روي آوردن فيلمسازان ايراني به فيلمسازي در خارج از كشور با زبان و فرهنگي ديگر تا چه اندازه ميتواند موفقيتآميز باشد، گفت: پاسخ به اين سؤال بحث مفصلي را ميطلبد. دو دسته از آدمهاي ميتوانند به كشورهاي خارجي براي فيلمسازي بروند و از اين دو دسته، يك دسته موفق ميشوند. دسته اول آناني هستند كه فقط ميخواهند پايشان را از كشور بيرون بگذارند تا بگويند ما نيز بينالمللي شديم و ميتوانيم در كشورهاي ديگر فيلم بسازيم! كه ممكن است يك فيلم هم بسازند اما اكثراً موفق نميشوند.
وي افزود: البته چه موفق شوند، چه نشوند بالاخره ميروند تا به آرزويشان (فيلمسازي در كشورهاي خارجي) برسند. دسته دوم كه تعدادشان بسيار اندك است، كساني هستند كه صاحب انديشهاند و نميتوان گفت اين انديشه فقط به درد ايران يا جهان ميخورد! فرض كنيد اگر فيلمسازي با انديشه والاي اسلامي (نه با انديشهاي كه صرفاً فيلمي بسازد و چهار تا الهمان اسلامي نشان دهد) بسيار خوب است كه از ايران برود و در جاهاي ديگر نيز فيلم بسازد، عرض اندام كند و انديشهاش را مطرح كند.
جليلي با بيان اينكه دليل ديگر اين رويكرد فيلمسازان به خاطر شرايط سياسي و اجتماعي كنوني است، گفت: من بارها در خارج از كشور با تهيهكنندگاني از كشورهاي فرانسه، ژاپن، هلند و … فيلم ساختهام، اما بيشتر به اصرار همسر و پسرم كه از من خواستهاند در ايران فيلم بسازم، در ايران هستم، اما در حال حاضر شش سال است كه بيكار هستم! در اسرع وقت نيز و به محض اينكه كمي بتوانم زندگيم را جمع و جور كنم، خواهم رفت. اگر اصغر فرهادي نيز صاحب انديشه است و به خاطر انديشهاش رفته، هيچ اشكالي ندارد، بايد برود تا مطرح بشود، اما اگر فيلمسازي به خاطر يكي، دو جايزه جهاني كه دچار شك و شبهه شود، از اين نظر دچار اشكال است.
وي در بخش ديگري از صحبتهاي خود گفت: در شرايط فعلي اگر كسي امكان فيلمسازي در خارج از كشور را دارد بايد از چنين فرصتي استفاده كند، چرا كه شرايط فيلمسازي در ايران مساعد نيست. من هر سناريويي كه ارائه ميكنم سانسور ميكنند و ميگويند نميشود! بدهكاري بالا آوردم و هنوز دستمزد عواملي كه دو سال پيش با من كار كردهاند را نتوانستم بپردازم. ماندن در اين شرايط چه فايدهاي دارد! مثالي ميآورم هنگامي كه ما به عنوان يك هنرمند (فرق نميكند چه كسي باشد ابوالفضل جليلي، اصغر فرهادي يا يك خبرنگار سينمايي يا هنري) ميخواهيم با مديرعامل تلويزيون «آرته» فرانسه صحبت كنيم، بعد از اتمام گفتوگو اين آقا تا دم در آسانسور ما را مشايعت ميكند و به احترام يك هنرمند ميايستد تا او برود و بعد برميگردد به دفتر كارش! اما اينجا ما شش ماه انتظار ميكشيم تا بتوانيم با آقاي شمقدري صحبت كنيم! شما در اين شرايط چه فكري ميكنيد؟ همه آدمها كه فيلسوف و انديشمند نيستند. آدمهاي عامي و مادي نيز داريم. اگر همه نيز بروند، كار بدي نكردهاند، بلكه مسؤولان به خودشان بيايند.
اين كارگردان سينما در ادامه گفت: آدمي مانند بيضايي نيز به خارج از كشور ميرود، اما محتاط است و در آنجا كار نميكند. فيلمسازي در اروپا و آمريكا مانند ايران نيست كه به عنوان مثال اگر بودجه كم بيايد، تهيهكننده از جاي ديگري كمك بخواهد، يا اگر اشتباه كرد دوباره بتواند درستش كند. كار كردن در آنجا يكبار براي هميشه است يا ميرويد و موفق ميشويد يا نميشويد. آنجا بايد همه چيز برنامهريزي شده و حساب شده باشد.
جليلي در پايان با اشاره به اينكه راضي كردن تهيهكنندگان در خارج از كشور براي سرمايهگذاري كار دشواري است، گفت: شيوه كار در آنجا به اين شكل نيست كه يك سناريو بنويسيد و به سرعت به شما امكانات بدهند، چرا كه تهيهكننده در آنجا برخلاف ايران خودش سرمايهگذار نيز هست و تازه هنگامي كه از سناريو خوشش آمد، از طريق كانالهاي تلويزيوني، پخش ويدئويي و سرمايهگذاران خارجي به دنبال جذب سرمايه ميرود و هر زمان كه ساخت فيلم را شروع كند پول كافي در اختيار دارد.
