محتشمی پور: برائت می جوییم از اسلام سیاه طالبانی

چکیده :دیروز بیمارستان سینا مرکز ثقل اخبار ایران بود نه اخبار پایتخت که عضو شورای شهرش را به فرموده هدف گلوله نفرت و کین قرار داده بودند. روزی دیگر سینا محل اعتراض به بازداشت غیرقانونی حجاریان عزیز و تاجرنیای متعهد بود و امروز این بیمارستان باز هم از غصه هجران پزشک متعهد دیگری تب دار و بیمار است. و بیماران در بهت و حیرت ندانم کاری های کوچک مغزانی که بی شرمانه به ساحت پزشکی و سوگندش هجوم می آورند، سرتکان دردمندانه سرتکان می دهند و راه خود می گیرند. امروز همه سپیدپوشان متعهد و خدمتگزار در کنار دکتر صدیقه خدمت با او میثاق همراهی می بندند و عافیت طلبی را مرام کسانی می دانند که با آرمان های انقلاب و اصول انسانی و آزادگی بیگانه...

صبح امروز پزشکان بیمارستان سینا در اعتراض به بازداشت دکتر علی شکوری راد تجمع کردند. این تجمع بدنبال بازداشت هفته گذشته دکتر علی شکوری راد در بیمارستان سینا انجام شد و پزشکان با تجمع خود به دستگیری این عضو جامعه پزشکی کشوراعتراض کردند.

در همین حال فخرالسادات محتشمی پورنیز در نوشته ای به شرح آنچه امروز در بیمارستان سینا گذشت پرداخته است. او نوشت:  ” بیمارستان سینا نام آشنایی برای ماست. از همان لحظه بستری شدن سعید حجاریان و آن تصویرجاودانه زنی سپیدپوش بر بالین او. دکتر مرصوصی می خواست خودش از همسرش مراقبت کند به طور شبانه روزی و ما می خواستیم آن به آن از سلامت او خبر بگیریم. جمعیتی عظیم پشت دیوارهای بیمارستان سینا دعا می خوانند. روز و شب، شب و روز. شب ها جمعیت بیشتر می شود و ناله ها سوزناک تر. این مردم قدرشناس را نه پول این جا کشیده نه زور و نه تزویر. سعید در دل مردم جادارد و برای همین هراسناک است و حکم قتلش را می دهند و او قاتل را می بخشد تا آمر روسیاه شود.”

متن کامل این نوشته به شرح زیر است:

مکان: خیابان امام خمینی، بیمارستان سینا

زمان: همین امروز صبح

آمده ایم برای برنامه حمایت و اعلام هم بستگی با دکتر شکوری راد عزیز دربند به دعوت همسر نازنینش دکتر خدمت. عجب بی تدبیری کردیم که با وسیله خصی آمدیم! این جاها که جای پارک پیدا نمی شود.

با هماهنگی یکی از پزشکان بیمارستان ماشین را می بریم داخل و پارک می کنیم. جلوی ساختمان محل کار دکتر شکوری راد یکی بیسیم به دست جلویمان را می گیرد اما ما باید داخل شویم و می شویم. خبری نیست دکتر خدمت می گوید برنامه در محوطه است می آییم بیرون. یک جوانک بیسیمی موتورسوار می آید جلو و می گوید باید ماشین را بیرون ببرید. همراهم که خود همسر پزشک دربند دیگری است می ماند داخل و من می روم با مصیبت جای پارک گیر می آورم و به سرعت برمی گردم. درب ورودی بیمارستان را بسته اند افراد را با کارت پرسنلی و یا برگه ورود راه می دهند. می گویم با دکتر … کار دارم می گویند از آن در بفرمایید. می روم از آن در و داخل می شوم هنوز چندقدمی نرفته همان جوانک موتورسوار می آید و می گوید بیرون. بله ؟؟؟ بیرون خانم امروز فقط پرسنل می توانند وارد شوند و بیماران و همراهان بیماران. می گویم خوب من هم بیمارم همه ما بیماریم مگر کسی را هم سالم باقی گذاشته اند؟ می گوید از آن یکی در. می گویم شما؟ می گوید مسئول حراست. یاد وبلاگ شکوری راد می افتم که انگار دادستان در آن بمب پیدا کرده بود. دستم را بالا می گیرم و می گویم این رنگ سبز چقدر ترسناک است ؟؟؟ طفلکی های هراسنده شکوری راد را زندانی کرده اند و حالا دارند از هول و هراس تبعاتش می لرزند. خوب لابد خوردن این خربزه شیرین برایشان به لرزه بعدش می ارزد. براستی شکوری راد مرد بزرگی است و البته لقمه ای گلوگبر!

