برادر جواد علیخانی: پس از انتقال به بیمارستان، هیچ اطلاعی از وضعیتش نداریم

چکیده :روز سه شنبه جواد علیخانی به علت درد شدید به بیمارستان مدرس منتقل گردید اما از ملاقات خانواده با او جلوگیری کردند. خانواده وی که هم اکنون در نگرانی بسر می برند از وضعیت جسمانی وی بی خبر هستند....

روز سه شنبه جواد علیخانی به علت درد شدید به بیمارستان مدرس منتقل گردید اما از ملاقات خانواده با او جلوگیری کردند. خانواده وی که هم اکنون در نگرانی بسر می برند از وضعیت جسمانی وی بی خبر هستند.

محمد یوسف برادر جواد علیخانی با اشاره به وضعیت وخیم جسمانی برادرش به جرس می گوید: “روز سه شنبه جواد را به بیمارستان مدرس منتقل کرده اند و به خودش اجازه ندادند با ما تماس بگیرد و شخصی به ما زنگ زد و گفت که جواد در بیمارستان بستری است. حالا خیلی نگرانیم و نمی دانیم حال عمومی اش خوب است یا نه؟ دوشنبه برای ملاقات می رویم ببینم حالش چطور است؟ کلیه سمت چپش عفونت کرده بود و به احتمال زیاد سنگ کلیه هم دارد زیرا درد خیلی شدید داشت و خونریزی شدید ادراری داشت و فقط مسکن مصرف می کرد. حتی پدر و مادرم را هم نگذاشتند به ملاقات پسرشان به بیمارستان بروند.”

او می افزاید: “مادرم قبل از عید درخواست مرخصی داده بود اما قبول نکردند و از پنجم عید هم وضعیت عمومی اش بد شد و درد زیادی داشت. روزی هفت و هشت تا آمپول مسکن به او تزریق می کردند، حتی دستش پر از جای سوزن بود. هر دو و سه ساعت هم قرصهای آرام بخش به او می دادند. دوشنبه هفته پیش که ملاقاتش رفته بودیم حدود دوازده کیلو وزن کم کرده بود. یکبار هم می خواستند با دستبند او را به بیمارستان ببرند که جواد حاضر نشد.”

جواد علیخانی دانشجوی دورۀ دکترای دامپزشکی دانشگاه شهید چمران اهواز اولین بار در مهرماه سال 86 به همراه پنج تن از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه اهواز بازداشت شد و مدت یازده ماه را بلاتکلیف در بند عمومی زندان سپیدار اهواز گذراند. وی در شهریور ماه سال 87 با تودیع وثیقه از زندان آزاد شده بود. وی همچنین در 16 آذر ماه سال 88 به دو ترم تعلیق در دانشگاه محکوم شد. این فعال دانشجویی در پاییز سال 87 سه ماه بعد از آزادی به اتهام تبلیغ علیه نظام، اقدام علیه امنیت ملی و توهین به مقدسات و رهبری به تحمل پنج سال حبس تعزیری محکوم شد که این محکومیت در دادگاه تجدید نظر به سه سال حبس قطعی کاهش یافت. جواد علیخانی برای اجرای حکم سه سال حبس قطعی خود در تاریخ هشت خرداد ماه 89 بازداشت و روانه زندان گردید.

علیخانی با بیان اینکه اینگونه فشارها هیچ تاثیری بر مواضع زندانیان سیاسی ندارد ادامه می دهد: “الان دقیقا نزدیک 33 ماه و نیم است که جواد در زندان است و پنجم تیر دوران محکومیتش به پایان می رسد. حالا باید ببینیم آزادش می کنند یا نه؟ چون از مواضعش کوتاه نیامده و احتمال دارد یک مقدار دیگر نگهش دارند تا او را بشکنند، مثل آقای عمادالدین باقی که نوزده روز بیشتر نگه داشتند. آنها فکر می کنند با زندان و این فشارها می شود ایدئولوژی و فکر یک نفر را عوض کنند. جواد اگر می خواست کوتاه بیاید در همان چهل روز که در انفرادی نگهش داشته بودند و یکسال در زندان اهواز بلاتکلیف بود کوتاه می آمد، اما دیدیم که این فشارها هیچ اثری بر ایستادگی او ندارد. در این مدت یک شب هم به او مرخصی ندادند. قبل از عید به او گفته بودند درخواست عفو بده تا رسیدگی شود، اما جواد قبول نکرده بود و گفته بود نه مرخصی اتان را می خواهم نه عفوتان را.”

این فعال دانشجویی دربند، طی نامه ای خطاب به مادرش نوشته است: “مادر عزیزم! در تمام سالهای حضورم در دانشگاه و در طول مسیر خوابگاه تا دانشگاه ، سایه ظلمت و خفقان و استبداد آزار و عذابم می داد. سایه ای که وجودم را در هاله ای از ابهام قرار داده ، سایه ی شوم استبداد که هستی را به نیستی مبدل کرده بود . در این لحظه بود که قاصدکی که سکوت شب را نشانه رفته بود مهمانم شد و دلتنگی هایم را از بین برد و خستگی هایم را شکست . تصمیم گرفتم به نبردی نابرابر با نیستی تن در دهم و تکلیف خویشتن را روشن کنم ، لذا از بین دو گزینه دانشگاه ، اخذ مدرک ، تحصیلات عالیه … و رفتم به زندان و معنایی دوباره به زندگی بخشیدن و فریاد برآوردن و سیاهی شب را نشانه رفتن ، گزینه دوم را انتخاب کردم و در مسیری پا نهادم که حیاتم معنایی دوباره یافت . این گونه شد که کیف و کتاب و خاطرات شیرین دانشگاه را رها کردم و میله های سرد و پولادین سلولهای انفرادی و دیوارهای بلند و زمخت و بی روح زندان را در آغوش کشیدم تا رهایی بزرگتری بدست آورم.”

برادر علیخانی خاطرنشان می کند: “بخاطر همین پایداری اش نمی دانم وقتی آزاد شد با ادامه تحصیلش در دانشگاه موافقت کنند یا نه؟ خلاصه همه چیز دست خودشان است و قانون خاصی که ندارند و اصلا قانونی برای جرم سیاسی نداریم!”

او در پایان با آرزوی اینکه همه زندانیان سیاسی آزاد شوند تصریح می کند: “اینها نه دین دارند نه ایمان و نه از خدا می ترسند، ما فقط از خدا می خواهیم که وضعیت برادرم از این بدتر نشود. البته جواد با دیگر عزیزان دربندمان هیچ فرقی ندارد و امیدواریم بزودی شاهد آزادی همه زندانیان سیاسی باشیم و روزی برسد که زندانی عقیدتی و سیاسی نداشته باشیم.