جمهوری اسلامی:تهدید روسیه كمتر از آمریكا نیست

چکیده :در واقع به نظر می رسد در پرونده هسته ای ایران جای آمریكا با روسیه تغییر كرده و این بار مسكو به زبان تهدید علیه ایران متوسل شده است و طرف آمریكائی سعی كرده سخنان مورد نظر خود را از زبان كرملین بشنود تا بلكه در طرف ایرانی اثر كند و صهیونیستها ماهی مورد نظر خود را...

سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی: در دیدارهای حاشیه ای در اجلاس سالانه سازمان همكاریهای اقتصادی آسیا و اقیانوس آرام (اپك ) در سنگاپور از متن آن اهمیت بیشتری یافته است . دیمتری مدودف و باراك اوباما روسای جمهور روسیه و آمریكا در حاشیه این اجلاس دیدار و مذاكره كرده اند. اگر چه قرار بود محور اصلی مذاكرات فیمابین بر محور تجدید پیمان هسته ای « استارت » استوار باشد اما طرفین در خصوص نحوه تعامل با ایران هم رایزنی داشته اند. پیش از این قرار بود آمریكا در این دیدار سعی كند همكاری روسیه را درباره نحوه تعامل با ایران در خصوص پرونده هسته ای ایران جلب نماید و مواضع مسكو را به واشنگتن بیش از گذشته هماهنگ سازد لكن از روند مذاكرات و انعكاس آن می توان دریافت كه تلاش اوباما بیهوده بوده و نه تنها مسكو نیازی به تشویق و تحریك علیه ایران نداشته بلكه خود نیز در این مسیر حركت می كرده است !

اوباما در پایان این دیدار اعلام كرد : « زمان برای امضای توافقنامه انتقال اورانیوم ایران به خارج از این كشور رو به پایان است . » مدودف نیز ضمن اظهار امیدواری برای انتقال اورانیوم به روسیه خاطرنشان ساخت : « چنانچه این برنامه با شكست روبه رو شود گزینه های دیگر همچنان روی میز باقی خواهند ماند » .

این جمله دقیقا همان عبارتی است كه همواره آمریكا و صهیونیستها از آن برای تهدید علیه جمهوری اسلامی ایران استفاده می كرده اند و سعی داشته اند با زبان تهدید با ایران صحبت كنند. آنها البته از آنهمه تهدید هم راه به جائی نبرده اند و لاجرم چنین برخورد شماتت آمیزی را كنار گذاشته اند.

در واقع به نظر می رسد در پرونده هسته ای ایران جای آمریكا با روسیه تغییر كرده و این بار مسكو به زبان تهدید علیه ایران متوسل شده است و طرف آمریكائی سعی كرده سخنان مورد نظر خود را از زبان كرملین بشنود تا بلكه در طرف ایرانی اثر كند و صهیونیستها ماهی مورد نظر خود را بگیرند!

اگر چه جمهوری اسلامی ایران در برپائی اجلاس سنگاپور و دیدارهای حاشیه ای آن كوچكترین نقشی را ایفا نكرده ولی به نظر می رسد در یك تصویر واحد رمز و راز بی اعتمادی ایران به آمریكا و روسیه در برابر چشم جهانیان آشكار شده است . امروز بهتر از هر زمان دیگر می توان به همه فهماند كه در قبال پرونده هسته ای ایران تفاوت چندانی میان دیدگاههای آمریكا و روسیه وجود ندارد و اگر تا دیروز به همگان ثابت شده بود كه ایران به آمریكا اعتماد ندارد اكنون با توسل مدودف به زبان تهدید برای سخن گفتن با ایران به خوبی می توان علت بی اعتمادی ایران را از زبان رئیس جمهور روسیه شنید و به آن پی برد.

هر چند روسیه و چین بر اساس پیشنهاد ایران در آغاز فعالیت دولت نهم وارد فرایند مذاكرات هسته ای ایران شدند و اكنون به وضوح می بینیم كه آتش تهدید روسها اگر از آمریكائی ها بیشتر نباشد كمتر نیست . به نظر می رسد مدودف قدری شتابزده و نابهنگام در این زمینه سخن می گوید. شاید وی مشوق های مورد انتظار خود را از واشنگتن در شرایطی دریافت كرده كه برای یكسره كردن تكلیف پرونده هسته ای ایران بیش از آمریكا و صهیونیستها عجله دارد كه برای تحقق این امر به شگردهای تكراری آنها متوسل شده و از این واقعیت غافل مانده است كه اگر این مسئله با چنان ترفندهای تبلیغاتی به نتیجه می رسید اصولا نوبت به آقای مدودف نمی رسید كه اینگونه به تهدید متوسل شود و گزینه های زیر و روی میز را نام ببرد و مورد اشاره قرار دهد.

سیر تحولات پرشتاب این روزها پاسخ این سئوال پرابهام را به خوبی روشن كرد كه آیا روس ها قابل اعتماد هستند و تعهداتشان دارای پشتوانه های اطمینان بخش است و عملی خواهد شد البته پیش از این هم دلایل محكمی برای تردید نسبت به رفتار و مواضع مسكو در اختیار داشتیم و دیدیم كه مسكو در اجرای تعهداتش در خصوص راه اندازی نیروگاه اتمی بوشهر و ارسال سیستم دفاع موشكی « اس 300 » تعلل كرد و هنوز هم طفره می رود و همه چیز را به فردائی حواله می دهد كه می دانیم شاید به این زودیها و چه بسا هرگز فرانرسد. ولی رفتار اخیر آقای مدودف جایگاه مسكو را كاملا دگرگون ساخته و از موضع یك « همسایه و همكار اتمی » به یك « تهدید كننده » تغییر داده است كه در چارچوب تحقق خواسته های آمریكا و اسرائیل برای ما خط و نشان می كشد و گزینه های زیر و روی میز از دیدگاه آنها را به ما گوشزد می كند!

شاید نیازی نباشد به آقای مدودف نكات چندانی را خاطرنشان سازیم ولی قطعا لازم است به واشنگتن بفهمانیم كه تهدید ایران از زبان مسكو هم نمی تواند در انتخاب مسیر حركت ایران كمترین تاثیری داشته باشد.

روشن است كه آقای مدودف هم از « تكرار خواسته های واشنگتن » سودی نخواهد برد و در عین حال دلایل محكم تری برای اثبات منطقی بودن تردیدی كه نسبت به مسكو وجود دارد را ارائه داده و رمز بی اعتمادی ها به مسكو را عملا آشكارتر ساخته است .

تصمیم ایران در خصوص نحوه تعامل با دیگران قطعا در چارچوب مصالح و منافع ملی ما شكل خواهد گرفت و دراین فرایند كوچكترین جایگاهی برای تهدید و فشار دیگران قائل نیستیم . درك این نكته برای رهبران كرملین حائز اهمیت فراوان است كه همدستی با آمریكا قطعا در این پرونده به نفع مسكو نخواهد بود.