مکان: همان جا

زمان: دیروز

صدای انفجار که می پیچد در گوش شهر پرهیاهو و تب دارمان، همه تلفن ها به کار می افتد: حجاریان را زدند. کی؟ کجا؟ یک ضارب ناشناس همین اول صبحی جوی شورای شهردر خیابان بهشت به او شلیک کرد و …

بیمارستان سینا نام آشنایی برای ماست. از همان لحظه بستری شدن سعید حجاریان و آن تصویرجاودانه زنی سپیدپوش بر بالین او. دکتر مرصوصی می خواست خودش از همسرش مراقبت کند به طور شبانه روزی و ما می خواستیم آن به آن از سلامت او خبر بگیریم. جمعیتی عظیم پشت دیوارهای بیمارستان سینا دعا می خوانند. روز و شب، شب و روز. شب ها جمعیت بیشتر می شود و ناله ها سوزناک تر. این مردم قدرشناس را نه پول این جا کشیده نه زور و نه تزویر. سعید در دل مردم جادارد و برای همین هراسناک است و حکم قتلش را می دهند و او قاتل را می بخشد تا آمر روسیاه شود.

وجیهه مثل پروانه دور سعید می چرخد. و حالا خوب می داند که در مصاف عشق و نفرت، این نفرت است که بازنده خواهد بود. از پشت دیوارها صدای مناجات مردم راه خود را تا عمق اتاق حجاریان باز می کند و برگوش جانش می نشیند و وجیهه مانند فرشته ای سپید بال لحظه به لحظه علائم حیاتی را بررسی می کند. معجزه عشق سعید را از نیمه راه بهشت برمی گرداند به دنیای کثیفی که دنیاطلبانش هنوز برای فتنه سیاهشان نقطه پایانی نمی شناسند. درب بیمارستان و اتاق حجاریان به روی ما باز است. کسی مانع ورودمان نیست. همه ماتم زده پشت درب اتاق او نشسته اند و گاهی وارد اتاق می شوند و غم زده تر برمی گردند. مصطفی که می آید با خود شور و نشاط می آورد. لطیف است و لطیفه می گوید. میان آن همه غصه، چهره ها اندکی گشاده می شوند و لب ها به خنده باز. وجیهه می گوید شما بیشتر بیایید پیش ما آدم آقای تاجزاده را که می بیند روحش باز می شود. ما بیشتر می رویم. وجیهه می گوید امکان ندارد «آقا» از این سیاه کاری ها و از نیت ناپاک این تروریست ها باخبر باشد. ترور همسر من که روزی مورد هجوم منافقین بود؟ آن هم در روز روشن؟ باید باخبر شوند. وجیهه باورش نمی شود که فردا تن عزیز و علیل همسرش با حیات دوباره که از سوی خالق مهربان عطا شد، میهمان زندانی خواهد شد که طاغوت ساخت و او و دیگرانی چون او را گرفتار کرد. مگر ما باورمان می شد؟ وجیهه جرثومه های زشتی و بداخلاقی و خباثت را نه در روزهای ترور همسرش بلکه در روزهای فتنه سیاه طالبانی بعد از انتخابات به عینه می بیند و از آن ها برائت می جوید. همه ما برائت می جوییم از اسلام سیاه طالبانی و از کودتاگران خدانشناس که مجوز قتل می دهند و بعد انکارش می کنند. اسلام طالبانی-پادگانی زرو زور و تزویر در خدمت خدایگانی فرومایه و دنیاپرست.

دیروز بیمارستان سینا مرکز ثقل اخبار ایران بود نه اخبار پایتخت که عضو شورای شهرش را به فرموده هدف گلوله نفرت و کین قرار داده بودند. روزی دیگر سینا محل اعتراض به بازداشت غیرقانونی حجاریان عزیز و تاجرنیای متعهد بود و امروز این بیمارستان باز هم از غصه هجران پزشک متعهد دیگری تب دار و بیمار است. و بیماران در بهت و حیرت ندانم کاری های کوچک مغزانی که بی شرمانه به ساحت پزشکی و سوگندش هجوم می آورند، سرتکان دردمندانه سرتکان می دهند  و راه خود می گیرند. امروز همه سپیدپوشان متعهد و خدمتگزار در کنار دکتر صدیقه خدمت با او میثاق همراهی می بندند و عافیت طلبی را مرام کسانی می دانند که با آرمان های انقلاب و اصول انسانی و آزادگی بیگانه اند.

نام شکوری راد بر تارک بیمارستان سینا تلألؤ عجیبی دارد. بیمارستان سینا که اینک وادی عشق است.