نبايد هراس داشته باشند كه جوانان بي هراس بينديشند

چکیده :قشر دانشجو از انديشيدن هراسي ندارد. به نظر من كساني كه به مصلحت كشور و ايراني پيشرفته فكر مي كنند، نبايد هراس داشته باشند كه جوانان – بي هراس - بينديشند و در فضايي مبتني بر تعامل و گفتگوراه حل هاي جديدي را براي اداره كشور پيش پا بنهند. گمان نمي كنم هيچ كشور و هيچ نظامي بدون گردش افكار و انديشه ها در يك فضاي شفاف، امكان پيروزي و پيشرفت داشته باشد. اين {آزادي انديشيدن} يكي از بزرگترين مطالبات ملت ما و دانشجويان است و دانشجويان در اين زمينه كار مي كنند. دانشجوبان، در طول تاريخ كشور نشان داده اند كه حاضر به دادن هزينه اند و ابايي هم از آن...

کلمه:انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران به مناسبت برگزاری گردهمایی بزرگ دانشجویان و دانشگاهیان به مناسبت روز دانشجو با عنوان “سبزترین فصل سال” که روز گذشته (23 آذر) در تالار شهید چمران دانشکده ی فنی برگزار شد پیامی را از جناب آقای مهندس میرحسین موسوی دریافت کرده بود که به دلیل مشکلات فنی این پیام روزگذشته نتوانست ارائه شود.اکنون متن کامل آن ارائه می گردد.

به گزارش کلمه متن کامل این پیام به شرح زیر است:

من خوشحالم كه يك بار ديگر با شما دانشجويان عزيز صحبت مي كنم و درودها و سلام هاي گرمم را به شما مي رسانم. اين اولين بار نيست كه خدمت شما هستم، هر چند دوست داشتم كه به جاي پيام در ميان شما مي بودم و ان شاء الله در موقعيت هاي ديگري اين فرصت پيش آيد كه با هم گفتگو داشته باشيم. اين گردهمايي و جمع شدن در شرايطي برگزار مي شود كه كشور شرايط دشواري را پشت سر مي گذارد و دانشجويان نقش بسيار عظيمي در گذر از اين دشواري ها به دوش دارند و يقين داريم و اميدواريم كه بر مبناي آن بشارت حضرت حق كه – با هر سختي و دشواري، ‌راحتي و آساني است – ان شاء الله در آينده اين وضعيت دشوار كنوني به خير و صلاح ملت ما تمام شود؛ با همت همه مردم و با كمك خداوند متعال.

بنده سال گذشته در همين سالن و در برنامه انجمن اسلامي دانشگاه تهران و علوم پزشكي تهران صحبت كردم و گفتم كه اهميت انجمن هاي اسلامي و نقش عظيمي كه بر دوش دارند، از دو جهت است: از يك سو در دانشگاه و با دنياي مدرن روبه رو هستند، تجربه هاي بشري در دسترشان است، در مرزهاي دانش به سر مي برند و تمام اتفاقات جهاني را رصد مي كنند و از اين منظر ذهنشان متوجه اين تغييرات هست و از تجربه هاي بشري استفاده مي كنند.

از سوي ديگر ايشان با سنتهاي عميق و گسترده و تمدن بزرگي در تماس اند و از اين رهگذر هم ذخاير بزرگي براي هدايت هم جامعه دانشگاهي و هم ملت خودشان برمي گيرند. راز قدرت دانشجويان هم در همين دو جنبه بودن آنان است كه از سويي به سمت سنت ها حركت كرده و آنها را طرد نمي كنند و پشتوانه حركت خود قرار مي دهند و از سوي ديگر نگاه به سوي جهان مدرن دارند، آلوده خرافات نمي شوند و مي دانند كه عظمت كشور و عظمت انساني ايشان در آن است كه با بهره گرفتن از تجارب بشري به مملكت خدمت كنند و كشور را به مراتب بالاتري ارتقا دهند. هر يك از اين دو جهت، مسئوليتي را بر دوش دانشجويان مي گذارد.

البته مؤلفه ديگري نيز وجود دارد و آن حركت هاي دانشجوييست كه از ابتداي ايجاد در كشور، نسبت به مسائل مردم و كشورشان حساس بوده اند. تا جايي كه يادم مي آيد جامعه دانشگاهي و انجمن هاي اسلامي همواره نسبت به مسائل مردم – اعم از اقتصادي و اجتماعي – حساس بوده اند و در اين زمينه قويترين ارتباط ها را با مردم داشته اند. دانشجويان از اين جهت آيينه تمام نماي اراده و خواست مردم و مطالبات ايشان بوده اند. از اين نظر توجه به اين نكته لازم است كه مبادا شرايط خاص كشور و به ويژه مسائل سياسي، جامعه دانشجويي را از توجه به مسائل معيشتي و روزمره مردم – بالاخص قشر مستضعف جامعه – غافل كند و اين طور نشود كه دانشجويان از اين مسائل بي خبر باشند و به آنها اعتنا نكنند.

