شانزدهمین جشنواره مطبوعات و برخی پرسش‌های بی‌پاسخ

چکیده :امید بود که جشنواره مطبوعات برای برون رفت از این شرایط با فراهم ساختن امکان حضور روزنامه های تعطیل شده و برگزاری نشست های تخصصی و مباحث کاربردی و تلاش برای آزادی روزنامه نگاران زندانی و... راهی پیدا می...

کلمه: روزنامه مردمسالاری در یادداشتی متناسب با این روزها درباره برپایی جشنواره مطبوعات سوالاتی را مطرح کرده است. در این یادداشت به گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز در مورد مطبوعات ایران است  اشاره شده که در آن در رده بندی جهانی آزادی مطبوعات در سال 2009 از آخرجدول رتبه چهارم را داراست . کل یادداشت پیش روی شما قرار دارد:

روزنامه مردمسالاری-میرزا بابا مطهری نژاد:

در هفته ای که گذشت شاهد چند خبر و رویداد در حوزه مطبوعات، اطلا ع رسانی و آزادی مطبوعات بودیم که لا زم است با هدف تجمیع این مسائل در اذهان جامعه و سیاستگذاران به آنها اشاره ای شود.

اولین رویداد شانزدهمین جشنواره بین المللی مطبوعات و خبرگزاری ها در مصلا ی تهران است که روز 28 مهر با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلا می در سالن اجتماعات جشنواره افتتاح شد و قرار است تا 5 آبان ادامه داشته باشد. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلا می در مراسم افتتاحیه که با حاشیه هایی هم همراه شد، حرف های خوبی زد که از جنس حرف های مدیر اجرائی نبود بلکه قابل طرح در حیطه سیاستگذاری های کلا ن رسانه ای است. مثل این جملا ت که:

-رسانه ها آئینه تمام نمای واقعیت های کشور باشند.

– مطبوعات باید مطالبات واقعی و حقیقی جامعه را بیان کنند.

– رعایت حریم خصوصی افراد، ایجاد وحدت و همبستگی درجامعه با وجود تضارب و تفاوت ها در دیدگاه ها از وظایف رسانه هاست.

آن چه از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلا می انتظار است و جامعه مطبوعاتی تشنه شنیدن آنها است این است که این وزارتخانه چگونه از این حریم ها صیانت می کند و چگونه از روزنامه نگاران و اهالی مطبوعات در مقابل ایفای این نقش حمایت می کند واتفاقا مشکل اصلی جامعه مطبوعاتی در حال حاضر همین است که به خاطر بیان مطالبات واقعی و حقیقی جامعه و به خاطر ایجاد فضای تضارب گاهی گرفتار و تعطیل می شود، امنیت شغلی ندارد و… رویداد بعدی که همزمان با رویداد فوق الذکر اتفاق افتاد، گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز در مورد مطبوعات ایران است که در رده بندی جهانی آزادی مطبوعات در سال 2009 از آخرجدول رتبه چهارم را داراست و متاسفانه تنها از 3 کشور اریتره، کره شمالی و ترکمنستان وضعیت بهتری دارد و این در حالی است که وضعیت آزادی مطبوعات در دولت اصلا حات از 60 کشور بهتر بود و می رفت به بالا ی 100 کشور قرار گیرد و همزمان با جشنواره مطبوعات سخنگوی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات در کشورمان بخش قابل توجهی از گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز را تایید و اعلام می کند.

در سال های اخیر 320 روزنامه و مطبوعه و نشریه بسته شده اند انجمن صنفی روزنامه نگاران پلمپ شد و امید و امنیت شغلی برای بسیاری از روزنامه نگاران اگر نگوییم وجود ندارد به حداقل تقلیل رفته است و سخنان وزیر ارشاد در افتتاحیه جشنواره مطبوعات و شکل و محتوای جشنواره به هیچ عنوان به این سوالا ت پاسخ نمی گوید.

به دو رویداد فوق الذکر باید اظهارات آیت الله هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس خبرگان رهبری و رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام در دیدار با جمعی از فضلا و مدرسین حوزه علمیه قم مبنی بر لزوم اطلاع رسانی آزاد بدون سانسور از وقایع و مسائل کشور را هم افزود که با شرایط حاکم بر رسانه ها، محقق نمی شود و امید بود که جشنواره مطبوعات برای برون رفت از این شرایط با فراهم ساختن امکان حضور روزنامه های تعطیل شده و برگزاری نشست های تخصصی و مباحث کاربردی و تلاش برای آزادی روزنامه نگاران زندانی و… راهی پیدا می کرد.

دستیابی به این موارد ممکن نیست مگر آنکه وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با تقویت نهادهای مدنی و سازمان های مردم نهاد مرتبط با مطبوعات، نقش های حرفه ای از دست رفته مطبوعات را احیا کند و فضایی به وجود آورد تا:

-مطبوعات نقش نقد روشمند و نهادینه خود راباز یابند و خود را از جزمیت های دست و پاگیر رهایی بخشند.

– مطبوعات به عنوان بازویی توانمند در خدمت نهادینه کردن مردم سالاری قرار گیرند و بتوانند در رفع عدم تقارن های اطلاعاتی ایفای نقش کنند.

– مطبوعات با ایفای نقش نورافکنی خود صحنه های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی داخل و خارج را برای مردم برملا کنند.

– مطبوعات به عنوان بازوی تکثر قدرت و موازنه قوا، مفهوم استقلال قوا را عینیت بخشند.

– مطبوعات در خدمت جریان آزاد اطلاعات که خوشبختانه در آخرین روز مرداد 1388 در مجمع تشخیص مصلحت نظام تصویب شد، طبقه متوسط جدید جامعه را تحکیم کنند تا این طبقه به عنوان حاملان دموکراسی ایفای مسوولیت اجتماعی نمایند.

خلاصه کلام این که کاش جشنواره شانزدهم که در نخستین ما ه های استقرار دولت دهم برگزار شد، طوری طراحی می شد که می توانست پاسخی در خور برای پرسش های موجود و پرسش های مقدر جامعه داشته باشد و مسوولین اجرایی از جمله وزیر محترم نیز به جای بیان گزاره های آرمانی، روشی برای تحقق و در مسیر این شعارها قرار گرفتن ارائه می کرد، که چنین نشد.