سرمقاله آفتاب یزد/ زنبیل به دست یا خبر رسان صادق؟

 روز گذشته در حالی كه منوچهر متكی در حال تشریح سیاست خارجی دولـت نهم بود، رئیس او در تهران به تكرار سخنانی پرداخت كه چندی قبل به نقل از وزیر خارجه انگلیس مطرح كرده بود. رئیس دولت دهم دیروز بار دیگر این سخن را به نقل از وزیر خارجه یكی از كشورهای دوست، به اطلاع مردم رساند كه »وزیر خارجه استعمار پیر – انگلیس- گفته است این بار، درست و برنامه‌ریزی شده حركت می‌كنیم و می‌خواهیم كار نظام جمهوری اسلامی را تـمـام كـنـیم«. اگـر واسطه نقل این سخن، یكی از همان كشورهایی باشد كه به تعبیر احمدی‌نژاد برای اعلام همراهی با ایران، »زنبیل خود« را در صف گذاشته‌اند نباید مبنای محاسبه، تصمیم‌گیری و حتی اظهارنظر رئیس دولت ایران قرار گیرد زیرا اغلب آن زنبیل به دست‌ها در شرایط بحرانی یا حساس، به همراهی با استعمار پیر و یاران غربی او پرداخته‌اند یا در خوش بینانه‌ترین حالت، ترجیح داده‌اند كه بین دولت ایران و مخالفان غربی آن، هیچ یك را بر دیگری ترجیح ندهند. همچنین ممكن است وزیر مورد نظر احمدی‌نژاد از آن دسته كسانی باشند كه گاه تعارفاتی تقدیم طرف مذاكره خود می‌كنند و برای آنها فرقی نمی‌كند كه طرف مقابل كیست؛ درست مانند وزیر یك كشور عربی كه به صورت درِ گوشی به وزیر مخابرات دولت نهم گفته‌ بود: «ما سرباز رئیس جمهور شما هستیم». اگر این فرض هم درست باشد نمی‌بایست سخن او در یك تریبون رسمی و از زبان رئیس دولت ایران مطرح شود. اما اگر احمدی‌نژاد با بررسی دقیق، به صحت ادعای ‌وزیر كشور دوست اعتماد دارد آنگاه بایستی به متكی و همكاران او در دستگاه خارجی، تسلیت گفت. دیروز متكی در اصفهان سیاست خارجی مورد نظر دولت را مورد اشاره قرار داد و ضمن تأكید بر اینكه «ایران منافع ملی خود را در راستای استیفای حقوق مردم فلسطین می‌داند» قدری با رئیس خود در حمله به منتقدان داخلی همراهی كرد.اما در سخنان او هیچ اشاره‌ای به سخن وزیر خارجه استعمار پیر وجود نداشت!

این در حالی است كه ملت ایران خاطره تلخی از اظهارات و اقدامات مقامات انگلیسی در دهه‌های گذشته دارند و هرگونه تلاش برای احیای آن گفتمان و گفتار، مستلزم برخورد شدید دستگاه دیپلماسی خارجی كشور می‌باشد. به خصوص آنكه متكی دیروز بار دیگر تأكید كرده است: «دولت نهم در مناسبات جهانی به صورت مستقل، حكم حق را در برابر مدعیان جهان بیان می‌كرد و این، منشأ تحولات بسیاری در نظام بین‌الملل شد.»

البته كسانی كه روش آزادی ملوانان انگلیسی را نشانه اقتدار می‌دانند و خود در مجلس نمایش اقتدار – بدرقه ملوانان – حضور داشته‌اند لابد سكوت در برابر خاطره خوانی استعماری وزیر خارجه استعمار پیر را نیز نشانه «اعلام حكم حق در برابر مدعیان رهبری جهان» توسط دولت متبوع خود می‌دانند. اما آیا این سكوت می‌تواند مردم را قانع كند كه مسئولان دولتی حتی اجازه یادآوری خاطرات استعماری را به طرف‌های خارجی و استعمارگران پیر و جوان نخواهند داد؟

نگارنده بر این باور است كه سخن متكی در خصوص «بیان مستقل حكم حق در برابر مدعیان رهبری جهان» كـمـی قـابل تأمل به نظر می‌رسد زیرا در سال‌های اخیر، هیچ‌گونه تحركی از سوی متولیان سیاست خارجی ایران نسبت به زورگویی‌ها و وحشی‌گری‌های روسیه و چین در برابر مسلمانان آن كشورها مشاهده نشده است و حتی هشدار مراجع تقلید در این مورد، تغییری در سیاست‌های خارجی دولت ایجاد ننمود. البته شاید بتوان آن سكوت را اینگونه توجیه كرد كه «در حال حاضر، تحریك دشمنی روسیه و چین علیه دولت ایران، به مصلحت نبوده است» اما آنگاه كه پای حیثیت و غرور ایرانی به میان می‌آید سكوت وزارت خارجه و حتی تاكید بر حفظ سطح روابط دیپلماتیك با انگلیس، چه توجیهی می‌تواند داشته باشد؟ وزیر خارجه ایران موظف است در اولین فرصت پس از بازگشت از سفر تبلیغاتی به اصفهان، برای مردم مشخص نماید «آیا اطلاع رسانی وزیر خارجه كشور دوست، صحیح بوده و وزیر خارجه جوان در كشور استعمار پیر واقعا از برنامه‌ریزی برای تغییر حكومت در ایران سخن گفته است؟» اگر پاسخ مثبت است موضوع را با مردم در میان بگذارد و آنگاه سفارش رئیس خود در خصوص برخورد قاطع با سران جبهه مخالف در داخل را شامل حال این مخالف خارجی هم بنماید. اگر هم وزیر خارجه كشور دوست، شعری خوانده تا پاداشی بـگیرد وزارت خارجه، موضوع را به اطلاع صاحبان كشور -ملت ایران- برساند تا خود را برای شنیدن خبر یـك كمك خارجی به یك »زنبیل به دست دیگر« آماده سازند!