همه مسائل جامعه به هم پيوند خورده اند و چنين نيست كه راه حل آنها فقط در يكي از رويكردهاي سياسي، اجتماعي يا معيشتي باشد. امروز حوزه هاي سياسي، معيشتي و اقتصادي در هم تنيده اند و با هم تداخل مي كنند و به جاست كه باهم و در كنار هم ديده شوند؛ توجه به اين موضوع به همه كساني كه مي خواهند سهمي در حل مشكلات كشور داشته باشند، ديد مي بخشد.

دانشجويان در كشور ما جامعه بزرگي هستند و فراواني آنها هم بسيار پرمعناست. فراي اينكه دانشجويان – به دليل برخورداري از بصيرت و ديد – از نظر كيفي اهميتي فوق العاده دارند، خود فراواني آنها هم نكته بسيار مهمي است. اگر جامعه دانشگاهي، انجمن هاي اسلامي و تمامي دانشجويان به يك فكر برسند، بر سر مسئله اي اجماع كنند و يا گفتماني پيدا كنند، اين موضوع – بدليل فراواني دانشجويان – در سطح ملي بازتابي بسيار گسترده از گذشته خواهد داشت. زماني 70-60 هزار دانشجو و دو سه دانشگاه در كشور داشتيم، اما در حال حاضر ده ها دانشگاه دولتي، غير دولتي و آزاد فعاليت مي كنند و همه اينها به هم پيوسته اند. در چنين شرايطي به جاست كه يك سري اصول و معيارها جلوي چشم همگان باشد و همواره به آنها توجه شود.

اين معيارها با گفتگو و تعاملاتي كه دانشجويان در سراسر كشور با هم دارند به دست مي آيد. جرياناتي كه بعد از انتخابات اتفاق افتاد و بدنبال آن جنبش سبز يك سري معيارها و چارچوب هايي را مطرح كرد و به بحث گذاشت. اين معيارها محصول تعامل انسان هاي بيشماري است و همين نقطه قوت آن است.

براي اينكه مسائل كشور راحت تر حل شود، هزينه كمتري پرداخت گردد و اجماع بيشتري هم داشته باشيم، بهتر آن است كه حول قانون اساسي اجماع كنيم. بنده مي خواهم خدمت شما دانشجويان عزيز عرض كنم كه به دليل حضور مردم و در صحنه و طرح مطالبات به حقشان، امروزه حساسيت ويژه اي نسبت به قانون اساسي بوجود آمده است. قانون اساسي متني است خشك كه بسيار كم مورد رجوع مردم عادي است و معمولاً در قواي مقننه، قضاييه و دولت به آن رجوع مي كنند؛ اما امروزه مي بينيم كه تبديل به متني شده است كه همه مردم، اعم از روشنفكران، جامعه دانشگاهي و مردم عادي به آن رجوع مي كنند؛ به جاست كه اين ميل و حساسيت را در جامعه گسترش دهيم.

وقوف مردم از چارچوب هايي كه قانون اساسي براي حاكميت ايشان بر سرنوشت خودشان ارائه مي دهد، براي پيروزي اين راه و پيشرفت كشور فوق العاده مفيد است. به همين دليل – پرداختن به قانون اساسي – رسالتي است كه بايد چه در جمع هاي دانشگاهي و دانشجويي و چه در جمع مردم عادي پيگري شود و به نظر من زمينه آن هم وجود دارد. البته خود دانشجوها توجه به اين موضوع دارند.

ملت شاهد است كه تلاش هايي براي مقابل هم قرار دادن گروه هايي از مردم در برابر گروه هايي ديگر صورت مي گيرد و چه بسا در فضاي دانشگاهي نيز چنين باشد. راه و مشي چنين برخوردهايي از طريق مسالمت آميز و با اقناع و دلسوزي و محبت است و ما اعتقاد نداريم كه هر چه در اين برخوردها گفته مي شود درست است. چه بسا حرف هاي درستي در جناح هاي گوناگون وجود داشته باشد. به نظر من مي بايست تعاملي در سطح ملي صورت گيرد و همه حرف ها شنيده شود.

