بند زنان؛ همزیستی همه طیف های سیاسی و فکری

چکیده :مهدیه گلرو دانشجوی در بند در پیامی که از زندان ارسال داشته است از ایجاد جامعه ای کوچک در درون زندان می گوید که در آن زندانیان سیاسی زن در غم ها و شادی های هم شریکند. از جامعه ای که در آن تحمل آرا مخالف وجود دارد و احترام و محبت فراموش نمی شود....

مهدیه گلرو دانشجوی در بند در پیامی که از زندان ارسال داشته است از ایجاد جامعه ای کوچک در درون زندان می گوید که در آن زندانیان سیاسی زن در غم ها و شادی های هم شریکند. از جامعه ای که در آن تحمل آرا مخالف وجود دارد و احترام و محبت فراموش نمی شود.

در همین حال رضا خندان همسر نسرین ستوده نیز در صفحه فیس بوک خود به نقل از یکی از هم بندی های وی نوشته است: چقدر فضای بیرون زندان ناجوره. همه افسرده و دپرس‌اند. از وقتی که بیرون اومده‌ام یادم نمی‌یاد کسی را دیده باشم کوچکترین خنده‌ای به لب داشته باشه. هیچکس نمی‌خنده, هیچکس شاد نیست, همه ناراحت و غمگین و نگرانند….”ما آنجا آنقدر شاد بودیم و برنامه داشتیم که نگو. صبح تا شب می‌گفتیم و می‌خندیدیم. همگی مثل یک خانواده بودیم در نهایت صمیمیت.”

خندان نوشته است: البته اینها را کم و بیش می‌دانستم ولی شنیدن این حرف‌ها از دهان کسی که 14 ماه در بند زنان سیاسی زندگی کرده, لطف دیگری داشت. به ویژه وقتی که این‌ها را از زبان همه‌ی کسانی که آزاد می‌شوند یا مرخصی می‌آیند هم می‌شنوی، خیالت راحت می‌شود. روابط خوب و صمیمی خانم‌ها در بند زنان سیاسی با وجود گرایش‌ها و تعلقات دینی, سیاسی و فرهنگی و حتی قومی گوناگون, تجربه‌ي بی‌نظیری است که حتی در بیرون زندان هم پدیده ی کمیابی به حساب می‌آید.
تجربه‌ای که می‌تواند الگویی باشد از همزیستی طیف‌های مختلف فکری, فرهنگی و سیاسی در یک فضای صد در صد بسته, با همه‌ی تنگناها و مشکلات ویژه‌اش.
همین فضای صمیمی, در بین خانواده‌ها هم حاکم است. در واقع همه‌ی ما اعم از خانواده‌ها و زندانیان‌مان به یک خانواده‌ی بزرگتری تبدیل شده‌ایم که غم و شادی یکی از ما باعث نگراني و يا خوشحالي ديگران است.

متن  پیام مهدیه گلرو که در صفحه انقلاب سبز فیس بوک منتشر شد، بدین شرح است:

با سلام به دوستانی که این چند خط را با چشم هایشان متبرک می کنند.

این روزها اخبار ناراحت کننده ای به من رسیده است که لازم دانستم چند نکته را خطاب به دوستانم به عرض برسانم، ما زنان سیاسی با همه تضادها در آرا و اختلاف نظرات توانسته ایم در کنار یکدیگر با مسالمت زندگی کنیم و با تلاش جامعه ای را که در دلهایمان آرزو داریم به صورت کوچکتر ایجاد سازیم، جامعه ای که در آن تحمل آرا مخالف را داشته باشیم و احترام و محبت را فراموش نکنیم، از غم یکدیگر غمگین و در شادی دیگری شریک شویم، لذا از دوستانی که تلاش ما را برای دیدن چنین فضایی ندیده اند و یا نادیده می گیرند تقاضا دارم تا از هرگونه اظهار نظری خود داری کرده و اخبار مربوط به این مسایل را از خانواده ها جویا شوند و به مسایل غیر واقعی و حاشیه ای که تنها دوستان را غمگین و دشمنان را شاد می سازد دامن نزنند.

با آرزوی آزادی | مهدیه گلرو | ۲۴ بهمن, ۹۰ | اوین – به امید دیدار