نامه روزنامه نگاران به دبیرکل سازمان ملل : بر آزادی مطبوعات در ایران نظارت کنید

چکیده :"تعداد روزنامه نگارانی که در سال گذشته از ايران خارج شده اند نسبت به عده ای که در خلال سال های اول پس از انقلاب سال 1357 از کشور گريخته اند، بيشتر بوده...

کلمه:تنی چند از روزنامه نگاران ایرانی با انتشار نامه سرگشاده ای خطاب به دبیر کل سازمان ملل، خواستار “تحت نظارت قرار گرفتن و محترم شمرده شدن آزادی مطبوعات در ايران و آزادی بدون قيد و شرط تمامی زندانيان فکری، خصوصاً روزنامه نگاران شدند.”

به گزارش جرس در این نامه با اشاره به خروج بیش از 400 نویسنده، روزنامه نگار و خبرنگار در سال 2008 آمده است: “تعداد روزنامه نگارانی که در سال گذشته از ايران خارج شده اند نسبت به عده ای که در خلال سال های اول پس از انقلاب سال 1357 از کشور گريخته اند، بيشتر بوده است”.

متن کامل این نامه به شرح زیرست:

“ما روزنامه نگاران امضا کننده ذيل این نامه، عميقاً نگران سرنوشت جامعه روزنامه نگاران ايران هستيم.حکومت تهران از مدت ها قبل و خصوصاً از زمان برگزاری انتخابات خرداد 1388، آزادی مطبوعات و تجمعات را سرکوب کرده است. در سال 2008، بيش از 400 نفر، نويسنده، روزنامه نگار و خبرنگار، بر اثر فشار سنگين کشور را ترک کرده اند.

بر اساس گزارش منتشر شده در روزنامه نيويورک تايمز تاريخ 20 مهر 1388، اخيراً نزديک به 2000 روزنامه نگار شغل خود را از دست داده اند. سازمان گزارشگران بدون مرز در پاريس گزارش کرده است تعداد روزنامه نگارانی که در سال گذشته از ايران خارج شده اند نسبت به عده ای که در خلال سال های اول پس از انقلاب سال 1357 از کشور گريخته اند، بيشتر بوده است.

درهمان حالی که اين روزنامه نگاران امکانات اولیه زندگی خود را از دست داده اند، رژيم ايران سرگرم صرف ميليون ها دلار برای مسائلی است که ربطی به منافع ملی ايران ندارد. از خرداد 1388، که جامعه مدنی ايران آماج حملات همه جانبه جمهوری اسلامی قرار گرفته است، ده ها نفر از روزنامه نگاران زن و مرد، به اقدام عليه امنيت ملی کشور بازداشت شده اند. آنها زندانی شده اند، در سلول انفرادی نگاه داشته شده اند و به شدت تحت شکنجه قرار گرفته اند.

يکی از آنها دکتر احمد زيدآبادی است که پس از تحمل شش ماه شکنجه شديد در زندان اوين، اکنون به پنج سال تبعيد به يک نقطه دور افتاده در ايران محکوم شده است. سيامک پور زند، روزنامه نگار 78 ساله و کهنه کار ديگر نيز (پس از آنکه در گذشته تحت شکنجه های جسمی و روحی قرار گرفته)، از نظر سلامتی در وضعيت بحرانی قرار دارد و به وی اجازه خروج از کشور برای ديدارهمسر و فرزندانش داده نمی شود.

بسياری ديگرمجبور به توديع وثيقه های سنگين شده اند و بعضی نيز با شرايط نامشخصی روبرو هستند؛ ديگران نيز تحت فشار، تصميم به خود تبعيدی به کشورهای همسايه و اروپائی گرفته اند. تعداد بسياری از مجلات و روزنامه ها تعطيل شده اند. با اين حال، هنوز سردبيران و روزنامه نگاران، تحت شرايط بسيار طاقت فرسا، نهايت کوشش خود را برای خبررسانی و چاپ و نشرمطالب به عمل می آورند.

ما در آستانه دهم دسامبر، روز جهانی حقوق بشر، خواستار آن هستيم که شما مقامات و مسؤولان جمهوری اسلامی ايران را به پايان دادن به نقض آشکار از حقوق اوليه روزنامه نگاران و مجاز شمردن آزادی مطبوعات در ايران فرابخوانيد. جمهوری اسلامی ايران امضأ کننده منشور حقوق بشر سازمان ملل است و شعر شاعر بنام ایرانی سعدی، زينت بخش سالن سازمان ملل می باشد که “بنی آدم اعضای يکديگرند…”.

با همه اين اوصاف، رژيم در هرفرصتی به ارعاب روزنامه نگاران، سردبيران و خانواده های آنها در ايران دست می زند و مانع از دسترسی آنها به حقوق اوليه بشری می شود. به همين دليل ما از شما تقاضا داریم که خواستار تحت نظارت قرار گرفتن و محترم شمرده شدن آزادی مطبوعات در ايران شويد و آزادی بدون قيد و شرط تمامی زندانيان فکری و خصوصاً روزنامه نگاران ايرانی را طلب کنید.”

اسامی امضا کنندگان این نامه به شرح زیرست:نوشابه امیری، فریبا امینی، جهانشاه جاوید، هوشنگ اسدی، استیون کينزر، فرشته قاضی، سامان رسول پور، میترا شجاعی، شهرام رفیع زاده، روزبه میرابراهیمی، عبدی کلانتری، شعله شمس شهباز، احمد رفعت، محمد تهوری، فرهمند علی پور، پویان فخرایی، حنیف مزروعی، مهدی محسنی، بهرام رفیعی، علی اکرمی، فرزانه بذر پور، مسیح علی نژاد، محمد علی توفیقی، تقی مختاری، مهدی جدی نیا