خصوصاً كساني كه از روي اعتقاد فكر و عمل مي كنند بيشتر در معرض اين هستند كه طرف گفتگو قرار گيرند و با آنها تعامل صورت گيرد. ما حساب كساني را كه از بيرون دانشگاه مي آيند، در دانشگاه آشوب به پا مي كنند و كارهايي مي كنند كه سازگار با شأن علمي دانشگاه نيست، از دانشجويان جدا مي كنيم و يقين دارم كه در محيط دانشگاهي هم چنين برداشتي وجود دارد.

به هر حال راهي آغاز شده است كه پاياني نخواهد داشت و هدف اين است كه قدم هايي به جلو برداريم و به پيشرفت برسيم. در اين مسير احتياج به مشاركت همه اقشار مردم، گروه هاي فكري و گروه هاي مرجع داريم. خصوصاً دانشجويان و دانشگاه ها در اين زمينه فوق العاده مهم اند و مرجع نيرومندي هستند كه در سطح جامعه حضور دارند و پراكندگي خانوادگي آنها در سطح ملي به نقش ايشان اهميتي صدچندان مي بخشد.

من يقين دارم كه هر پيامي در دانشگاه با قدرت مطرح شود و جا بيفتد و هر گفتماني كه در دانشگاه شكل بگيرد، بلافاصله جامعه را متأثر مي كند؛ از قديم هم چنين بوده است و در شرايط فعلي – به دليل فراواني و آگاهي بسيار دانشجويان ما – اين تأثيرگذاري بيشتر هم شده است. الان موضوعاتي كه از طريق مقالات، نوشته ها، رسانه هاي مجازي و كتاب هاي گوناگون انتقال پيدا مي كند و در جو دانشگاه اثر مي گذارد، بسيار بيشتر از سابق است و اصلاً در تاريخ كشور ما سابقه نداشته است و خود اين اميد زيادي ايجاد مي كند.

قشر دانشجو از انديشيدن هراسي ندارد. به نظر من كساني كه به مصلحت كشور و ايراني پيشرفته فكر مي كنند، نبايد هراس داشته باشند كه جوانان – بي هراس – بينديشند و در فضايي مبتني بر تعامل و گفتگوراه حل هاي جديدي را براي اداره كشور پيش پا بنهند. گمان نمي كنم هيچ كشور و هيچ نظامي بدون گردش افكار و انديشه ها در يك فضاي شفاف، امكان پيروزي و پيشرفت داشته باشد. اين {آزادي انديشيدن} يكي از بزرگترين مطالبات ملت ما و دانشجويان است و دانشجويان در اين زمينه كار مي كنند. دانشجوبان، در طول تاريخ كشور نشان داده اند كه حاضر به دادن هزينه اند و ابايي هم از آن ندارند.

همين هم از ايشان انتظار مي رود و ملت هم همين انتظار را دارد. به هرحال همانطور كه اشاره كردم به صلاح ملت و كشور ماست كه تمام مطالبات در چارچوبي مسالمت آميز و با رويكردي مسالمت آميز مطرح شوند.

من براي همه شما آرزوي توفيق و پيروزي دارم و اميدوار هستم كه شاهد روزي باشيم كه انديشيدن و بيان انديشه در كشور كم هزينه باشد، فضاي آزادي در كشور حاكم باشد و حرف ها گفته شود. ظرفيت هضم جامعه را بالا ببريم، به ملت خود اعتماد كنيم و بگذاريم همه حرف ها زده شود. مردم ما، با اين پيشينه تاريخي و اعتقادات ديني يقيناً بهترين ها را در اين ميان انتخاب خواهند كرد. آن جامعه اي پيشرفته نيست كه فقط گروهي اندك در ميان ميدان باشند، نام ملت بر خود بنهند و در مقابل حاشيه فربهي وجود داشته باشد كه با عنوان “غير و ديگري” تعريف شده و سهمي در انديشيدن و ارائه راه حل در جامعه نداشته باشد.

ما نبايد بترسيم كه اقوام و افكار مختلف گرداگرد هم و در تعامل با هم راه حل هاي بهتري براي اداره كشور ارائه دهند. گمان مي كنم كه مهمترين مركز براي چنين كاري دانشگاه هاي علاقه مند به كشور و انقلاب اند. يقيناً در اين راه، دانشجويان مراقب توطئه ها، فشارها و كساني كه منفعتي در اين طرز فكر ندارند، هستند و با هوشياري خود آن را خنثي مي كنند و من يقين دارم كه شما اين چنين هستيد.

ان شاء الله همه شما موفق و پيروز باشيد.

منبع سایت رسمی انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران